lunes, diciembre 01, 2008

Skapara

東京スカパラダイスオーケストラ



A Tokyo Ska Paradise Orchestra, comunmente coñecida pola súa abreviatura "Skapara", é unha banda xaponesa de Ska e Jazz formada en 1985 polo percusionista Asa-Chang, ó que se lle uniron nun principio 10 veteranos do escenario "underground" de Tokyo. A banda soupo aproveitar ó longo dos últimos 20 anos as oportunidades de evolución e innovación musical, ata chegar a ser hoxendía un dos referentes do panorama musical xaponés coa súa ecléctica mestura de ska tradicional, jazz e rock. Unha delicia, vaia!

Para min, co seu tema Pedorazu, sempre serán os fenómenos da canción do Тетрис (tetris), pegadizo arranxo instrumental coñecido por tod@s, extraído da canción popular rusa chamada "Korobeiniki".



RIKI....Hai que falar con BARULLO!!



Dende o "Blog del silencio", onde podemos conseguir por descarga directa a meirande parte da discografía de Skapara, rematan por calificalos coma.....simplemente....Uns Xenios.


Música Bendita,

Bicos e gracias por seguir entrando por aquí de cando en vez.

sábado, noviembre 29, 2008

Mahatma



Consérvate sereo e resolto
coma un bosque mesto e silencioso,
cos brazos cruzados e olladas que son
as armas dunha guerra non gañada.

E, se daquela os tiranos se atreven,
deíxaos cabalgar entre as túas filas,
asestar coiteladas e puñaladas e mutilar e
/descarga-lo machado.

Deíxalles facer o que queiran.

Cos brazos cruzados e os ollos firmes,
con pouco medo e menos sorpresa ainda,
olla pra eles cando firan,
ata que a súa ira se desvaneza.
Shelley




Hai que ter tino ó tratar cun home a quen non lle interesan os praceres sensuais, a quen non lle interesan a comodidade, o eloxio nin o ascenso, si non que está resolto, simplesmente, a facer o que cree XUSTO.
Eche un inimigo perigoso e incómodo, xa que o seu corpo, que un sempre pode conquistar, non nos permite mercar a súa ialma


Homenaxe a Gandhi. 1914. OXFORD
Hibbert Journal
Profesor Gilbert Murray.


¿Algún corpo conquistado?..¿¿Todos vivos??

PARABÉNS

miércoles, julio 30, 2008

Si YO Fuera DIOS

Ayer, ayer, creo que fue ayer
Ayer, después de seis noches
Ayer, después de seis días
Ayer por fin descansé, y al fin consegui dormir

Y al dormir tuve un sueño, que como todos los sueños,
como tiene que ser, terminó en pesadilla
Y soñé, pensé, bueno soñé...

Dios no lo quiera, soñé que era Dios
Y, si yo fuera Dios, ¿sabes lo que haría?...



Si yo fuera Dios las noches tendrían mas estrellas.
Viajaría mas a la Tierra para intentar ser hombre.
Aunque al final me muera un atardecer cualquiera
El lugar, no importa donde...

Si yo fuera Dios el diluvio aún seguiría,
lagrimas que nunca terminan de asolagar esta ruina
que aburrido, en siete días fabriqué no hace mucho tiempo
sin saber que hacer, ni lo que hacia.

Si yo fuera Dios le tendría miedo al tiempo
Años sin luches, ¡silencio! carretera sin retorno de los días
Descanso de almas sin vida, horas que no se escapan.
Horas que se suicidan.

Si yo fuera Dios, constructor de castillos en el aire
que despues se llenan de hombres que poco a poco ven que sus sueños
se pierden en los desagues, alcantarillas del cielo, sí...
Cloacas del infierno.

Si yo fuera Dios, voz que tembló cuando se marchó,
dejando la tierra muda como una vieja desnuda
Sin nombre, sin recuerdos, sin sepultura...
Bueno, se me olvidó, aún le queda la luna.

Si yo fuera Dios, Noche soleada, las mañanas se esconden.
Escalando al viento, un problema menos cuando haya muerto.
Duerme el sueño, era el tiempo, risas llenas de lluvia
Oh lluvia, que llora la vida.
Noche que te vas, dame la mano, ¡Hay mi vida, como te vas!


Si yo fuera Dios le pediría perdon al diablo.
Lucifer, que al nacer así fue llamado y que por negarse a ser un criado
"No serviré", dijo y por eso, para siempre,
al infierno desterrado.

Si yo fuera Dios... ¡Nunca podría ser Dios!
Me marcharía al otro lado de la noche... cansado de mi, cansado de Dios
cansado de hacer sufrir, de vivir y mas que nada, cansado de estar solo.

Si yo fuera Dios y tu me pidieras mi vida
¿Quieres saber lo que haría? fijate lo que te digo, escucha, mira,
que sin dudar ni un momento, te juro por mi,
te juro por Dios que te la daría.

YOSI




EU TAMÉN ME EMOCIONARIA....E TI??...Ti se foras DEUS...QUE CARALLO FARÍAS??

jueves, junio 26, 2008

Silencio




El silencio es el único amigo que jamás traiciona.

Confucio
(551 AC-478 AC).

jueves, febrero 21, 2008

Tristura e Realismo

Con ollos húmidos e sentimentos encontrados, deixo as terras da provincia de Petchaburi e as suas maravillosas xentes para trasladarme a Bangkok e, logo de 3 xornadas de "turismo" na capital, tomar de novo un avión de Etihad dende o novo e impresionante aeroporto da capital Thailandesa para, previo paso por Abu Dabhi e Londres, aterrar na Coruña o Vindeiro Sábado 23 ó mediodía. 20 Horiñas de Viaxe.

Os dous últimos días en Cha-Am serviron para darme conta de que a miña participación no proxecto do Wildlife Rescue Center tocaba ó seu fin. Logo de 6 semáns traballando cóbado con cóbado cos traballadores Thais, co resto de voluntarios e coma non, con todos estes maravillosos animais, resulta inevitable sentir unha fonda tristura. Mais a vida ten que continuar e o que me espera ó meu regreso e ainda mais maravilloso, se cabe.

Ainda é cedo para poder facer un balance final de toda ista historia, xa que ata que pase certo tempo os meus comentarios non serían totalmente obxetivos, mais certo é que a experiencia do Voluntariado é mais que recomendable para todo o mundo, sen importar sexo, idade, procedencia ou relixión. O feito de traballar de maneira altruista dando o mellor de cada un, é algo que elimina os prexuicios, borra a historia e o pasado das persoas, para situalas nun presente no que se loita por un futuro mellor, ainda sabendo que o futuro non ten solución.

Moitos de vós sabedes do meu extremado pesimismo, ou coma eu sempre digo, o meu "realismo". Admiro ós optimistas, mais facendo miñas as palabras de Sabina, "un Optimista non deixa de ser un pesimista mal informado". O mundo no que vivimos é unha auténtica farsa, e mentras existan intereses, seguirán a existir os interesados. E onde hai interesados sempre haberá perxudicados.
Non son ninguén para dar consellos, pero se queredes un ben sinxelo iste non pode ser outro mais que "NON VOS CREADES NADA". Decide por ti mesmo. Lembrade que todo é unha gran mentira.

O único que realmente é verdade, son as experiencias vitais e persoais de cada un de nós. Pódenmos arrebatar a nosa liberdade, as nosas pertenzas, a nosa historia, arte, tradicións, língoa e ate a nosa fé; mais as nosas vivenzas son e serán sempre nosas.
Iste é precisamente o ponto fraco do sistema.


É por isto que considero que viaxar é o mellor libro de historia que se pode ler, o mellor telexornal que se pode ver e a mellor radio que se pode escoitar.
É en definitiva, o mellor xeito de analisa-lo mundo dende a perspectiva persoal de cada un. Sen filtros nen intereses partidistas. A mellor experiencia e a mellor inversión. Algo que realmente SÍ te levas cando o teu tempo remata. O coche, o piso, o ouro e os cartos ficarán para os que esteñan agardando por eles.

É, ó fin, unha necesidade.


Cun pouco de sorte seguirei vivo para organiza-la próxima. Xa me tarda.

sábado, febrero 16, 2008

FUCKING GREAT

I realized, guys, that some of you volunteers have been coming in here to have a look in my blogspace, so today this post belongs to all the volunteers in the Wildlife Rescue Center, and by the way, not only to those who are working here at the momment, also to those who´ve been here in the past and those who are planning to come here in the next few months.



All of us are FUCKING GREAT. The volunteer´s average age is about 25 years old, so that means that the youth is not just thinking about having a great car, the biggest house, the best job and all the crap that the media wants us to believe in and to fight for. Not everyone is in the world to play their silly competitive game. You clearly show there is a different youth who thinks that this bloody and crazy planet could be something better. A different world is possible. The power´s in our hands.
After my experience as volunteer here in the Wildlife Rescue Center in Thailand, I realized that It´s true. My mind has changed a little bit and now I trust in the next generations, so this is why I´m dedicating this stupid post to you volunteers, because you are just leaving the seed to grow up a better future.


My last working day in the center will be tomorrow, and I would be lying if I said that I don´t feel sad. Yes I do, and Budha sent me a gift. The sky is crying. Today It´s been raining "cats and dogs" and I´m having a wierd and crazy busy day, including House Volunteer duty with "pasta night" and also helping others who have just come to work in the center. It´s a never ending job and I´m absolutly knackerd. But anyway I´ve done my best, working as hard as my first day.
That´s what all of you volunteers taught me.
Once more time...WE ARE FUCKING GREAT!!
I will never forget you. I´m so proud to have met you.



ALL THE BEST to:
- Bec (Australia), Willow (E.E.U.U), Megan (Australia), Anneke (Netherlands), Nadia (U.K), Steven (Belgium), Cristina (E.E.U.U), Catia (Portugal), Petra (Germany), Paulo (Portugal), Conner (E.E.U.U), Ronald (Netherlands), Suzanne (Netherlands), Tom s. (U.K), PAT (E.E.U.U, bloody messy better room mate Ever), Sonia (U.K), Natalie (U.K), John (Scotland), Denise (Scotland), Nora (Canada), Vanessa (U.K), Natasia (Netherland), Eleonora (Italy), Tasha (Australia), Lily (Australia), Nicole (Australia), Roisin (Ireland), Arjen (Netherlands), John (Australia), Laura (U.K), Maria (U.K), Emma (U.K), Tricia (U.K), Matt (Australia), Tara (Australia), Jennifer (France), Sean (Canada), Crystal (Canada), Ashley (U.K), Siobhan (U.K), Heloise (swizerland), Gena (Australia), Jane (U.K), Claude (Swizerland), Abby (Australia), Elly (U.K), Bex (U.K), Olivia (New Zealand), Gabi (New Zealand), Jo (U.K), Tommy (New Zealand), Bradley (Canada), Tany (Poland), Emily (Belgium), Sebastian (Belgium), Hanna (UK).

Special mention to SIMON (U.K) who came last year to stay as volunteer for 4 weeks, after the first one He was wondering "What the hell am I doing here?", and at the momment, almost 2 years later he is still at the centre organising all of us.