Getting old

I walked across an empty Land
I Knew the pathway like the back of my hand.

I felt the earth beneath my feet. Sat by the River, and It made me complete.

OH, simple thing, where have you gone?
I´m getting old and I need something to rely on.
So tell me when, you´re gonna let me in..
I´m getting tired and I need somewhere to begin!!
(keane)

Tunguska

Farto xá de tanta trapallada política, pégome unha voltiña polas páxinas de novas de sociedade, e me atopo cunha historia desas que te deixan pensando un anaquiño, e que che fan tamén cavilar no que realmente importa na vida, porque todo pode cambiar en menos dun segundo. E non é por ser catastrofistas, pero a realidade é a realidade:

Un meteorito de entre 21 e 47 metros de diámetro, e coa forza dun milleiro de bombas atómicas, pasou rozando a Terra o pasado Martes, segundo deu a coñecer a Sociedade Planetaria xunto coa NASA.
"Este tipo de sucesos acontecen cada poucos meses, sen embargo este pasou mais perto que a maioría" informaron dende o Harvard-Smithsonian Center.

Ás 7:44 horas do pasado Luns, o obxeto estivo no ponto mais perto da Terra, 70.000 kilómetros, que é unha quinta parte da distancia entre o planeta e a Lúa.
O meteoro, bautizado coma 2009 DD45, foi avistado por vez primera o pasado 28 de Febreiro polo científico Rob McNaught, no observatorio Siding Spring de Australia. Tan só foi visible dende China, Xapón, Australia e o pacífico asiático.

Non perdades este video no que se pode observar o desplazamento do 2009 DD45 dende as lonxanas terras australianas; Canberra. A ver si o vedes.

Parece inocente verdade?

Pois non vos vaides a pensar, sin pretender caer nun rancio Brucewillismo, o certo é que o asteroide 2009 DD45 pasounos realmente rozando a unha distancia moi perigosa e sin tempo de reacción. Ollade a seguinte representación que pon as cousas un pouco mais claras. Arrepiante.






Este fenómeno, non pode mais que lembrarnos e levarnos ó afamado e coñecido por todos coma "Evento de Tunguska", do que veñen de cumplirse 100 anos no pasado Verán do 2008.Na mañanciña do día 30 de Xuño de 1908, na rexión siberiana de Tunguska, ocorreu unha xigantesca explosión que superou en 2000 veces a bomba atómica de hiroshima. Esta explosión, destruiu árbores de distintos tamaños nunha extensión de mais de 2000 Km cadrados e produxo unha onda sísmica que foi detectada en sitios tan alonxados coma San Petersburgo ou San Francisco, rachando fiestras e facendo caer a xente ao chan a 400 Km de distancia.

Posterior á explosión, ocorreron as denominadas "noites brancas". Por mais dunha semán, as noites luciron especialmente brilantes. En lugares tan arredados da zona do acontecemento coma Londres, reportáronse luces no ceo, que incluso permitían ler durante a noite sin axuda de luz artificial algunha.
Similares noites foron reportadas despois da erupción do volcán Krakatoa en 1883.
Se chegase a estoupar sobre unha zona habitada, provocaría un masacre de enormes dimensións. Segundo testemuñas da poboación tungúa (a etnia local) que o viu caer, "brilaba coma o Sol".
Impresionante. Se te atreves co inglés olla este video.
Case un século despois ocorrería non moi lonxe do lugar o evento de Vitim, menos espectacular pero aínda máis estraño.
Estadísticamente, este tipo de fenómenos poden ocorrir cada 100 anos. Malo será pois que mo perda...


En fin, que a pesar da desconexión no blog, hoxe mais que nunca podemos seguir celebrando aquelo de que...."Seguimos Vivos"
Unha aperta cariñosa a tod@s.
SALUD

Zeitgeistcismo

Ó fío da anterior entrada, na que Pérez Reverte facía unha atinada visión económica futurista, véuseme á cabeza unha película que fai uns días me recomendara meu irmao e da que procedo a cortar e pegar o seguinte video, que resulta coma pouco, curioso, ou coma diría amiguete, "vale pa ver".
Ademais dase a casualidade de que me enterei que onte á noite foi emitida pola segunda cadena da Televisión Española, creo que no mítico programa "Versión Española"..¿Alguén a viu?.

E lembrade...Todo é unha broma (Sobre todo para os que se ríen de nós, mais tedes que saber, bastardos, que iso non vos vai durar toda a vida.)




E non podo desaproveitar a oportunidade que me brinda outro post "económico" para facer un pouco de "militancia". ¿Quen se lembra xa de Zeitgeist?. Recoméndovos unha vez mais este famoso documental sen ánimo de lucro e realizado no, xa lonxano, 2007. A recomendación xira de xeito especial, en torno á terceira e derradeira parte do documental, a que analiza a historia da economía moderna, aínda que as outras dúas tampouco teñen desperdicio, relixión e terrorismo internacional.

Conspirade conmigo compañeir@s.



SALUD!

Arturito Visionario

Nunca che fun eu moi devoto do Sr. Pérez Reverte, mais despois de ler o outro día un dos seus afamados artigos de opinión publicado en "El Semanal" aló polo 15 de Novembro de 1998, non podo mais que, alomenos, otorgarlle a iste polémico e multidisciplinar persoeiro da cultura española, o calificativo de meigo visionario. Impresionante a analise futurista do sistema económico global, que hoxendía resulta tan recurrente en calqueira foro de opinión que se prece. Daquela non o era tanto...

Os meus parabéns polo tanto para D.Arturo, pola súa valentía e grosería expoñendo de maneira rotunda os faios deste sistema perverso en épocas de vacas gordas, que é precisamente cando menos se atreve a prensa a chamarlle ás cousas polo seu "puto" nome.

------------------------------------------------


Vostede non o sabe, mais depende deles, vostede non os coñece nin os vai cruzar na súa vida, mais esos fillos da gran puta teñen nas súas mans, na axenda electrónica, na tecla intro da súa computadora, o seu futuro e o dos seus fillos. Vostede non sabe que cara teñen, pero son eles os que o van enviar ó paro no nome dun tres ponto sete, ou un índice de probabilidade do cero coma cero catro.

Vostede non ten nada que ver con ises fulanos porque é empregado dunha ferretería ou caixeira no Gadis, e eles estudaron en Harvard e fixeron un máster en Tokio, ou ó revés, van polas mañáns á Bolsa de Madrid ou á de Wall Street, e din en Inglés cousas coma long-term capital management, e falan de fondos de alto risco, de acordos multilaterais de inversión e de neoliberalismo económico salvaxe, coma quen comenta o partido do Domingo.

Vostede non os coñece nin en pintura, mais eses conductores suicidas que circulan a douscentos por hora nun furgón cargadiño de cartos vano atropelar o día menos pensado, e nin sequera lle quedará o consolo de ir na cadeira de rodas cunha recortada a voarlles os collós, porque non teñen rostro público, a pesares de ser reputados analistas, tabeiróns das finanzas, prestixiosos expertos cos cartos de outros.

Tan expertos que sempre terminan por facelo seu. Porque sempre gañan eles, cando gañan, e nunca perden eles, cando perden.
Non xeran riqueza, senon que especulan. Lanzan ó mundo combinacións fastuosas de economía financieira que nada teñen que ver coa economía productiva. Alzan castelos de naipes e garántenos con espellismos e con fume, e os poderosos da Terra perden o cú por darlles coba e subirse ó carro.


Isto non pode faiar, din...Eiquí ninguén vai perder. O risco é mínimo. Aválanos premios Nobel de economía, xornalistas financieiros de prestixio, grupos internacionais con siglas de recoñecido prestixio.

E entón o presidente do banco transeuropeu tal, e o presidente da Unión de bancos Helvéticos, e o capitostio do banco latinoamericano, e o consorcio euroasiático, e a nai que os pariu a todos, embárcanse con ledicia na aventura, métenlle viruta por un tubo, e logo séntanse a agardar ese pelotazo que os vai a forrar ainda mais a todos eles e ós seus representados.
E en canto sae ben a primeira operación xa están a arriscar mais na segunda, que o choio é o choio, e xurros dun tropecentos por cento non se atopan tódolos días. E ainda que ise espellismo especulador nada ten que ver coa economía real, coa vida de cada día da xente na rúa, todo é euforia, e palmadiñas no lombo, e ata entidades bancarias oficiais comprometen as súas reservas de divisas. E isto, señores, é un choiazo.


E de súpeto resulta que NON.
De súpeto resulta que o invento tiña os seus faios, e que o de alto risco non era unha frase sinon exactamente iso: Alto Risco de verdade.
E daquela todo o tinglado vaise tomar polo saco. E isos fondos especiais, perigosos, que cada vez teñen mais peso na economía mundial, amosan o seu lado escuro. E entón, Oh, Prodixio!, mentres que os beneficios eran para os tabeiróns que controlaban o cotarro e para os que estaban a especular cos cartiños de outros, resulta que as perdas, non.

As perdas, a trabada financieira, o pago dos erros deses “pijolandios” que xogan coa economía internacional coma se estivesen a xogar ó monopoly, recaen directamente sobre o lombo de todos nós.
Entón resulta que mentres o beneficio era privado, os erros son colectivos, e as perdas hai que socializalas, acudindo con medidas de emerxencía e con fondos de salvación para evitar efectos dominó e conachadas da Bernarda... E isa solidariedade, imprescindíbel para salvar a estabilidade mundial, págaa co seu pelexo, cos seus aforros, e as veces ata co seu posto de traballo, Mariano Pérez Sánchez, de profesión empregado de comercio, e os millóns de infelices Marianos que ó longo e ancho do mundo se erguen cada día ás seis da mañán para gañarse a vida.


Iso é o que esta por vir, témome. Ninguén perdoará un peso da débeda externa de paises pobres, mais nunca faltarán fondos para tapar buratos de especuladores e canaias que xogan á ruleta rusa na cabeza allea. Así que xa podemos ir amarrándonos os machos. Ise é o panorama que os amos da economía mundial nos deparan, co conto de tanto neoliberalismo económico e tanta merda, de tanta especulación e de tan pouca vergoña.

Arrepiante!!!
Artigo do escritor español Arturo Pérez-Reverte, publicado en “El Semanal” o 15 de Novembro de 1998.
Traducido ó galego por Fiz

Outro que tamén era visionario, era o Sabio Garea:
"Estache o conto jodido, e ainda vai estar peor...", afirmaba insistentemente.
Pena que él xa no este vivo para "desfrutar" da súa visión atinada do futuro. De Él me lembro eu hoxe, coma tantas veces...

Skapara

東京スカパラダイスオーケストラ



A Tokyo Ska Paradise Orchestra, comunmente coñecida pola súa abreviatura "Skapara", é unha banda xaponesa de Ska e Jazz formada en 1985 polo percusionista Asa-Chang, ó que se lle uniron nun principio 10 veteranos do escenario "underground" de Tokyo. A banda soupo aproveitar ó longo dos últimos 20 anos as oportunidades de evolución e innovación musical, ata chegar a ser hoxendía un dos referentes do panorama musical xaponés coa súa ecléctica mestura de ska tradicional, jazz e rock. Unha delicia, vaia!

Para min, co seu tema Pedorazu, sempre serán os fenómenos da canción do Тетрис (tetris), pegadizo arranxo instrumental coñecido por tod@s, extraído da canción popular rusa chamada "Korobeiniki".



RIKI....Hai que falar con BARULLO!!


Dende o "Blog del silencio", onde podemos conseguir por descarga directa a meirande parte da discografía de Skapara, rematan por calificalos coma.....simplemente....Uns Xenios.


Música Bendita,

Bicos e gracias por seguir entrando por aquí de cando en vez.

Mahatma

Consérvate sereo e resolto
coma un bosque mesto e silencioso,
cos brazos cruzados e olladas que son
as armas dunha guerra non gañada.

E, se daquela os tiranos se atreven,
deíxaos cabalgar entre as túas filas,
asestar coiteladas e puñaladas e mutilar e
/descarga-lo machado.

Deíxalles facer o que queiran.

Cos brazos cruzados e os ollos firmes,
con pouco medo e menos sorpresa ainda,
olla pra eles cando firan,
ata que a súa ira se desvaneza.
Shelley



Hai que ter tino ó tratar cun home a quen non lle interesan os praceres sensuais, a quen non lle interesan a comodidade, o eloxio nin o ascenso, si non que está resolto, simplesmente, a facer o que cree XUSTO.
Eche un inimigo perigoso e incómodo, xa que o seu corpo, que un sempre pode conquistar, non nos permite mercar a súa ialma

Homenaxe a Gandhi. 1914. OXFORD
Hibbert Journal
Profesor Gilbert Murray.


¿Algún corpo conquistado?..¿¿Todos vivos??

PARABÉNS

Autorretratos

Vincent van Gogh


Frida Kahlo

Leonardo da Vinci

Mónica Castillo


Sebastian Niehoff



Helmut Newton, con muller e modelo.

Autorretrato FIZ." Viaxe Indo 2002"


ROBERTO INIESTA

Si YO Fuera DIOS

Ayer, ayer, creo que fue ayer
Ayer, después de seis noches
Ayer, después de seis días
Ayer por fin descansé, y al fin consegui dormir

Y al dormir tuve un sueño, que como todos los sueños,
como tiene que ser, terminó en pesadilla
Y soñé, pensé, bueno soñé...

Dios no lo quiera, soñé que era Dios
Y, si yo fuera Dios, ¿sabes lo que haría?...


Si yo fuera Dios las noches tendrían mas estrellas.
Viajaría mas a la Tierra para intentar ser hombre.
Aunque al final me muera un atardecer cualquiera
El lugar, no importa donde...

Si yo fuera Dios el diluvio aún seguiría,
lagrimas que nunca terminan de asolagar esta ruina
que aburrido, en siete días fabriqué no hace mucho tiempo
sin saber que hacer, ni lo que hacia.

Si yo fuera Dios le tendría miedo al tiempo
Años sin luches, ¡silencio! carretera sin retorno de los días
Descanso de almas sin vida, horas que no se escapan.
Horas que se suicidan.

Si yo fuera Dios, constructor de castillos en el aire
que despues se llenan de hombres que poco a poco ven que sus sueños
se pierden en los desagues, alcantarillas del cielo, sí...
Cloacas del infierno.

Si yo fuera Dios, voz que tembló cuando se marchó,
dejando la tierra muda como una vieja desnuda
Sin nombre, sin recuerdos, sin sepultura...
Bueno, se me olvidó, aún le queda la luna.

Si yo fuera Dios, Noche soleada, las mañanas se esconden.
Escalando al viento, un problema menos cuando haya muerto.
Duerme el sueño, era el tiempo, risas llenas de lluvia
Oh lluvia, que llora la vida.
Noche que te vas, dame la mano, ¡Hay mi vida, como te vas!


Si yo fuera Dios le pediría perdon al diablo.
Lucifer, que al nacer así fue llamado y que por negarse a ser un criado
"No serviré", dijo y por eso, para siempre,
al infierno desterrado.

Si yo fuera Dios... ¡Nunca podría ser Dios!
Me marcharía al otro lado de la noche... cansado de mi, cansado de Dios
cansado de hacer sufrir, de vivir y mas que nada, cansado de estar solo.

Si yo fuera Dios y tu me pidieras mi vida
¿Quieres saber lo que haría? fijate lo que te digo, escucha, mira,
que sin dudar ni un momento, te juro por mi,
te juro por Dios que te la daría.
YOSI

LIA A DIA
SAUDOS FIZ

EU TAMÉN ME EMOCIONARIA....E TI??...Ti se foras DEUS...QUE CARALLO FARÍAS??

Silencio

El silencio es el único amigo que jamás traiciona.

Confucio
(551 AC-478 AC).

Tristura e Realismo

Con ollos húmidos e sentimentos encontrados, deixo as terras da provincia de Petchaburi e as suas maravillosas xentes para trasladarme a Bangkok e, logo de 3 xornadas de "turismo" na capital, tomar de novo un avión de Etihad dende o novo e impresionante aeroporto da capital Thailandesa para, previo paso por Abu Dabhi e Londres, aterrar na Coruña o Vindeiro Sábado 23 ó mediodía. 20 Horiñas de Viaxe.

Os dous últimos días en Cha-Am serviron para darme conta de que a miña participación no proxecto do Wildlife Rescue Center tocaba ó seu fin. Logo de 6 semáns traballando cóbado con cóbado cos traballadores Thais, co resto de voluntarios e coma non, con todos estes maravillosos animais, resulta inevitable sentir unha fonda tristura. Mais a vida ten que continuar e o que me espera ó meu regreso e ainda mais maravilloso, se cabe.

Ainda é cedo para poder facer un balance final de toda ista historia, xa que ata que pase certo tempo os meus comentarios non serían totalmente obxetivos, mais certo é que a experiencia do Voluntariado é mais que recomendable para todo o mundo, sen importar sexo, idade, procedencia ou relixión. O feito de traballar de maneira altruista dando o mellor de cada un, é algo que elimina os prexuicios, borra a historia e o pasado das persoas, para situalas nun presente no que se loita por un futuro mellor, ainda sabendo que o futuro non ten solución.

Moitos de vós sabedes do meu extremado pesimismo, ou coma eu sempre digo, o meu "realismo". Admiro ós optimistas, mais facendo miñas as palabras de Sabina, "un Optimista non deixa de ser un pesimista mal informado". O mundo no que vivimos é unha auténtica farsa, e mentras existan intereses, seguirán a existir os interesados. E onde hai interesados sempre haberá perxudicados.
Non son ninguén para dar consellos, pero se queredes un ben sinxelo iste non pode ser outro mais que "NON VOS CREADES NADA". Decide por ti mesmo. Lembrade que todo é unha gran mentira.

O único que realmente é verdade, son as experiencias vitais e persoais de cada un de nós. Pódenmos arrebatar a nosa liberdade, as nosas pertenzas, a nosa historia, arte, tradicións, língoa e ate a nosa fé; mais as nosas vivenzas son e serán sempre nosas.
Iste é precisamente o ponto fraco do sistema.


É por isto que considero que viaxar é o mellor libro de historia que se pode ler, o mellor telexornal que se pode ver e a mellor radio que se pode escoitar.
É en definitiva, o mellor xeito de analisa-lo mundo dende a perspectiva persoal de cada un. Sen filtros nen intereses partidistas. A mellor experiencia e a mellor inversión. Algo que realmente SÍ te levas cando o teu tempo remata. O coche, o piso, o ouro e os cartos ficarán para os que esteñan agardando por eles.

É, ó fin, unha necesidade.


Cun pouco de sorte seguirei vivo para organiza-la próxima. Xa me tarda.

FUCKING GREAT

I realized, guys, that some of you volunteers have been coming in here to have a look in my blogspace, so today this post belongs to all the volunteers in the Wildlife Rescue Center, and by the way, not only to those who are working here at the momment, also to those who´ve been here in the past and those who are planning to come here in the next few months.



All of us are FUCKING GREAT. The volunteer´s average age is about 25 years old, so that means that the youth is not just thinking about having a great car, the biggest house, the best job and all the crap that the media wants us to believe in and to fight for. Not everyone is in the world to play their silly competitive game. You clearly show there is a different youth who thinks that this bloody and crazy planet could be something better. A different world is possible. The power´s in our hands.
After my experience as volunteer here in the Wildlife Rescue Center in Thailand, I realized that It´s true. My mind has changed a little bit and now I trust in the next generations, so this is why I´m dedicating this stupid post to you volunteers, because you are just leaving the seed to grow up a better future.


My last working day in the center will be tomorrow, and I would be lying if I said that I don´t feel sad. Yes I do, and Budha sent me a gift. The sky is crying. Today It´s been raining "cats and dogs" and I´m having a wierd and crazy busy day, including House Volunteer duty with "pasta night" and also helping others who have just come to work in the center. It´s a never ending job and I´m absolutly knackerd. But anyway I´ve done my best, working as hard as my first day.
That´s what all of you volunteers taught me.
Once more time...WE ARE FUCKING GREAT!!
I will never forget you. I´m so proud to have met you.



ALL THE BEST to:
- Bec (Australia), Willow (E.E.U.U), Megan (Australia), Anneke (Netherlands), Nadia (U.K), Steven (Belgium), Cristina (E.E.U.U), Catia (Portugal), Petra (Germany), Paulo (Portugal), Conner (E.E.U.U), Ronald (Netherlands), Suzanne (Netherlands), Tom s. (U.K), PAT (E.E.U.U, bloody messy better room mate Ever), Sonia (U.K), Natalie (U.K), John (Scotland), Denise (Scotland), Nora (Canada), Vanessa (U.K), Natasia (Netherland), Eleonora (Italy), Tasha (Australia), Lily (Australia), Nicole (Australia), Roisin (Ireland), Arjen (Netherlands), John (Australia), Laura (U.K), Maria (U.K), Emma (U.K), Tricia (U.K), Matt (Australia), Tara (Australia), Jennifer (France), Sean (Canada), Crystal (Canada), Ashley (U.K), Siobhan (U.K), Heloise (swizerland), Gena (Australia), Jane (U.K), Claude (Swizerland), Abby (Australia), Elly (U.K), Bex (U.K), Olivia (New Zealand), Gabi (New Zealand), Jo (U.K), Tommy (New Zealand), Bradley (Canada), Tany (Poland), Emily (Belgium), Sebastian (Belgium), Hanna (UK).

Special mention to SIMON (U.K) who came last year to stay as volunteer for 4 weeks, after the first one He was wondering "What the hell am I doing here?", and at the momment, almost 2 years later he is still at the centre organising all of us.

Un dia Mais

O despertador "casio" que a última hora ela lle lembrara que debía levar consigo, sonou puntual un día mais ás 6:07 da mañán cando ainda o astro rei non decidira facer acto de presenza.
Sorte que ela estaba sempre ahí para lembrarlle todo e poñer un pouco de orden e concerto na súa desorganizada vida.
Logo de 4 semáns, a diferencia horaria de 7 horas que non lle permitira descansar as primeiras xornadas, xa estaba mais que superada, e por fin conseguía durmir case con normalidade. Xa non tiña pesadelos estranos nos que os amigos tentaban de aforcalo e acuchilalo, nos que serpes decidían compartir berce no medio da noite ou aquel outro no que era condeado á pena capital por inxección letal.

Mais ainda así, non conseguira durmir de maneira seguida nin unha sóa noite.
Ter a 16 cans insomnes laiando sinfonías perrunas sen parar, compartir cuarto con rás, mosquitos e lagartos e convivir cun persoeiro que decidira facer da falta de hixiene o seu modelo de vida, tampouco axudaba a concilia-lo sono. Ademais voltaba facer unha calor húmida extrema e os 4 osos do cercado traseiro levaban 3 días sumidos nunha ruidosa liorta que a xulgar polos desgarradores berros levaba trazas de rematar mal.

O destino quixo tamén que él fose un animal nocturno, polo que sempre era dos últimos en ir durmir e a ducha de auga fría que se deu antes de deitarse, espabilarao todavía mais se cabe.
Alomenos ou seu desordeado compañeiro de cuarto deixara o centro por uns días, xa que precisaba de renova-lo visado que se consegue cruzando a fronteira dalgún dos paises limítrofes, o cal sempre daba un punto de privacidade e tranquilidade.

Faltaban 2 días para cumpri-lo mes de traballo pactado inicialmente. O tempo pasara realmente voando pero as forzas escomenzaban a fraquear. O corpo ten un límite e estaba a piques de sobrepasalo. Cortes, fendas e bochas nas maos logo de preparar nos últimos turnos mais de 300 racións de comida, 2 veces o día, troceando con cuchilos xigantes todo tipo de froitas e tubérculos exóticos. Os pés destrozados por mor dos camiños cheos de penas, rochas e buratos. Incontables picaduras, rabuñazos e o hombreiro definitivamente dislocado de novo.

Parecía pois que estivera acertado cando antes de vir deixara planificados case 8 días extras para descansar e recuperarse nalgunha praia perdida disas que saen nas películas e que asemellan ser o paraiso. Unha disas nas que podes durmir por 10 euros á noite nunha cabana á beira do branco areal, con aire acondicionado, antena parabólica, ducha de auga quente, e cisterna na peza. Unha disas nas que as palmeiras rozan coa punta das follas as tranquilas augas do índico e onde os guibóns non berran coma posesos dende as 5 da mañanciña.

Mais non debía de ser todo tan negativo cando na vez de desfrutar dises merecidos días de lecer nunha disas praias vírxenes, xa tiña decidido extende-la súa estancia traballando no centro unha semana mais. Será que a pesar de todo os animais aportaban mais satisfaccións que importunios.

-------------------------------------------------------------------------------------

Cambio de plans. NON marcho do centro. O encargado dos voluntarios confirmoume que podo ficar o tempo que queira. Amplío a estancia 7 días mais. Deixarei o proxecto o vindeiro día 17 de Febreiro, de seguro con moita tristura. Mais, coma sempre me dixo miña nai dende que eu era un meniño, para que veñan outras, teñen que pasar istas.


Hoxe celebro que todos istes bichos que ollan con ollos tristes seguen a estar vivos. En parte gracias o meu ínfimo pero adicado traballo. Síntome orguioso de ter participado aportando o meu graniño de area.
E coma min, outros 23 voluntarios que arestora traballan igual de duro, e outros tantos que xa vin partir, e os que están por chegar, porque sen xente coma Nós todo isto non podería continúar. Que asi sexa.
Ten moito mérito.

SAUDE COMPAÑEIROS.

Ek o Mahout

Ek naceu fai xa 24 primaveras nas lonxanas terras de Surín, no suroeste de Tailandia non moi lonxe do borde de Camboia e tamen Laos.
Que o destino deste rapaz estaría ligado os elefantes era fácilmente predecible dada a tradición familiar, na que os seus membros viñan exercendo o oficio de "Mahouts" durante alomenos 7 xeracións. E coma non podía ser doutro xeito, efectivamente ise foi o seu destino.
O Mahout é a persoa que se adica profesionalmente ó cuidado e entrenamento dos elefantes, chegando a ter entre ambos unha relación moi estreita dada a lonxevidade distes inmensos paquidermos. Os mais afortunados e mellor tratados poden acadar unha idade de ata 80 ou 90 anos, polo que moitas veces é o elefante o que ve morrer antes ó seu mahut.
Ek é o pequeno de 5 irmaos sendo él o único varón, ó que Buda, ademais de "bendecilo" co seu sexo, tamén lle quixo otorgar unha intelixencia extraordinaria. Tan só poido ir a escola ata idade dos 17 anos. O seu tio Tata, Mahout xefe dos 5 elefantes que temos no centro, xa lle tiña conseguido unha plaza tanto a Ek coma ó seu curmán Joy dende facía xa tempo, polo que a pesar da lonxanía da sua cidade non poido negarse. O soldo non é moi bon, xa que Tata raramente lles paga mais de 4000 Bats ó mes (menos de 100 euros), mais Ek non lle pide moito mais á vida; Ter para o tabaco, unha cervexa "Singha" á noitiña, xa mercou unha moto de segunda mao e ademais ten bastante tempo libre, ainda que o de levantarse ás 6 da mañán 6 días á semán non lle gosta tanto. Sen esquecerse ademais de que Ek sabe que os animais están ben tratados, e a él danlle cama e comida e está en contacto con mozos e mozas de todo o mundo cos que pode practicar Inglés e aprender cada día. Falar Inglés é un dos seus soños e non lle falta moito para acadalo. Ten un potencial extremo para os idiomas e unha memoria de "elefante", nunca mellor dito.
O peor é atura-lo teimudo do seu tio Tata e ter á familia e amigos a 700 Km de distancia.
Mais por sorte, e logo de 7 meses sen apenas contacto coa súa xente, Ek vai desfrutar das súas primeiras vacacións. 10 días a finais de Marzo para visitar á súa xente en Surín e desfrutar dos seus 4 sobriños na casa familiar onde viven as súas 4 irmás, as que tamén son Mahuts, cos seus respectivos maridos. Unha mágoa que os pais de Ek xa non poidan ver medrar ós seus 4 netos posto que xa finaron os dous de maneira prematura fai 3 e 5 anos respectivamente.

---------------------------------------------------------------------------

Nista última semana Ek estase a converter no meu gran compañeiro. Sempre andamos pendentes dos turnos dun e doutro para poder charlar un anaco e compartir un petillo de liar "Golden Virginia" dos meus que tanto lle gustan, e un chupito de augardante de caña de azúcar. Ás veces almorzamos xuntos unha desas pegañentas pastas de arroz e coco cocido e mallado con froitas que nunca antes vira, e á noite sempre se pasa pola casa dos voluntarios sen apenas facer barullo para non chamar a atención para irmos xuntos na súa moto a tomar unha cervexa á aldea.

As nosas vidas son moi distintas pero hai algo que nos une que é o respeto mutuo e o feito de que a él tamén lle gostaria ser pai de dous fillos. Unha nena e un neno.
Pase o que pase, faga o calor que faga e sexa coma sexa a xornada de traballo que teñamos, non deixei de ver sorrir a Ek nin un só segundo. A vida e moi curta coma para perder un só instante dela preocupándose, enfadándose ou sufrindo sen motivo.
Vese que Ek tamén gosta de celebrar cada día que pasa.

Hoxe é Domingo, día de feira nocturna na vila. Duchareime e irei ver que anda a facer Ek.
Haberá que ir festexar que seguemos vivos.

Fortuna

Unha das cousas que mais chama a atención ó pisar terras Asiáticas e o feito de ver a todo o mundo facendo uso de ciclomotores para desplazarse a tódolos lados. Os tailandeses non son unha excepción, e realmente son muy preguiceiros á hora de camiñar, facendo uso das motos incluso para as mais curtas distancias, e creédeme que cando digo curtas son realmente curtas.
Na súa mentalidade non existe o concepto do paseo polo paseo.

Onte cheguei a Cha-am á tardiña reventado do traballo e cun hombreiro medio dislocado logo dunha caída fortuita dende unha escada no invernadoiro do centro onde, eu e Conner, un rapaz de Denver, Colorado, estamos a instalar un novo semilleiro para a producción de planta autóctona para repoblación de certas áreas do centro de recuperación de Fauna.

Tódolos Mércores celébrase nesta pequena localidade costeira, onde predomina o turismo local (mocidade, estudantes e familias de Bangkok na sua maioría) un mercado nocturno moi grande e extremadamente animado onde podes comer, mercar falsificacións, xoguetes, arte, mascotas e todo tipo de productos e enseres. Todo isto mesturado co feito da celebración do fin de ano chinés, fixo que me atopara no medio dun enxamio de xente movéndose dun lado a outro, o cal dificultaba desplazarse de maneira sosegada.

Non me costou moito toma-la decisión de alugar un moto Honda modelo "WaveR 125" que me está a facer sentir un dos tipos mais afortunados de toda Asia e parte de Oriente medio, e que por outra parte me está axudando a entender o porqué do seu uso por parte da xente local. Son realmente cómodas, de fácil manexo (4 marchas sen embrague), baixo consumo, baratas (o aluguer por un día costoume 5 euros ó cambio), fáciles de aparcar e moi eficaces á hora de desplazarse (cheguei a ver ata 5 persoas montadas nunha sóa destas pequenas motoretas).

A conducción é caótica, xente cruzando, pitando, coches e motos en tódalas direccións, mais é moi segura. A xente non corre e cédense o paso uns os outros. Asemella non teren nunca presa e realmente me sinto un mais no medio de todo o caos. É coma se perdera-la etiqueta de "guiri" para pasar a formar parte do seu mundo.

Por si todo isto fose pouco, a última hora de onte fun na moto a faceren unhas fotos do mercado á hora do peche e coñecín a un marchante de Bangkok, un paisano de mediana idade cun Inglés moi limitado, que con tódolos trebellos xa empacados na furgoneta e logo dunha simpática negociación me vendeu un Rolex automático modelo explorer que lle zumba o carallete, e que me está a facer sentir ainda mais afortunado se cabe. Vese que estaba para min.

O peor é recuperar de novo a estrana sensación do paso do tempo. Xa estaba case afeito a prescindir deste invento do diaño. Mais pouco me durou o problema.
No regreso do mercado e subindo as escaleiras do hotel, desmontouse o enganche do peche e soltouse a correa caendo o maldito invento satánico ó chan.
Nada que o meu amigo Silvela non poida arranxar co punteiro dun mondadentes ó meu regreso en menos que canta un galo. Polo de agora seguirei sen preocuparme da hora e do tempo.

Eso sí, a maquinaria segue viva. Eu tamén. Todo unha fortuna.

-SAWADI KHUP-
ชะอำ