Lia a Dia; O Mundo Xira

Getting old

2011-07-19T01:37:00.007+02:00

I walked across an empty Land
I Knew the pathway like the back of my hand.

I felt the earth beneath my feet. Sat by the River, and It made me complete.

OH, simple thing, where have you gone?
I´m getting old and I need something to rely on.
So tell me when, you´re gonna let me in..
I´m getting tired and I need somewhere to begin!!
(keane)

Tunguska

2009-03-07T23:42:00.012+01:00

Farto xá de tanta trapallada política, pégome unha voltiña polas páxinas de novas de sociedade, e me atopo cunha historia desas que te deixan pensando un anaquiño, e que che fan tamén cavilar no que realmente importa na vida, porque todo pode cambiar en menos dun segundo. E non é por ser catastrofistas, pero a realidade é a realidade:

Un meteorito de entre 21 e 47 metros de diámetro, e coa forza dun milleiro de bombas atómicas, pasou rozando a Terra o pasado Martes, segundo deu a coñecer a Sociedade Planetaria xunto coa NASA.
"Este tipo de sucesos acontecen cada poucos meses, sen embargo este pasou mais perto que a maioría" informaron dende o Harvard-Smithsonian Center.

Ás 7:44 horas do pasado Luns, o obxeto estivo no ponto mais perto da Terra, 70.000 kilómetros, que é unha quinta parte da distancia entre o planeta e a Lúa.
O meteoro, bautizado coma 2009 DD45, foi avistado por vez primera o pasado 28 de Febreiro polo científico Rob McNaught, no observatorio Siding Spring de Australia. Tan só foi visible dende China, Xapón, Australia e o pacífico asiático.

Non perdades este video no que se pode observar o desplazamento do 2009 DD45 dende as lonxanas terras australianas; Canberra. A ver si o vedes.

Parece inocente verdade?

Pois non vos vaides a pensar, sin pretender caer nun rancio Brucewillismo, o certo é que o asteroide 2009 DD45 pasounos realmente rozando a unha distancia moi perigosa e sin tempo de reacción. Ollade a seguinte representación que pon as cousas un pouco mais claras. Arrepiante.

Este fenómeno, non pode mais que lembrarnos e levarnos ó afamado e coñecido por todos coma "Evento de Tunguska", do que veñen de cumplirse 100 anos no pasado Verán do 2008.Na mañanciña do día 30 de Xuño de 1908, na rexión siberiana de Tunguska, ocorreu unha xigantesca explosión que superou en 2000 veces a bomba atómica de hiroshima. Esta explosión, destruiu árbores de distintos tamaños nunha extensión de mais de 2000 Km cadrados e produxo unha onda sísmica que foi detectada en sitios tan alonxados coma San Petersburgo ou San Francisco, rachando fiestras e facendo caer a xente ao chan a 400 Km de distancia.

Posterior á explosión, ocorreron as denominadas "noites brancas". Por mais dunha semán, as noites luciron especialmente brilantes. En lugares tan arredados da zona do acontecemento coma Londres, reportáronse luces no ceo, que incluso permitían ler durante a noite sin axuda de luz artificial algunha.
Similares noites foron reportadas despois da erupción do volcán Krakatoa en 1883.
Se chegase a estoupar sobre unha zona habitada, provocaría un masacre de enormes dimensións. Segundo testemuñas da poboación tungúa (a etnia local) que o viu caer, "brilaba coma o Sol".
Impresionante. Se te atreves co inglés olla este video.
Case un século despois ocorrería non moi lonxe do lugar o evento de Vitim, menos espectacular pero aínda máis estraño.
Estadísticamente, este tipo de fenómenos poden ocorrir cada 100 anos. Malo será pois que mo perda...

En fin, que a pesar da desconexión no blog, hoxe mais que nunca podemos seguir celebrando aquelo de que...."Seguimos Vivos"
Unha aperta cariñosa a tod@s.
SALUD

Zeitgeistcismo

2009-01-18T19:13:00.009+01:00

Ó fío da anterior entrada, na que Pérez Reverte facía unha atinada visión económica futurista, véuseme á cabeza unha película que fai uns días me recomendara meu irmao e da que procedo a cortar e pegar o seguinte video, que resulta coma pouco, curioso, ou coma diría amiguete, "vale pa ver".
Ademais dase a casualidade de que me enterei que onte á noite foi emitida pola segunda cadena da Televisión Española, creo que no mítico programa "Versión Española"..¿Alguén a viu?.

E lembrade...Todo é unha broma (Sobre todo para os que se ríen de nós, mais tedes que saber, bastardos, que iso non vos vai durar toda a vida.)

E non podo desaproveitar a oportunidade que me brinda outro post "económico" para facer un pouco de "militancia". ¿Quen se lembra xa de Zeitgeist?. Recoméndovos unha vez mais este famoso documental sen ánimo de lucro e realizado no, xa lonxano, 2007. A recomendación xira de xeito especial, en torno á terceira e derradeira parte do documental, a que analiza a historia da economía moderna, aínda que as outras dúas tampouco teñen desperdicio, relixión e terrorismo internacional.

Conspirade conmigo compañeir@s.

SALUD!

Arturito Visionario

2009-01-13T13:55:00.010+01:00

Nunca che fun eu moi devoto do Sr. Pérez Reverte, mais despois de ler o outro día un dos seus afamados artigos de opinión publicado en "El Semanal" aló polo 15 de Novembro de 1998, non podo mais que, alomenos, otorgarlle a iste polémico e multidisciplinar persoeiro da cultura española, o calificativo de meigo visionario. Impresionante a analise futurista do sistema económico global, que hoxendía resulta tan recurrente en calqueira foro de opinión que se prece. Daquela non o era tanto...

Os meus parabéns polo tanto para D.Arturo, pola súa valentía e grosería expoñendo de maneira rotunda os faios deste sistema perverso en épocas de vacas gordas, que é precisamente cando menos se atreve a prensa a chamarlle ás cousas polo seu "puto" nome.

------------------------------------------------

Vostede non o sabe, mais depende deles, vostede non os coñece nin os vai cruzar na súa vida, mais esos fillos da gran puta teñen nas súas mans, na axenda electrónica, na tecla intro da súa computadora, o seu futuro e o dos seus fillos. Vostede non sabe que cara teñen, pero son eles os que o van enviar ó paro no nome dun tres ponto sete, ou un índice de probabilidade do cero coma cero catro.

Vostede non ten nada que ver con ises fulanos porque é empregado dunha ferretería ou caixeira no Gadis, e eles estudaron en Harvard e fixeron un máster en Tokio, ou ó revés, van polas mañáns á Bolsa de Madrid ou á de Wall Street, e din en Inglés cousas coma long-term capital management, e falan de fondos de alto risco, de acordos multilaterais de inversión e de neoliberalismo económico salvaxe, coma quen comenta o partido do Domingo.

Vostede non os coñece nin en pintura, mais eses conductores suicidas que circulan a douscentos por hora nun furgón cargadiño de cartos vano atropelar o día menos pensado, e nin sequera lle quedará o consolo de ir na cadeira de rodas cunha recortada a voarlles os collós, porque non teñen rostro público, a pesares de ser reputados analistas, tabeiróns das finanzas, prestixiosos expertos cos cartos de outros.

Tan expertos que sempre terminan por facelo seu. Porque sempre gañan eles, cando gañan, e nunca perden eles, cando perden.
Non xeran riqueza, senon que especulan. Lanzan ó mundo combinacións fastuosas de economía financieira que nada teñen que ver coa economía productiva. Alzan castelos de naipes e garántenos con espellismos e con fume, e os poderosos da Terra perden o cú por darlles coba e subirse ó carro.

Isto non pode faiar, din...Eiquí ninguén vai perder. O risco é mínimo. Aválanos premios Nobel de economía, xornalistas financieiros de prestixio, grupos internacionais con siglas de recoñecido prestixio.

E entón o presidente do banco transeuropeu tal, e o presidente da Unión de bancos Helvéticos, e o capitostio do banco latinoamericano, e o consorcio euroasiático, e a nai que os pariu a todos, embárcanse con ledicia na aventura, métenlle viruta por un tubo, e logo séntanse a agardar ese pelotazo que os vai a forrar ainda mais a todos eles e ós seus representados.
E en canto sae ben a primeira operación xa están a arriscar mais na segunda, que o choio é o choio, e xurros dun tropecentos por cento non se atopan tódolos días. E ainda que ise espellismo especulador nada ten que ver coa economía real, coa vida de cada día da xente na rúa, todo é euforia, e palmadiñas no lombo, e ata entidades bancarias oficiais comprometen as súas reservas de divisas. E isto, señores, é un choiazo.

E de súpeto resulta que NON.
De súpeto resulta que o invento tiña os seus faios, e que o de alto risco non era unha frase sinon exactamente iso: Alto Risco de verdade.
E daquela todo o tinglado vaise tomar polo saco. E isos fondos especiais, perigosos, que cada vez teñen mais peso na economía mundial, amosan o seu lado escuro. E entón, Oh, Prodixio!, mentres que os beneficios eran para os tabeiróns que controlaban o cotarro e para os que estaban a especular cos cartiños de outros, resulta que as perdas, non.

As perdas, a trabada financieira, o pago dos erros deses “pijolandios” que xogan coa economía internacional coma se estivesen a xogar ó monopoly, recaen directamente sobre o lombo de todos nós.
Entón resulta que mentres o beneficio era privado, os erros son colectivos, e as perdas hai que socializalas, acudindo con medidas de emerxencía e con fondos de salvación para evitar efectos dominó e conachadas da Bernarda... E isa solidariedade, imprescindíbel para salvar a estabilidade mundial, págaa co seu pelexo, cos seus aforros, e as veces ata co seu posto de traballo, Mariano Pérez Sánchez, de profesión empregado de comercio, e os millóns de infelices Marianos que ó longo e ancho do mundo se erguen cada día ás seis da mañán para gañarse a vida.

Iso é o que esta por vir, témome. Ninguén perdoará un peso da débeda externa de paises pobres, mais nunca faltarán fondos para tapar buratos de especuladores e canaias que xogan á ruleta rusa na cabeza allea. Así que xa podemos ir amarrándonos os machos. Ise é o panorama que os amos da economía mundial nos deparan, co conto de tanto neoliberalismo económico e tanta merda, de tanta especulación e de tan pouca vergoña.

Arrepiante!!!
Artigo do escritor español Arturo Pérez-Reverte, publicado en “El Semanal” o 15 de Novembro de 1998.
Traducido ó galego por Fiz

Outro que tamén era visionario, era o Sabio Garea:
"Estache o conto jodido, e ainda vai estar peor...", afirmaba insistentemente.
Pena que él xa no este vivo para "desfrutar" da súa visión atinada do futuro. De Él me lembro eu hoxe, coma tantas veces...

Skapara

2008-12-01T16:09:00.005+01:00

東京スカパラダイスオーケストラ

A Tokyo Ska Paradise Orchestra, comunmente coñecida pola súa abreviatura "Skapara", é unha banda xaponesa de Ska e Jazz formada en 1985 polo percusionista Asa-Chang, ó que se lle uniron nun principio 10 veteranos do escenario "underground" de Tokyo. A banda soupo aproveitar ó longo dos últimos 20 anos as oportunidades de evolución e innovación musical, ata chegar a ser hoxendía un dos referentes do panorama musical xaponés coa súa ecléctica mestura de ska tradicional, jazz e rock. Unha delicia, vaia!

Para min, co seu tema Pedorazu, sempre serán os fenómenos da canción do Тетрис (tetris), pegadizo arranxo instrumental coñecido por tod@s, extraído da canción popular rusa chamada "Korobeiniki".

RIKI....Hai que falar con BARULLO!!

Dende o "Blog del silencio", onde podemos conseguir por descarga directa a meirande parte da discografía de Skapara, rematan por calificalos coma.....simplemente....Uns Xenios.

Música Bendita,

Bicos e gracias por seguir entrando por aquí de cando en vez.

Mahatma

2008-11-29T18:51:00.007+01:00

Consérvate sereo e resolto
coma un bosque mesto e silencioso,
cos brazos cruzados e olladas que son
as armas dunha guerra non gañada.

E, se daquela os tiranos se atreven,
deíxaos cabalgar entre as túas filas,
asestar coiteladas e puñaladas e mutilar e
/descarga-lo machado.

Deíxalles facer o que queiran.

Cos brazos cruzados e os ollos firmes,
con pouco medo e menos sorpresa ainda,
olla pra eles cando firan,
ata que a súa ira se desvaneza.
Shelley

Hai que ter tino ó tratar cun home a quen non lle interesan os praceres sensuais, a quen non lle interesan a comodidade, o eloxio nin o ascenso, si non que está resolto, simplesmente, a facer o que cree XUSTO.
Eche un inimigo perigoso e incómodo, xa que o seu corpo, que un sempre pode conquistar, non nos permite mercar a súa ialma

Homenaxe a Gandhi. 1914. OXFORD
Hibbert Journal
Profesor Gilbert Murray.

¿Algún corpo conquistado?..¿¿Todos vivos??

PARABÉNS

Autorretratos

2008-08-02T12:07:00.003+02:00

Vincent van Gogh

Frida Kahlo

Leonardo da Vinci

Mónica Castillo

Sebastian Niehoff

Helmut Newton, con muller e modelo.

Autorretrato FIZ." Viaxe Indo 2002"

ROBERTO INIESTA

Si YO Fuera DIOS

2008-07-30T20:04:00.004+02:00

Ayer, ayer, creo que fue ayer
Ayer, después de seis noches
Ayer, después de seis días
Ayer por fin descansé, y al fin consegui dormir

Y al dormir tuve un sueño, que como todos los sueños,
como tiene que ser, terminó en pesadilla
Y soñé, pensé, bueno soñé...

Dios no lo quiera, soñé que era Dios
Y, si yo fuera Dios, ¿sabes lo que haría?...

Si yo fuera Dios las noches tendrían mas estrellas.
Viajaría mas a la Tierra para intentar ser hombre.
Aunque al final me muera un atardecer cualquiera
El lugar, no importa donde...

Si yo fuera Dios el diluvio aún seguiría,
lagrimas que nunca terminan de asolagar esta ruina
que aburrido, en siete días fabriqué no hace mucho tiempo
sin saber que hacer, ni lo que hacia.

Si yo fuera Dios le tendría miedo al tiempo
Años sin luches, ¡silencio! carretera sin retorno de los días
Descanso de almas sin vida, horas que no se escapan.
Horas que se suicidan.

Si yo fuera Dios, constructor de castillos en el aire
que despues se llenan de hombres que poco a poco ven que sus sueños
se pierden en los desagues, alcantarillas del cielo, sí...
Cloacas del infierno.

Si yo fuera Dios, voz que tembló cuando se marchó,
dejando la tierra muda como una vieja desnuda
Sin nombre, sin recuerdos, sin sepultura...
Bueno, se me olvidó, aún le queda la luna.

Si yo fuera Dios, Noche soleada, las mañanas se esconden.
Escalando al viento, un problema menos cuando haya muerto.
Duerme el sueño, era el tiempo, risas llenas de lluvia
Oh lluvia, que llora la vida.
Noche que te vas, dame la mano, ¡Hay mi vida, como te vas!

Si yo fuera Dios le pediría perdon al diablo.
Lucifer, que al nacer así fue llamado y que por negarse a ser un criado
"No serviré", dijo y por eso, para siempre,
al infierno desterrado.

Si yo fuera Dios... ¡Nunca podría ser Dios!
Me marcharía al otro lado de la noche... cansado de mi, cansado de Dios
cansado de hacer sufrir, de vivir y mas que nada, cansado de estar solo.

Si yo fuera Dios y tu me pidieras mi vida
¿Quieres saber lo que haría? fijate lo que te digo, escucha, mira,
que sin dudar ni un momento, te juro por mi,
te juro por Dios que te la daría.
YOSI

LIA A DIA
SAUDOS FIZ

EU TAMÉN ME EMOCIONARIA....E TI??...Ti se foras DEUS...QUE CARALLO FARÍAS??

Silencio

2008-06-26T04:26:00.009+02:00

El silencio es el único amigo que jamás traiciona.

Confucio
(551 AC-478 AC).

Tristura e Realismo

2008-02-21T09:11:00.012+01:00

Con ollos húmidos e sentimentos encontrados, deixo as terras da provincia de Petchaburi e as suas maravillosas xentes para trasladarme a Bangkok e, logo de 3 xornadas de "turismo" na capital, tomar de novo un avión de Etihad dende o novo e impresionante aeroporto da capital Thailandesa para, previo paso por Abu Dabhi e Londres, aterrar na Coruña o Vindeiro Sábado 23 ó mediodía. 20 Horiñas de Viaxe.

Os dous últimos días en Cha-Am serviron para darme conta de que a miña participación no proxecto do Wildlife Rescue Center tocaba ó seu fin. Logo de 6 semáns traballando cóbado con cóbado cos traballadores Thais, co resto de voluntarios e coma non, con todos estes maravillosos animais, resulta inevitable sentir unha fonda tristura. Mais a vida ten que continuar e o que me espera ó meu regreso e ainda mais maravilloso, se cabe.

Ainda é cedo para poder facer un balance final de toda ista historia, xa que ata que pase certo tempo os meus comentarios non serían totalmente obxetivos, mais certo é que a experiencia do Voluntariado é mais que recomendable para todo o mundo, sen importar sexo, idade, procedencia ou relixión. O feito de traballar de maneira altruista dando o mellor de cada un, é algo que elimina os prexuicios, borra a historia e o pasado das persoas, para situalas nun presente no que se loita por un futuro mellor, ainda sabendo que o futuro non ten solución.

Moitos de vós sabedes do meu extremado pesimismo, ou coma eu sempre digo, o meu "realismo". Admiro ós optimistas, mais facendo miñas as palabras de Sabina, "un Optimista non deixa de ser un pesimista mal informado". O mundo no que vivimos é unha auténtica farsa, e mentras existan intereses, seguirán a existir os interesados. E onde hai interesados sempre haberá perxudicados.
Non son ninguén para dar consellos, pero se queredes un ben sinxelo iste non pode ser outro mais que "NON VOS CREADES NADA". Decide por ti mesmo. Lembrade que todo é unha gran mentira.

O único que realmente é verdade, son as experiencias vitais e persoais de cada un de nós. Pódenmos arrebatar a nosa liberdade, as nosas pertenzas, a nosa historia, arte, tradicións, língoa e ate a nosa fé; mais as nosas vivenzas son e serán sempre nosas.
Iste é precisamente o ponto fraco do sistema.

É por isto que considero que viaxar é o mellor libro de historia que se pode ler, o mellor telexornal que se pode ver e a mellor radio que se pode escoitar.
É en definitiva, o mellor xeito de analisa-lo mundo dende a perspectiva persoal de cada un. Sen filtros nen intereses partidistas. A mellor experiencia e a mellor inversión. Algo que realmente SÍ te levas cando o teu tempo remata. O coche, o piso, o ouro e os cartos ficarán para os que esteñan agardando por eles.

É, ó fin, unha necesidade.

Cun pouco de sorte seguirei vivo para organiza-la próxima. Xa me tarda.

FUCKING GREAT

2008-02-16T07:44:00.012+01:00

I realized, guys, that some of you volunteers have been coming in here to have a look in my blogspace, so today this post belongs to all the volunteers in the Wildlife Rescue Center, and by the way, not only to those who are working here at the momment, also to those who´ve been here in the past and those who are planning to come here in the next few months.

All of us are FUCKING GREAT. The volunteer´s average age is about 25 years old, so that means that the youth is not just thinking about having a great car, the biggest house, the best job and all the crap that the media wants us to believe in and to fight for. Not everyone is in the world to play their silly competitive game. You clearly show there is a different youth who thinks that this bloody and crazy planet could be something better. A different world is possible. The power´s in our hands.
After my experience as volunteer here in the Wildlife Rescue Center in Thailand, I realized that It´s true. My mind has changed a little bit and now I trust in the next generations, so this is why I´m dedicating this stupid post to you volunteers, because you are just leaving the seed to grow up a better future.

My last working day in the center will be tomorrow, and I would be lying if I said that I don´t feel sad. Yes I do, and Budha sent me a gift. The sky is crying. Today It´s been raining "cats and dogs" and I´m having a wierd and crazy busy day, including House Volunteer duty with "pasta night" and also helping others who have just come to work in the center. It´s a never ending job and I´m absolutly knackerd. But anyway I´ve done my best, working as hard as my first day.
That´s what all of you volunteers taught me.
Once more time...WE ARE FUCKING GREAT!!
I will never forget you. I´m so proud to have met you.

ALL THE BEST to:
- Bec (Australia), Willow (E.E.U.U), Megan (Australia), Anneke (Netherlands), Nadia (U.K), Steven (Belgium), Cristina (E.E.U.U), Catia (Portugal), Petra (Germany), Paulo (Portugal), Conner (E.E.U.U), Ronald (Netherlands), Suzanne (Netherlands), Tom s. (U.K), PAT (E.E.U.U, bloody messy better room mate Ever), Sonia (U.K), Natalie (U.K), John (Scotland), Denise (Scotland), Nora (Canada), Vanessa (U.K), Natasia (Netherland), Eleonora (Italy), Tasha (Australia), Lily (Australia), Nicole (Australia), Roisin (Ireland), Arjen (Netherlands), John (Australia), Laura (U.K), Maria (U.K), Emma (U.K), Tricia (U.K), Matt (Australia), Tara (Australia), Jennifer (France), Sean (Canada), Crystal (Canada), Ashley (U.K), Siobhan (U.K), Heloise (swizerland), Gena (Australia), Jane (U.K), Claude (Swizerland), Abby (Australia), Elly (U.K), Bex (U.K), Olivia (New Zealand), Gabi (New Zealand), Jo (U.K), Tommy (New Zealand), Bradley (Canada), Tany (Poland), Emily (Belgium), Sebastian (Belgium), Hanna (UK).

Special mention to SIMON (U.K) who came last year to stay as volunteer for 4 weeks, after the first one He was wondering "What the hell am I doing here?", and at the momment, almost 2 years later he is still at the centre organising all of us.

Un dia Mais

2008-02-14T12:34:00.012+01:00

O despertador "casio" que a última hora ela lle lembrara que debía levar consigo, sonou puntual un día mais ás 6:07 da mañán cando ainda o astro rei non decidira facer acto de presenza.
Sorte que ela estaba sempre ahí para lembrarlle todo e poñer un pouco de orden e concerto na súa desorganizada vida.
Logo de 4 semáns, a diferencia horaria de 7 horas que non lle permitira descansar as primeiras xornadas, xa estaba mais que superada, e por fin conseguía durmir case con normalidade. Xa non tiña pesadelos estranos nos que os amigos tentaban de aforcalo e acuchilalo, nos que serpes decidían compartir berce no medio da noite ou aquel outro no que era condeado á pena capital por inxección letal.

Mais ainda así, non conseguira durmir de maneira seguida nin unha sóa noite.
Ter a 16 cans insomnes laiando sinfonías perrunas sen parar, compartir cuarto con rás, mosquitos e lagartos e convivir cun persoeiro que decidira facer da falta de hixiene o seu modelo de vida, tampouco axudaba a concilia-lo sono. Ademais voltaba facer unha calor húmida extrema e os 4 osos do cercado traseiro levaban 3 días sumidos nunha ruidosa liorta que a xulgar polos desgarradores berros levaba trazas de rematar mal.

O destino quixo tamén que él fose un animal nocturno, polo que sempre era dos últimos en ir durmir e a ducha de auga fría que se deu antes de deitarse, espabilarao todavía mais se cabe.
Alomenos ou seu desordeado compañeiro de cuarto deixara o centro por uns días, xa que precisaba de renova-lo visado que se consegue cruzando a fronteira dalgún dos paises limítrofes, o cal sempre daba un punto de privacidade e tranquilidade.

Faltaban 2 días para cumpri-lo mes de traballo pactado inicialmente. O tempo pasara realmente voando pero as forzas escomenzaban a fraquear. O corpo ten un límite e estaba a piques de sobrepasalo. Cortes, fendas e bochas nas maos logo de preparar nos últimos turnos mais de 300 racións de comida, 2 veces o día, troceando con cuchilos xigantes todo tipo de froitas e tubérculos exóticos. Os pés destrozados por mor dos camiños cheos de penas, rochas e buratos. Incontables picaduras, rabuñazos e o hombreiro definitivamente dislocado de novo.

Parecía pois que estivera acertado cando antes de vir deixara planificados case 8 días extras para descansar e recuperarse nalgunha praia perdida disas que saen nas películas e que asemellan ser o paraiso. Unha disas nas que podes durmir por 10 euros á noite nunha cabana á beira do branco areal, con aire acondicionado, antena parabólica, ducha de auga quente, e cisterna na peza. Unha disas nas que as palmeiras rozan coa punta das follas as tranquilas augas do índico e onde os guibóns non berran coma posesos dende as 5 da mañanciña.

Mais non debía de ser todo tan negativo cando na vez de desfrutar dises merecidos días de lecer nunha disas praias vírxenes, xa tiña decidido extende-la súa estancia traballando no centro unha semana mais. Será que a pesar de todo os animais aportaban mais satisfaccións que importunios.

-------------------------------------------------------------------------------------

Cambio de plans. NON marcho do centro. O encargado dos voluntarios confirmoume que podo ficar o tempo que queira. Amplío a estancia 7 días mais. Deixarei o proxecto o vindeiro día 17 de Febreiro, de seguro con moita tristura. Mais, coma sempre me dixo miña nai dende que eu era un meniño, para que veñan outras, teñen que pasar istas.

Hoxe celebro que todos istes bichos que ollan con ollos tristes seguen a estar vivos. En parte gracias o meu ínfimo pero adicado traballo. Síntome orguioso de ter participado aportando o meu graniño de area.
E coma min, outros 23 voluntarios que arestora traballan igual de duro, e outros tantos que xa vin partir, e os que están por chegar, porque sen xente coma Nós todo isto non podería continúar. Que asi sexa.
Ten moito mérito.

SAUDE COMPAÑEIROS.

Ek o Mahout

2008-02-10T14:26:00.000+01:00

Ek naceu fai xa 24 primaveras nas lonxanas terras de Surín, no suroeste de Tailandia non moi lonxe do borde de Camboia e tamen Laos.
Que o destino deste rapaz estaría ligado os elefantes era fácilmente predecible dada a tradición familiar, na que os seus membros viñan exercendo o oficio de "Mahouts" durante alomenos 7 xeracións. E coma non podía ser doutro xeito, efectivamente ise foi o seu destino.
O Mahout é a persoa que se adica profesionalmente ó cuidado e entrenamento dos elefantes, chegando a ter entre ambos unha relación moi estreita dada a lonxevidade distes inmensos paquidermos. Os mais afortunados e mellor tratados poden acadar unha idade de ata 80 ou 90 anos, polo que moitas veces é o elefante o que ve morrer antes ó seu mahut.
Ek é o pequeno de 5 irmaos sendo él o único varón, ó que Buda, ademais de "bendecilo" co seu sexo, tamén lle quixo otorgar unha intelixencia extraordinaria. Tan só poido ir a escola ata idade dos 17 anos. O seu tio Tata, Mahout xefe dos 5 elefantes que temos no centro, xa lle tiña conseguido unha plaza tanto a Ek coma ó seu curmán Joy dende facía xa tempo, polo que a pesar da lonxanía da sua cidade non poido negarse. O soldo non é moi bon, xa que Tata raramente lles paga mais de 4000 Bats ó mes (menos de 100 euros), mais Ek non lle pide moito mais á vida; Ter para o tabaco, unha cervexa "Singha" á noitiña, xa mercou unha moto de segunda mao e ademais ten bastante tempo libre, ainda que o de levantarse ás 6 da mañán 6 días á semán non lle gosta tanto. Sen esquecerse ademais de que Ek sabe que os animais están ben tratados, e a él danlle cama e comida e está en contacto con mozos e mozas de todo o mundo cos que pode practicar Inglés e aprender cada día. Falar Inglés é un dos seus soños e non lle falta moito para acadalo. Ten un potencial extremo para os idiomas e unha memoria de "elefante", nunca mellor dito.
O peor é atura-lo teimudo do seu tio Tata e ter á familia e amigos a 700 Km de distancia.
Mais por sorte, e logo de 7 meses sen apenas contacto coa súa xente, Ek vai desfrutar das súas primeiras vacacións. 10 días a finais de Marzo para visitar á súa xente en Surín e desfrutar dos seus 4 sobriños na casa familiar onde viven as súas 4 irmás, as que tamén son Mahuts, cos seus respectivos maridos. Unha mágoa que os pais de Ek xa non poidan ver medrar ós seus 4 netos posto que xa finaron os dous de maneira prematura fai 3 e 5 anos respectivamente.

---------------------------------------------------------------------------

Nista última semana Ek estase a converter no meu gran compañeiro. Sempre andamos pendentes dos turnos dun e doutro para poder charlar un anaco e compartir un petillo de liar "Golden Virginia" dos meus que tanto lle gustan, e un chupito de augardante de caña de azúcar. Ás veces almorzamos xuntos unha desas pegañentas pastas de arroz e coco cocido e mallado con froitas que nunca antes vira, e á noite sempre se pasa pola casa dos voluntarios sen apenas facer barullo para non chamar a atención para irmos xuntos na súa moto a tomar unha cervexa á aldea.

As nosas vidas son moi distintas pero hai algo que nos une que é o respeto mutuo e o feito de que a él tamén lle gostaria ser pai de dous fillos. Unha nena e un neno.
Pase o que pase, faga o calor que faga e sexa coma sexa a xornada de traballo que teñamos, non deixei de ver sorrir a Ek nin un só segundo. A vida e moi curta coma para perder un só instante dela preocupándose, enfadándose ou sufrindo sen motivo.
Vese que Ek tamén gosta de celebrar cada día que pasa.

Hoxe é Domingo, día de feira nocturna na vila. Duchareime e irei ver que anda a facer Ek.
Haberá que ir festexar que seguemos vivos.

Fortuna

2008-02-07T06:19:00.000+01:00

Unha das cousas que mais chama a atención ó pisar terras Asiáticas e o feito de ver a todo o mundo facendo uso de ciclomotores para desplazarse a tódolos lados. Os tailandeses non son unha excepción, e realmente son muy preguiceiros á hora de camiñar, facendo uso das motos incluso para as mais curtas distancias, e creédeme que cando digo curtas son realmente curtas.
Na súa mentalidade non existe o concepto do paseo polo paseo.

Onte cheguei a Cha-am á tardiña reventado do traballo e cun hombreiro medio dislocado logo dunha caída fortuita dende unha escada no invernadoiro do centro onde, eu e Conner, un rapaz de Denver, Colorado, estamos a instalar un novo semilleiro para a producción de planta autóctona para repoblación de certas áreas do centro de recuperación de Fauna.

Tódolos Mércores celébrase nesta pequena localidade costeira, onde predomina o turismo local (mocidade, estudantes e familias de Bangkok na sua maioría) un mercado nocturno moi grande e extremadamente animado onde podes comer, mercar falsificacións, xoguetes, arte, mascotas e todo tipo de productos e enseres. Todo isto mesturado co feito da celebración do fin de ano chinés, fixo que me atopara no medio dun enxamio de xente movéndose dun lado a outro, o cal dificultaba desplazarse de maneira sosegada.

Non me costou moito toma-la decisión de alugar un moto Honda modelo "WaveR 125" que me está a facer sentir un dos tipos mais afortunados de toda Asia e parte de Oriente medio, e que por outra parte me está axudando a entender o porqué do seu uso por parte da xente local. Son realmente cómodas, de fácil manexo (4 marchas sen embrague), baixo consumo, baratas (o aluguer por un día costoume 5 euros ó cambio), fáciles de aparcar e moi eficaces á hora de desplazarse (cheguei a ver ata 5 persoas montadas nunha sóa destas pequenas motoretas).

A conducción é caótica, xente cruzando, pitando, coches e motos en tódalas direccións, mais é moi segura. A xente non corre e cédense o paso uns os outros. Asemella non teren nunca presa e realmente me sinto un mais no medio de todo o caos. É coma se perdera-la etiqueta de "guiri" para pasar a formar parte do seu mundo.

Por si todo isto fose pouco, a última hora de onte fun na moto a faceren unhas fotos do mercado á hora do peche e coñecín a un marchante de Bangkok, un paisano de mediana idade cun Inglés moi limitado, que con tódolos trebellos xa empacados na furgoneta e logo dunha simpática negociación me vendeu un Rolex automático modelo explorer que lle zumba o carallete, e que me está a facer sentir ainda mais afortunado se cabe. Vese que estaba para min.

O peor é recuperar de novo a estrana sensación do paso do tempo. Xa estaba case afeito a prescindir deste invento do diaño. Mais pouco me durou o problema.
No regreso do mercado e subindo as escaleiras do hotel, desmontouse o enganche do peche e soltouse a correa caendo o maldito invento satánico ó chan.
Nada que o meu amigo Silvela non poida arranxar co punteiro dun mondadentes ó meu regreso en menos que canta un galo. Polo de agora seguirei sen preocuparme da hora e do tempo.

Eso sí, a maquinaria segue viva. Eu tamén. Todo unha fortuna.

-SAWADI KHUP-
ชะอำ

O TEMPO

2008-02-06T11:16:00.000+01:00

Sempre co permiso do profesor D.Santiago Pemán, hoxe vouvos comentar como é o clima por estas terras do lonxano Oriente. Podería rematar esta entrada con un calificativo tan simple coma "Asfixiante", pero creo que debería matizar isto un pouco mais.

Cada dous días recibimos no centro un periódico local indescifrable e outro en inglés chamado "Bangkok Post" que é o único medio que temos de enterarnos (ademais do Internet no pobo mais cercano) do que acontece no mundo. O "Bangkok post" edítase en formato sábana e conta coa frioleira de 4 ou 5 páxinas.
Unha das novas en portada nos derradeiros días foi o caos existente en toda china por mor das adversas condicións climatolóxicas, todo iso xuntado ademais co feito de que o país está a celebrar esta mesma noite o seu fin de ano. Un gran colapso, en definitiva.

A noticia coas fotos en portada dos militares retirando neve nas principais estradas e aeroportos non deixa de sorprenderme cada día e faime sentir que o noso planeta eche un sitio ben curioso. Pode ser que o feito de estar a mais de 30 ºC día e noite e cunha sensación térmica asfixiante me faga cavilar ainda mais no abraiante que é o sistema que habitamos.

Tailandia (Prathet Thai en tailandés) ten 513.000 kilómetros cadrados. A súa extensión é, polo tanto, similar á de España. O país ten, botándolle un pouco de imaxinación, a forma dun elefante visto de perfil coa trompa colgando. Eu estou no medio da trompa, e ando medio trompa boa parte do día.
O norte e o oeste son lixeiramente montañosos, o centro é unha gran planicie chea de arrozales bañada polo "Chao Praya" e os seus afluentes. O sul, pola súa banda é unha sucesión de palmerais. manglares e praias. O país conta cunha chea de illas todas elas deliciosas e perfectas para a práctica do submarinismo por exemplo.
Neste bendito país viven 58 millóns de persoas (case o dobre que España coa mesma extensión).

O clima Tailandés é tropical, cunha tempada de choivas monzónicas moi marcada. A temperatura é sempre moi elevada con medias que raramente baixan dos 30 ºC en ningún mes do ano.
Poden distinguirse 3 tempadas:
- A moi calurosa vai de Abril a finais de Xuño. Hai algo de choiva pero predomina o calor premonzónico con xornadas nas que se superan ata os 45ºC de temperatura. Un inferno.
- A tempada de Choivas causadas polos famosos Monzones e que se extende mais ou menos de principios de Xuño ata finais de Outono. Chove de maneira regular e copiosa case tódolos días a partiren do mediodia durante 2 ou 3 horas. O exceso de humidade provoca unha vez mais sensacións térmicas moi altas.
- A tempada seca vai de Novembro a finais de Marzal i é tamén a menos calurosa. Podería decirse que é a mellor época para visitar estas terras. Por iso, e especialmente en Nadal, coincide coa tempada alta de turismo, o que fai incrementar os prezos dos hoteis e sitios de turismo. Se decides vir algún día recoméndoche entre Novembro e Decembro (non mais aló do 15).

Creo que dende que cheguei aquí non parei nin un só minuto de súar, polo que logo dista disertación sobor do clima, creo que para nós occidentais, poderiamos resumir o clima en unha soa tempada. MOI CALUROSA, con 2 pequenas variacións; Infernalmente calurosa e fodidísimamente calurosa.

Non me quero nin imaxinar como será vivir aquí cando o calor é realmente asfixiante, e chámame a atención ver á xente local tapada con chaquetas e gorros a primeira hora da mañán e á noitiña cando ti medio espido non fas mais que escomezar a respirar.
O 3 primeiros días de traballo duro andiven medio deshidratado cunha sensación constante de debilidade e flaqueza tanto mental coma física, mais logo de 4 ou 5 días o corpo comeza a aclimatarse e precisas beber menos líquidos sentíndote mellor e mais animado.

Mais antonte, por fin, un gran neboeiro cruzuo a rexión de norte a sul e deixounos un agasallo en forma de choiva que fixo asenta-lo pó ó chan e refresca-lo ambiente a lo menos por unha noite. Por fin baixamos da cifra de 30ºC e todo o mundo, nativos incluídos, parecian estar a desfrutar desa maravillosa sensación. Os animais relaxáronse por un par de horas adicándose simplemente a observar e escoitar a auga petar nas follas das árbores. Todos os voluntarios esbozaban un sorriso ó cruzarse sen necesidade de articular verba algunha. Sobraban as palabras. Detívose o tempo e todos nos tomamos un respiro.

Neste intre no que vos estou a escribir é mediodía e comprobei no termómetro da cociña que rozamo-los 34ºC cunha porcentaxe de humidade dun 77%. O ceo segue parcialmente cuberto, polo que o astro rei non castiga tanto os lombos nin as almas. Non se está nada mal, para servos sinceiro. Ademais mañán é o meu día libre e marcho cara Cha-Am esta mesma tarde para pasa-la noite nun hoteliño con aire acondicionado, auga quente e cisterna no excusado. Lin que as cousas por China están indo un pouco mellor. Xa non neva tanto e o goberno escomeza a controla-la situación.

Creo que me vou pasar a xornada na praia desconectando do durísimo traballo e celebrando que sego vivo. Non hai queixa.

FELIZ ANINOVO CHINÉS.

SAUDOS.
Kwawp Khun.

Xente de aqui e de acola

2008-02-02T14:17:00.000+01:00

O proxecto no que estou a traballar conta con xente de tódolos lados do globo. Logo de mais de 2 semáns aquí, incluso me atrevo a afirmar que algún é de outro remoto planeta da galaxia.
O centro é moi dinámico e tódalas semáns recibe xente nova e tamén por suposto xente que finaliza a súa estancia. En total soemos ser entre 20-25 voluntarios cunha media de idade que ronda os 25 anos, e un dato curioso que me sorprendeu é o feito de que a meirande parte dos voluntarios sexan rapazas. Descoñezo o motivo, e anímovos a participar expoñendo as vosas teorías, pero podería ser porqué para chegar a aventurarse nun traballo desta índole, só os mais sensibles, xenerosos e compasivos (ou parvos coma é o meu caso) dan o paso, características estas mais próximas o xénero feminino. É tan só unha hipótese, que ninguén se sinta ofendido.

Dende que cheguei vin partir xa a mais de 15 persoas, así coma outras tantas novas que foron chegando. A primeira persoa coa que traballei á mañán seguinte á miña chegada, quen xa está de regreso en New York, resultou ser a filla dunha das 15 persoas mais ricas do mundo, de cuio pai se agarda por certo que inxecte unha boa cantidade de cartos no centro. Por respeto a ela, que se portou con total naturalidade conmigo e me amosou o traballo cotiá do centro, prefiro manter a súa identidade no anonimato. De feito eu entereime a posteriori de quen viña sendo a rapaza. Mentiría se vos dixera que non me quedei abraiado. Ó seu favor teño que decir que era unha rapaza completamente normal e moi traballadora. Coma dato curioso tamén vos podo comentar que persoaxes tan coñecidos coma o príncipe de xapón ou Meg Ryan estiveron traballando aquí tamén coma persoas anónimas fai un tempo.

Coma vos decía, as nacionalidades son diversas, sendo a maioría Australianos. Tamén convivo con xente de Canadá, E.E.U.U, Nova Zelanda, Francia, Suiza, Holanda, Irlanda, Alemania, Inglaterra, Italia...En fin, todo unha mistura.
Como podedes comprobar realmente hai xente de aquí e de acolá.
Cheguei a pensar que eu sería o único con D.N.I español que pisou estas terras, pero o fundador de toda ista historia, Edwin, contoume que fai uns 3 anos outro rapaz andaluz estivera aquí por un período de 3 semáns. Do que sí me podo sentir orguioso, é do feito de ser o primeiro GALEGO. Hai un libro enorme onde todos os voluntarios escreben as súas impresións da experiencia vivida, no que sen lugar a dúbidas a miña despedida será case completamente en galego.
O programa por suposto é en inglés, e o feito de estar 24 horas ó día, 7 días á semán falando e pensando en inglés estame axudando a espabilar o idioma a un ritmo incrible, factor iste do que estou encantado dito sexa de paso, e polo que xa vale a pena vir. Como podedes imaxinar os acentos son tan diversos coma as orixes do personal, sendo os mais fortes os Neozelandeses e os australianos, sobor de todo os primeiros.

A miña adaptación ó centro foi moi boa, pero logo de mais de 15 días, por suposto empezas a ter as túas preferencias e afinidades con uns, así coma certo grao de incompatibilidades con outros. Digamos que o feito de estar todos xuntos todo o día, obrígache a vivir unha especie de "reality show", o cal pode chegar a ocasionar certos encontronazos na convivencia diaria.

Eu que pertenzo o xénero masculino, e dado que a sensibilidade non é un dos meus pratos fortes, teño que recoñecer que viñen por motivos mais profesionais que humanitarios, polo que estou a pasar bastante de case todo o mundo e as súas historias persoais, centrándome na medida do posible en aprender o máximo posible no manexo e o coidado dos animais, así coma na xestión dun centro destas características.

Mais ainda así non poiden evitar o feito de ter que mandar a tomar polo cú nun par de ocasións a un par de zorras cotillas que se están adicando a contaminar a boa parte do grupo. A pesar de todo, teño moi claro o porqué da miña estancia aquí, e nada nin ninguén van conseguir arruinar esta experiencia. Para aqueles que me coñecedes persoalmente e sabedes da miña capacidade de perder a razón polas formas, decirvos que podedes estar tranquilos porque non sei se será Buda ou o calor que me apapostia, pero estou aprendendo a controla-la ira de maneira espléndida.
O feito de estar ben conectado coa familia case a diario por medio de internet tamén axuda a ubicarme no meu mundo real.

De tódolos xeitos o mais fermoso de todo isto é a convivencia coa xente local. No centro traballan de maneira fixa mais de 20 tailandeses, entre cuidadores, cociñeiras, persoal de mantemento, mahoots (coidadores de elefantes, os meus favoritos) asistentes de veterinarios etc. Todos eles maravillosos. Moi boa xente, conformistas por natureza e tranquilos por devoción. Honestos e moi agradecidos con calquera xesto de cariño ou esforzo pola nosa parte de falar a súa língua. Encantálles que tentemos expresarnos en Tai e que respetemos as súas creencias e formas de vida. Sempre están a sorrir e realmente é unha mágoa que a barreira idiomática non permita unha comunicación mais fluida.

Nin que decir ten, que as mulleres tailandesas son probablemente das mais fermosas do mundo, concepto este moi relativo, polo que non deixa de ser mais que unha opinión persoal.

E con este derradeiro párrafo sobor da sensualidade e fermosura das mulleres desta terra, despídome por hoxe, non sin antes esquecerme de facervos chegar a miña ledicia polo feito de seguir vivos.
Ata pronto.

Diaw joe kan ná.
Kháp khun.

No cu do mundo

2008-01-31T15:08:00.000+01:00

Bueno Xentalla.
Creo que xa vai sendo horas de dar unha explicación convincente do abandono deste voso blogue, no que non aparecen actualizacións nin novidades dende o pasado més de Nadal, aló polo día 6. E unha vez mais, non será por non ter nada que compartir con vós. O motivo é tan sinxelo coma que as ocupacións da famillia obligaron ó dito peche editorial.
Mais xa estamos de volta, coas comunicacións restablecidas e con ánimo de seguir no blogomillo.

A primeira cousa, e a mais importante, é que ista fami-Lia, como xa sabedes a maioría, vaise ampliar cun novo membro que xa deixou de ser un simple feto sen nome, para pasar a adoptar protagonismo e personalidade propia. Xa queda menos para a alumbramento do noso segundo fillo, e se todo vai ben, a mediados do vindeiro mes de Marzal, terei a honra de presentar en sociedade, a vós por suposto en rigurosa primicia, a MAEL. Segundo os controis médicos todo evoluciona segundo o desenrolo normal dun bebé de mais de 32 semáns de vida. Toda unha sorte.

O segundo gran cambio en Lia a Dia, é que abrimos unha etapa nova deixando Inglaterra as nosas costas para instalarnos de maneira semidefinitiva en terras Coruñesas. A baixa de maternidade nas illas británicas pode ser extendida, ainda que non pagada na súa totalidade, ata os 12 meses. Este será, alomenos, o tempo que estaremos por terras Galegas.
Mentiría se dixera que non vou botar en falta Bath. Gran descubrimento o desta fermosa cidade.
Non me preguntedes que vai pasar despois, porque non o sabemos nin os propios protagonistas desta historia. Haberá que deixar que o destino exerza de guionista da nosa película. Agardemos que teña final feliz.

Este traslado que vos comento, logo de residir en territorio británico durante mais de 4 anos, forzounos a abandona-lo blogue que estás a ler. Non vos podedes imaxinar a de cousas que se acumulan aló onde vivas durante un período de tempo coma este. Todo unha complicación que parece que por fin está amañada. Sirva este recuncho para agradecer unha vez mais a JOE HOLMES a súa axuda e colaboración desinteresada, deixándonos facer uso da súa propia casa e do seu coche, para gardar unha serie de cousas que polo de agora me resultou imposible transportar a Galicia.

O terceiro factor que influiu no abandono parcial desta bitácora, (ademais do feito de deixar de ter conexión a internet, factor este xa solventado dito sea de paso) é que dende o pasado día 15 de Xaneiro estou a traballar nun programa de Recuperación de Fauna Salvaxe coma cooperante voluntario en TAILANDIA. Iste proxecto era algo que tiña en mente dende facía tempo. Completamente organizado, ou case, dende finais de Agosto do ano pasado, e agora por fin viu a Luz neste comezo de ano 2008, que non sei coma rematará, pero sí que vos podo asegurar que está escomenzando de xeito vibrante. Desculpade o feito de non telo compartido con vós antes.

Cheguei ata eiquí a través dunha axencia de cooperación con sede en Nova Zelanda, que se chama G.V.N.(Gloval Volunteer Network) a cal coñecín a través desta gran canle de comunicación e información pola cal vos falo, que é o bendito Internet. Se tedes tempo, disposición, dedicación, algo de cartos e unha cara tan dura como a miña para abandonar á vosa xente (pensade que era ou agora ou probablemente nunca), non dubidedes en botar unha ollada a esta ou a calquera outra axencia de cooperación internacional, porque realmente é unha experiencia inesquencible e hai programas para todo tipo de profesionais (Mestres, médicos, enfermeiros, educadores, enxeñeiros etc.) ou para calquera persoa con ganas de axudar de maneira desinteresada e altruísta.

O meu programa está situado na provincia de Petchbury, a uns 250 km ó sudeste de Bangkok, non moi lonxe da fronteira con Myanmar (Birmania). Os sitios mais cercanos son Cha-am (onde me atopo neste intre desfrutando do meu único día libre á semán) ou Hua-hin.

En concreto estou a traballar no Wildlife Rescue Centre, xestionado pola asociación Wildlife Friends of Thailand.
Iste centro foi fundado en Maio de 2001 e foi construido nuns terreos cedidos xenerosamente pola comunidade Budista de Kao Look Chang, que é o poblado mais cercano ó refuxio, a tan só 20 minutos andando. Se queredes informarvos polo miudo podedes navegar a través desta PÁXINA WEB.

O fundador do refuxio é un holandés que se chama Edwin Wiek, que logo de instalarse a vivir en Cha-am abrindo algúns negocios, decidiu vender todo para adicarse por completo á recuperación distes animais. Hoxendía ademais, está inmerso noutros proxectos como a recuperación de especies en risco de extinción en 2 zonas inmensas de Laos e Camboia, que van ser asolagadas para a construcción de 2 xigantescas presas hidroeléctricas. Unha mágoa, pero o proxecto parece que non ten marcha atrás.
Dende a sua apertura, o centro leva dado cobixo e unha vida digna a mais de 400 animais, sendo a súa reintroducción ó medio natural o obxectivo final, pero cunha porcentaxe de éxito mínima dado o delicado estado dos bichos e á falta de hábitat para a súa liberación. Ademais das instalacións propias do centro, nun gran lago cercano, dispoñen de 8 pequenas illas desabitadas que serven de refuxio natural para outras tantas familias de primates.
A día de hoxe o centro conta con mais de 300 animais entre primates (de todo tipo, Gibones, macacos, langures etc), osos, tigres, paxaros, reptís, mamiferos nocturnos etc. En vindeiros días prometo presentarvos ós meus favoritos.

Empecei a traballar no centro o día 16 deste mes, logo dun longo e canso viaxe dende Londres a Bangkok facendo escala por 3 horas nos Emiratos Árabes, en concreto en Abu Dabhi. O viaxe de regreso será igual pero á inversa. Quedarei no refuxio durante algo mais de un mes e logo dispoño de case 10 días para exercer de turista "ó uso", ainda que dada a perfecta adaptación ó centro, estou a cavilar a posibilidade de quedar eses días extras traballando no refuxio. Agardo chegar á Coruña o vindeiro mes de Febreiro aló polo día 24. Que así sexa. Significaría que todo foi ben e baixo o plan previsto. Ata entón espero seguir contándovos mais cousas deste maravilloso lugar e as suas xentes, porque realmente paga moito a pena.
Para entón podería celebrar tamén aquelo que digo sempre de que Seguimos vivos.

CHAI O!!
SAWADI.
KOP KUN.

Viaxe en camello

2007-12-06T02:59:00.000+01:00

Debido e gracias á visita por estas terras Victorianas da madriña da miña máxima responsabilidade, deixo terras británicas por uns días para pasar unha semán rodeado dos meus, é dicir de todos vós, pola Galaecia imperial.
En apenas 5 horas voo dende Heathrow á Coruña co macuto cheo de trebellos e de sensacións contradictorias, sendo isto segundo o que mais me pesa no lombo.

Regresarei de novo e con enerxías renovadas para rodearme de fillos da gran Bretaña o vindeiro día 12, polo que ata entón, é mais que probable unha desconexión activa do blogomillo, ainda que, de seguro, estarei pendente de tódolos vosos movementos.

Pero antes de partir, quixera compartir con vós unha nova curiosa que veño de ler na páxina Web da cadena SER e que me fixo replantexarme a idea de converterme nun camello, que dado o continuo traxín darriba para abaixo, era un dos plans de futuro que tiña proxectado, ainda que vexo que posto na balanza o factor Beneficio-Risco-, mellor vou rexeitar e desistir de tal idea e deixar o estraperlo para outra vida.

O mellor sería, sen dúbida alguna, que a despenalización fose unha realidade, pero polo de agora teremos que seguir burlando a lei xa que a lei non fai mais que burlarse de nós.

E por certo, falando de paradigmas...Eva, boa viaxe a Holanda.

MALDITO SISTEMA.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Cadenaser 3-12-2007
NON É RENTABLE SER UN CAMELLO EN FRANCIA.

O Observatorio Nacional de Drogas deste país ven de publicar un estudio, no que se afirma que un traficante de cannabis a pé de rúa apenas gaña cartos: entre 4.500 e 10.000 euros ó ano, é decir apenas o salario mínimo interprofesional que se sitúa no país veciño en 1.200 euros mensuais. Algúns incluso, non chegan nin a "mileuristas", e iso que do que perciben polos trapicheos non se ten en conta os coste de producción e as tasas xudiciais no caso de condea. unha ruina, vamos.

O negocio, segundo o estudio, está a partires da venta de 10 kilos ou mais. Neste sentido, os "semi-maioristas" ingresan ata medio millón de euros anuais; O salario equiparable ó de director dunha pequena empresa.
E non será por falta de mercado, que o hai: En Francia existen algo mais de un millón e medio de consumidores, a metade de eles de "canuto diario".

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ata pronto compañeir@s.
Ahh, por certo, autocultivo, perdón...quería decir "case me olvido"...Pasade de trapicheos na rúa.
A seguir vivos e ata a volta.
SALUD!!

Zeitgeist.

2007-12-04T03:47:00.000+01:00

Esta semán veño de ver un documental que a aqueles que esteñades dispostos a invertir casi 2 horas do voso precioso tempo, de seguro non vos vai deixar indiferentes.
É incluso un producto válido para compartir con toda a familia, sobre todo agora que se aproxima o Nadal e que, de seguro xa vístedes outros anos "sorrisos e bágoas" ou o célebre mensaxe de noiteboa da súa maxestade. (que digo eu..¿Por qué carallo non calará él, se dí sempre o mesmo?)
É unha mágoa que, ainda que sei que moit@s de vós xa o coñecedes, os medios e as canles "oficiais" apenas fixeron mención desta estrea, da que incluso se dí que se intentou frustrar o seu lanzamento gratuíto por parte "das forzas oscuras".
Se de min dependese, permitídeme esaxerar, sería de obrigada visualización en tódolos institutos e colexios, formando parte por exemplo da polémica asignatura de "educación para la ciudadanía", por moito que ós purpuritas e demais membros da curia romana lles escocese. (Estes últimos salen verdadeiramente malparados na primeira parte do documental, xa que se lles tumba o negocio ás claras).

Zeitgeist é orixinariamente unha expresión do idioma Alemán que significa "o espíritu (Geist) do tempo (Zeit)". Denota o clima intelectual e cultural dunha era.
Ademais Zeitgeist é o nome do 6º disco do grupo The Smashing Pumpkins, unha Galería de Arte en Oregón e o nome dunha banda Australiana de Rock Gótico.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zeitgeist é un documental sen ánimo de lucro do 2007, producido por Peter Joseph con difusión gratuita por Internet. Grabado orixinalmente en inglés é posible atopalo con subtítulos en moitos idiomas, entre eles en español.
É un traballo á maneira de intrahistoria que tenta partir dunha análise racionalista e histórica da estratexia e cálculo político, de varias creencias relixiosas e de institucións políticas e económicas.
Dende a súa publicación na primavera deste ano, este video foi visto mais de 5 millóns de veces.

Iste é o trailer:

O documental está estructurado en tres partes, a primeira é unha exposición do cristianismo como una mitoloxía astrolóxica que é o terreo abonado para que as masas crean cegamente en mitos, a segunda expón o funcionamento da propaganda e adoctrinación mediática acadando que os propios cidadáns asintan ser mais controlados polos seus gobernos, e a terceira fala sobre a xeopolítica e economía global enfocándose no monopolio dos cartos (xunto á especulación financieira) e o gasto militar.

Sen mais dilación, se queredes ve-lo documental completo con subtítulos en español premede aquí.

Se o preferides ver por entregas por falta de tempo aquí tede-las partes, premede en cada unha:

Primeira Parte; A historia mais grande xamais contada.

Segunda Parte; Todo o planeta é un escenario.

Terceira Parte; Non fagas caso á xente detrás da cortina.

Se o vedes de seguro faravos pensar, e lembraravos que non nos podemos crer nada. NIN SEQUERA O PROPIO DOCUMENTAL.
Sorte que alomenos seguimos vivos.
Eu celebrareino esta fin de semán por terras galegas, con entroutros moitos MEU IRMAO, que onte cumpriu 28 anos. E isto garantizo que é certo.
PARABÉNS PEQUENO.

A Petite Mort

2007-12-01T20:43:00.000+01:00

Hoxe diríxome a vós RAPAZAS, que ademais últimamente sodes maioría nos comentarios e nas visitas a iste voso recuncho, para compartir un video que vin fai uns días mergullándome neste fantástico océano da Rede de Redes.
Dito video, que seguro que moitos de vós xa vístedes, é unha magnífica creación utilizando tipografías cunha narración do mais suxerente que relata a "petite mort".

A Petite Mort, é un término francés utilizado para designa-lo momento no que unha muller alcanza o orgasmo, perde a conciencia prácticamente durante uns segundos e queda incluso en coma por uns instantes.

Ollade, e por favor Rapazas...OPINADE...
E a vós Rapaces....Un Saudo meus......NON SOMOS NADA..

Iste ó parecer, é o primeiro conto de Late Chocolate. O primeiro dunha colección de pequenas historias de mulleres e sexo, un reflexo do que pensan, sinten e desexan. Estaremos pendientes das sucesivas entregas desta marca, feita por e para mulleres que integra o lado corporal, emocional e intelectual da muller de hoxe.
E NON, por desgracia non recibo ningún tipo de beneficio nin remuneración por ista propaganda gratuita, pero "lo cortés no quita lo valiente".

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

E por aquelo de ser un pouco mais xustos, se cabe, teño que decir que buscando información sobre A Petite Mort no deus Google, descubro que existe un blog con ise título escrito por Scarlett dende Madrid,tamén cun contido mais que suxerente, que non podo deixar pasar por alto e que vos convido a visitar coma non podía ser de outro xeito.

A Petite Mort é, ademais do anteriormente citado; unha galeria de arte sita en Ontario (Canadá) e unha banda de Música de Francia, ademais dun sitio web de moda e de artigos Góticos (Tenebrosos).
As Cousas De INTERNET, xa se sabe.

Desfrutade da Petite Mort compañeiras, e para cando resucitedes lembrade celebrar que seguides Vivas.

Outra de nenos. Namaste

2007-11-26T04:08:00.000+01:00

Unha das novas que me quedou trabada no cartafol Lia a Dia dende fai varios meses lista para compartir con todas e todos vós, trasládanos desta volta á inmensa e colorida India.
Deste país de contrastes chegan de cando en vez datos, que interpretados a bote pronto deixan a calqueira pálido. Certo é que a perspectiva occidental tende a dramatizar e a xulgar sen coñecemento de causa tanto políticas coma actitudes ou incluso filosofías ou relixións alleas ó noso mundo "civilizado", e certo é tamén que resulta moi sinxelo lamentarse co bandullo cheo, pero cando de NENOS se trata, non hai Matices que vaian.
A inocencia perdida de xeito prematuro, perxudica crónicamente.

O goberno da India ven de recoñecer oficialmente no seu parlamento, a desaparición nos últimos 3 anos de perto de 13.000 nenos e nenas.
Moitos deles vense atrapados no negocio do tráfico de menores, que explota laboralmente a mais de 60 millóns de nenos, sendo a maioría secuestrados e logo prostituídos ou utilizados coma man de obra infantil.
Organizacións Non Gubernamentais coma "Save the Childhood Foundation" levan anos e anos tentando chamar a atención sobre esta e outras problemáticas.. Sin moito éxito visto o resultado.
Mais non lle quedou mais remedio o Ministro do Interior Shivraj Patil que facer pública esta cifra logo do informe do Rexistro Nacional de Delitos(NCRB).
Para atallar semexante problema social o ministro propón unha nova lei ou unha reforma no código Penal Indio.
O executivo Indio reacciona así á presión da oposición, quen reclama unha resposta política logo de achar o pasado inverno os cadáveres de 17 nenos que foran violados e asasinados en Noida, cidade próxima a Nova Delhi. Os servizos de seguridade Indios están investigando estes sucesos, así coma casos de "canibalismo" e de comercio ilegal de órganos.

------------------------------------------------------

A India é o segundo país mais poboado do mundo con 1.100 millóns de habitantes logo da China, ainda que moitos pensamos que dada a política de control de natalidade na china durante os últimos anos e o pésimo control dos censos de población do goberno Indio, este xa puido superar fai algún tempo á propia república popular.
Cunha natalidade de 15 millóns de nacementos ó ano e facendo o cálculo pola conta da vella, dá unha cifra aproximada de case 30 nenos por minuto. O único que pode chegar a pensar un, é que realmente queda moitísimo traballo por facer.
E mentras, o seu goberno dí que necesita unha nova lei ou unha nova reforma. Mi madriña, que medo. E presumen de ser a democracia mais poboada do mundo. Democracia que non se esquence ó mesmo tempo de querer ser unha potencia militar.
Fai unhos meses esta mesma democracia ven de mercar a Israel, coa mediación unha vez mais da C.I.A, armas por valor de 20.000 millóns de dólares.

Correxídeme se me equivoco pero ese gasto militar repartido entre os nacementos dun ano neste bendito país, daríanos 1.300 dólares por nacemento, que non chega ó cheque bebé do goberno ZP deste noso 1º mundo, pero sería unha boa axuda. ¿Non vos parece?

Hoxe non quero nin celebrar que sigo vivo.
Empezo a pensar que OUTRO MUNDO NON É POSIBLE.

E os nenos inocentes indefensos ante o veneno que os rodea.

NAMASTE.

¿Sabias Que...?

2007-11-22T14:26:00.001+01:00

Recibo hoxe de miña prima Manuela un correo con "información privilexiada" que nun alarde de xenerosidade me vexo na obriga moral de compartir con todos vós. Será que non valgo para gardar un segredo, ou será que antes de que escomece a precampaña electoral das eleccións do ano que ven coa que nos enchouparán con promesas, panfletos e boas palabras temos que estar sobreaviso de como funciona a política.

Ou será tamén que miña prima Manuela úrxeme a difundilo xa que os medios de comunicación, non comunican tanto coma pensamos e resulta bastante complicado conseguir informarse DE VERDADE e con veracidade.

Algúns levan semanas tentando sacar rendemento eleitoral con todo o que está a acontecer coas obras da alta velocidade e cos problemas que están surxindo sobre todo por terras catalanas.
Dacordo....Falemos do A.V.E:
-----------------------------------------------

¿Sabías que o Ministerio de Fomento do Partido Popular creou e encargou a un organismo autónomo, pero dependente deste ministerio, a execución das obras do ave Madrid-Barcelona, e que ise organismo chámase G.I.F (Gestor de infraestructuras Ferroviarias)?

¿Sabías que a principal empresa a quen, o G.I.F, adxudicou realiza-las multimillonarias obras do ave Madrid-Lleida é unha U.T.E (Unión Temporal de Empresas) constituída por Cobra e por unha empresa Italiana do grupo de Berlusconi?

¿Sabías que isa operación tivo un comisionista que se embolsou 8000.000.000(SÍ, oitomil millóns das pesetiñas de antes, ou si prefires 48.000.000 dos euros actuais) por intermediar entre as empresas adxudicatarias e o G.I.F?
¿Sabías que o nome dise comisionista é Alejandro Agag?

¿Sabías que Agag casou coa filla de Aznar no real monasterio do Escorial en presencia entre outros de Berlusconi e Blair coma convidados de Honra, nunha ceremonia que pode ser calificada tamén de "Real" dado o seu protocolo e os gastos derivados ó estado?Pois xa o sabes, o braguetazo non o deu Él, deuno Jose Mari co A.V.E a Guadalaxara.

¿Sabías que o A.V.E en Guadalaxara, non para na propia cidade?. A parada do A.V.E en guadalaxara está no término municipal de Yebes. Este lugar está a 10 minutos en coche da própia capital por unha vella e tortuosa estrada de carril único.
Sabendo que o tren normal de Guadalaxara a Madrid tarda 37 minutos e que o A.V.E "tan só" tarda 27 minutos e o billete é moito mais caro, parece claro que poucos en Guadalaxara irán a Yebes a colle-lo A.V.E.
Entón, ¿Que sentido ten face-la parada do A.V.E en Yebes?
Descubrámolo. "Que siga la fiesta..."

O negocio arrinca en 1998, cando o P.P decidiu colocar a única estación do A.V.E Madrid-Lleida, ó seu paso por Guadalaxara, na cativa localidade de Yebes. A decisión favorecía a Fernando Ramírez de Haro, esposo de Esperanza Aguirre (Presidenta da Comunidade de Madrid) e á súa familía que poseen nese municipio e arredores miles de hectáreas.
Ramírez de Haro e os seus irmaos teñen 1610 Hectáreas repartidas en cinco "leiras"
que foron mercadas á súa propia nai a cambio dunha renda vitalicia anual escasamente superior ó millón de pesetas.
O prezo dese solo rústico, que ainda non foi recalificado, sería hoxe de 1000 millóns de pesetas.
Pero a mais beneficiada desas revalorizacións é a tía do marido de Esperancita Aguirre, Teresa Micaela Valdés.
Os andéns disa estación do A.V.E foron parar as súas leiras.
Despois das pertinentes expropiacións de Fomento, ela decidiu construir unha urbanización, Valdeluz, de mais de 9000 vivendas.
Os terreos disa futura urbe en Yebes, mais coñecida xa como "Avelandia" foron recalificados en 2001 nun plan de ordenación urbana. Este solo urbanizable é propiedade de "ARVEJAL S.L" cuios donos son Teresa Micaela Valdés e os seus fillos, primos de Esperancita Aguirre.

Micaela otórgalle a esas terras un valor de mais de 8.000 millóns de pesetas. O arquitecto municipal de Yebes é Jaime de Grandes, irmao de Luís de Grandes, diputado do P.P, e de Lorenzo de Grandes, xefe de prensa da asamblea de Madrid pola presidenta da cámara, Concepción Aguirre.

Vaia...Que casualidade. Todo queda en casa.
Que vergoña.
Raro parece tamén que o P.S.O.E non faga un uso mais partidista de este e de outros escándalos.
Se cadra é mellor te-la boquiña pechada non vai ser que saian á luz tamén historias escabrosas do A.V.E a Sevilla, por exemplo. E que xa se sabe, hoxe por ti, e mañán por min.
Sodes todos fillos da mesma cadela.

E de aquí a pouco vannos lembrar casí apuntándonos co dedo acusador que é de obrigado cumprimento acudir ás urnas e exercer o noso dereito a voto para ser verdadeiros cidadáns.
Sí, sí.......Para que non se vos foda o negocio.
Ide votar....Ide....

Paréceme a min que ese Domingo EU adicareime a celebrar que sigo vivo. Si é que chego claro.

SALUD

MENTIRA

2007-11-21T02:23:00.000+01:00

Soy la mentira
destilando sangre por los ojos
muriendo en cada luna
atrapado en el silencio.

Soy dolor
carne de preso
arrancada por los perros
que comen de tus pies.

Soy sólo la mentira
que nunca pudiste ver.

J.C.B.C

Que o sistema nos toma por tontos a todos, sabémolo moitos. Negalo ou cuestionalo non fai mais que engordar unha gran farsa global que está, entre outras moitas lindezas, acabando co planeta que habitamos ó mais puro estilo de plaga bíblica.
Outra cousa moi distinta é que mexen por riba de un, e teñas que alza-la cachola, sorrir, dar as gracias e despois decir que adoras os días de choiva.
Nin sequera poño en dúbida que aqueles que así o desexen se deixen levar pola corrente e non aspiren a ser mais que corchos con mentes esponxiformes que prefiren non plantexarse nin cuestionarse nada, a cambio, eso sí, de vivir felices e tranquilos deixándose levar. Como decía Walter no Gran Lewoski, "Al menos es una doctrina", e a felicidade é o obxectivo último a fin de contas, e tampouco os demais facemos nada ou pouco por cambiar algo, certo É...E ainda por riba tendemos a amargarnos.

I e que o final "o sistema" vai ter razón e tanto os uns coma os outros somos tontos, ou como diríamos en Galego que sempre sona mais "musical"; SOMOS TODOS PARVOS.

Mais o que non se pode facer, eso sí que NON, é negar o evidente:
TODO É MENTIRA.

Ninguén debería dar consellos. Pero eu voume atrever:
DECIDE POR TI MESM@.

E se ademais segues viv@, non esquezas celebralo.
¿Que mais se pode pedir?
SALUD

+ Información s'il vous plaît

2007-11-19T01:25:00.000+01:00

Xa parece que pasou a tormenta de orixen africana que nos azotou días atrás e que trouxo Altas presións á vella Europa polo conflicto surxido co país "amigo" do Chad logo de reter a unha presa de Franceses e á tripulación dun avión español, todos eles mesturados nun oscuro caso de Tráfico de menores amparados baixo as siglas dunha O.N.G con nome tenebroso; El Arca de Zoé.

Tíñano todo amañado. Aló estaban eles de salvadores da África profunda coa super Arca. Vendas falsas, feridas de mercromina, transfusións de juja, soborno ó policía de turno, billete de baixo coste e para Francia. 3000 euros OIGA. Compre señora...Bueno, negrito y barato.
Negocio redondo.

Mais non foi tan sinxelo. Algo fallou:

Iste era o ANTES:

E iste foi o DESPOIS:

Pero todos tranquilos. Aquí non pasa NADA. Para eso eleximos ós nosos presidentes.
O señor Zapatero congratúlase da liberación dos seus compatriotas gracias ós seus contactos co señor Sarkozy, que colleu o seu avión e se presentou no lonxano Chad para liberar ós menos culpables.

E os que quedan, que non se preocupen, que o Goberno de Francia xa se encargará de ameazar ós dirixentes corruptos do Chad coa retirada de empresas, negocios, subvencións, apoio político, militar etc.
Vaia....O que no primeiro mundo chamamos "Diplomacia".

E os verdadeiros protagonistas desta historia, os mais de 103 nenos indefensos, xa non abren titulares de telexornais. De eles xa non se lembra nin Cristo, nunca mellor dito, porque ademais a maioría son Musulmáns. A ninguén se lle ocurre xa pensar que carallo pasaría con eles.
Lin días atrás que o Goberno de España íballes montar un colexio. Que ben!. Que boa xente somos. Os nosos paisanos de volta en casa e a conciencia purificada. Si señor. Problema solucionado.

E ademais seguimos vivos.
Que sorte...

SEXO II.¡¡Que Heavy!!

2007-11-16T03:28:00.000+01:00

Saudos Xente. ¿Como estades?
Por estes lares tan Liados coma sempre, pero esta vez con boas novas.
Logo de recibir autorización por parte do departamento de economía e finanzas famiLIAr para facer uso dunha partida especial de fondos reservados para a adquisición dun novo portatil, teño o pracer de anunciar que xa conto cun novo equipo que me permitirá seguir no maravilloso mundo cibernético do Blogomillo.

Tiña pensado adquirir un equipiño moi feito de DELL, pero unha vez comprobado que o envio de dito ordenador podería retrasarse ata 3 semanas optei pola compra de un equipo mais discreto e de inferiores características pero da sempre mais fiable casa Compaq, na que Josiño e Eu temos depositada tanta fé, tendo en conta o resultado do anterior Compaq. Non sei se acertaría, pero alomenos conto co sevicio dende XA.
------------------------------------

E para celebralo, e visto o éxito de participación da entrada anterior na que o sexo foi o protagonista, e visto tamén que o Lume parece que volve a ser protagonista nos telexornais, hoxe vou sacar da recámara un video que puiden salvar do disco duro do Airis e que quería compartir con vós dende fai xa un tempo, no que o xa vello ritual do amor e o protagonista supremo.
A pesares de estar extraído dun noticiario para tódolos publicos, a crudeza das imaxes obrígame a recomendar a súa visualización só por maiores de idade, ou no seu defecto por menores experimentados no tamén maravilloso mundo do pornomillo.

As imaxes falan por si mesmas, polo que non hai que preocuparse por non entender ó periodista. Mirade "que bien se lo montan" os 'Cumshots' nos seus concertos e nos seus bolos de verán. Neste en concreto decidiron "colaborar" coa Natureza xunto á asociación 'Fuck for the forest'. En mitade do seu concerto, apareceron a parella Tommy Hol Ellingsen de 28 años, e Leona Johansson de 21, ambos membros da fundación, e ó berro ¿Ata onde queredes chegar para salvar a natureza? despelotáronse e puxéronse a foder. Para os mais morbosos; do relatado, fotograma a fotograma AQUÍ

Teremos que pensar en colle-lo coche para o ano que ven e pasarnos por algún destes eventos.
Eso sempre tendo en conta que chegamos vivos aló.
QUE ASÍ SEXA.

SALUD "Camaradas"

Sexo

2007-10-29T16:37:00.000+01:00

A palabra SEXO, segundo os informes presentados polos mais importantes buscadores da rede, é a raiña de tódalas buscas no internete. Hoxe intentarei logo darlle un pouco de pulo ó meu recuncho falando do tema en cuestión. Falemos pois de SEXO.

------------------------------
SAUDOS xentalla.
Xa estamos de volta por terras británicas logo de conducir o superClio de regreso a Galicia coma vos contaba na entrada anterior, ateigado de enseres e trebellos varios.
Xa queda pois menos para o noso "maternity break" por terras Galegas dende o vindeiro 1 de Xaneiro, día de San Manuel no calendario Gregoriano.
Un dos enseres que xa está de volta na Coruña é o meu ordenador de escritorio, de ahí o meu retraso editorial no recuncho Lia a Día, xa que agora só conto co portatil Airis (aparato non recomendado nin ó mais ruín dos meus inimigos) que non funciona correctamente, xa que se apaga el soíño cando lle sale do disco duro e non volve acender ata que se lle pon nos cables. De ahí a pouca participación activa no blogomillo.

Mais a estancia por terras Galegas, serviu para algo mais que para gañar case 3 Kgs de peso no tempo record de 6 días (E non me refiro o bebé). Serviu tamén para facer unha visita médica á Doutora Roival, na Clínica Herculina de Sta. Teresa, onde como parte normal do proceso de control fixemos unha rutinaria ecografía na que vimos de maneira clara O SEXO do bebé que está de camiño.
Estou polo tanto en condicións de compartir con todos vós de maneira case certeira que se todo vai ben imos ter un MENIÑO.

De verdade que non minto se vos digo que non me importaría en absoluto que fose outra nena, pero os que falastes conmigo en persoa do tema sabedes que vos dixen dende o primeiro momento que tiña a certeza persoal (intuición masculina, que tamén a temos) que nesta ocasión iba ser un NENO.
E acertei.

Hoxe teño polo tanto algo mais que festexar que aquelo que digo sempre de que SEGUIMOS VIVOS.
Hoxe celebramos ademais, que se todo vai ben imos ser pais (que locura, ainda non me afixen á primeira e xa falo do segundo...) dunha parexiña de fedellos.
Recurrindo o tópico, sexa o que sexa....que veña SAN.
Amén.
SAUDOS

Road Trip

2007-10-12T08:20:00.000+02:00

Logo de deixar ás miñas rapazas na estación de buses de Bath camiño do aeroporto de Heathrow fai apenas unha hora, e como prometía na anterior entrada, paso a des-trip-ar o viaxe que me espera dende aproximadamente as 6 da tarde de hoxe e que culminará non se sabe ben cando.

O plan é levar o coche o mais cargado posible con infinidade de bártulos que logo de case 4 anos por estas terras se xuntan sen saber nin se quera como, ademais dos que vas mercando e dos que non te queres desfacer. O problema e que o vehículo en cuestión éche un Clio, non un Iveco de 4 eixos.
Outro dos problemas é a fuga de líquido refrixerante, que veño de solucionar o mais puro estilo Mc Giver, con esparadrapo do Hospital. Todo controlado pois. ¡¡Ou iso espero!!

O Road Trip podería ser dividido e 4 fases, ás que nun alarde de orixinalidade darei en chamar fases A, B, C, D:

FASE A
Unha vez teña o coche a reventar, emprenderei camiño dende Bath ó redor das 6 da tarde de hoxe Venres cara a marítima vila costeira de Portsmouth, no sur deste bendito país, onde dende o peirao principal zarpará sobor das 23:00 horas o meu Ferry da compañía LD Lines con destino á Le Havre, en terras galas. Ata Portsmouth percorrerei os primeiros case 200 Km desta viaxe. Mais ou menos 2 horas de treito que agardo facer sen presas e que servirán entre outras cousas para comprobar que o meu amaño tipo Mc Giver podería pasar os controis mais esixentes. Como diría J.B Toshack "No Comment".

FASE B
Dende as 23:00 de hoxe Venres ata as 8:00 da mañán do Sábado farei noite no ferry "Norman Spirit". 9 horas de traxecto para cubrir os escasos 200 Km deste treito marítimo do canal da Mancha. Segundo a compañía; A fast, modern and comfortable ship, ainda que a realidade é que é un tostón lento no que terei que pasar a noite nun incómodo asiento reclinable tipo Setra Seida. En Fin. Facendo miñas desta volta as palabras de Txini, Echokai.

FASE C
A etapa Francesa. Unha vez desembarcados en Le Havre hai que poñer de novo a proba ó coche e o moderno dispositivo G.P.S. Podemos decir que é a etapa raiña. Case 1000 Km de ruta e 60 Euros de peaxes ata a fronteira Vasco-Francesa. O Plan é chegar a durmir a Euskadi á noitiña, se o corpo aguanta, claro está, que como se soe decir o caso e chegar. Cruzarei toda a parte occidental de Francia.
Verei nos carteis da autopista as saídas de localidades tan carismáticas como Rouen, Le Mans, Tours, Poitiers, Bordeaux ou Bayonne.

FASE D
E xa por fin na xornada do Domingo, a derradeira etapa deste Road Trip. A etapa Ibérica. Case 700 Km. Etapa do mais tranquilo tendo en conta que en caso de calquer problema técnico, avería ou percance, o seguro do coche cubriría sin excusas trasfronteirizas dita incidencia. Mais seguindo a miña liña optimista podo calcular a chegada a terras coruñesas a última hora da tarde. Mellor non establecer horarios concretos.
Desta volta, e seguindo os consellos dos meus asesores de viaxe, a ruta elexida será a cantábrica en lugar da presumiblemente mais rápida ainda que menos económica Castelá-Leonesa. Ademais dixo o profesor Don Santiago Pemán que o bo tempo ía acompañar. ¿Que mais se pode pedir?.

E isto polo de agora amig@s é todo. Que non é pouco.
Tan só me queda decir que quero aproveitar para felicitar a todos aqueles que se sintan españois este día festivo. E para o resto, ainda que algúns nos pinten con cornos,rabo e tridente, os meus parabéns tamén, que tamén somos "de Dios". No noso caso poderiamos celebrar, por exemplo, que seguimos vivos.
Ogallá poida decir o mesmo o Domingo á noite.
Que tódolos días sexan festivos.
Gracias por seguiren ahí.
Bicos.

O Parte. Edición Lia a Dia

2007-10-10T17:40:00.000+02:00

Pasamos agora coas novas que nos tocan mais de perto. o mundo Lia a Dia.

Pois ben, Logo de ter disfrutado daquelas merecidas vacacións na grata compaña da familia polas aberrantes terras Alicantinas de Benidorm a finais do pasado més de Setembro, dando así por clausurada a curta época estival, a plana maior de Lia a Dia xuntouse de novo nas frias e húmidas terras Inglesas rodeados unha vez mais de "Hijos de la Gran Bretaña".

A unificación familiar durou pouco, xa que a parte feminina do grupo (e dicir, todos menos EU) e logo de 7 intensos días de traballo desplazouse de novo a Barcelona para visitar, desta volta, á familia materna, facendo outra vez acopio de materias primas; Aceite de Oliva, viño "do bon", aceitunas, pipas e coma non, roupa para o duro inverno que se aveciña.

Dado que as miñas responsabilidades paternas víronse interrumpidas durante este tempo, e aproveitando que 2 ilustres Novela-Melidenses (Josiño e Txemita) estaban de viaxe nas tamén frías terras Irlandesas, aproveitei os meus 2 días libres na findesemán para cambiar de illa e pasarme por segunda vez por Dublín. Escapada curta pero intensa, e coma non, en agradable compaña. Pena da falta de presuposto e de non ter entrenado o corpo contra a sempre forte cervexa Guinnes. Pena tamén que nos faltara o Txini para localizar ós mellores comerciantes locais. Anyway!!

---------------------------------------

No que ó novo fichaxe na familia se refire, ó que polo de agora daremos en chamar "Burbujita", non hai moito que contar.
Case xa no meridiano do segundo trimestre estamos a agardar polo escaner que determinará o sexo, se todo vai ben, e que terá lugar próximamente. Por suposto seredes dos primeiros en enterarvos do resultado, e lembrade que se siguen a aceptar apostas ou intuicións.
O que si que vos podo confirmar e que está a medrar por minutos, e segundo os entendidos (Mother and Baby e demais publicacións da rama) nesta fase xa supera os 14-15 cm. E dicir, todo un mundo.

E ata eiquí os titulares das últimas semanas.
Mais, por sorte ou por desgracia, as vindeiras serán moi, pero que moi movidiñas. Polo de agora este Venres desplazámonos a Galicia no que será a primeira fase da mudanza á terriña durante, alomenos, 1 ano. Maternity Leave!!

As rapazas irán en avión dende Heathrow á Coruña pola mañanciña, e eu conduzo o Super Clio de volta a Galicia cruzando o English Channel, logo de ter cumplido con creces a súa laboura en Inglaterra como coche Familiar. E todo a pesares do seu reducido tamaño. Quen o diría.

Todo o relacionado con iste "Road Trip" será des-trip-ado polo miudo nunha entrada que me comprometo a desenrolar mañán antes de emprender viaxe. Prometido queda pois.

Emplázovos a todos e a todas a vernos por alá a vindeira semán e poder celebrar todos xuntos aquelo de que SEGUIMOS VIVOS, tanto o coche, coma Eu, coma todos vós. A ver si hai sorte.

SALUD COMPAÑEIR@S

O Parte

2007-10-04T03:06:00.000+02:00

Buf....Vaia lio de Vida que levo compañeir@s.

Desculpade xentalla, pero polo visto non dou atopado (ou mais ben non me dou organizado) un momento para dedicarlle a este recuncho remoto chamado Lia a Día. E é unha mágoa, porque cousas que compartir non faltan. Pero xa virán tempos mellores nos que manter o blog actualizado sexa coma o pan de cada día.
En fin...Lia a Dia.

POÑEDE AHÍ O PARTE....Que decía meu abuelo á hora do xantar..
E vindo o outro día no avión dende Alicante a Bristol lembreime del (coma tantas veces) e decidín mercar a prensa para vir lendo no voo. Cada noticia que leia metía más medo que a anterior polo que optei por mirar pola ventanilla coa esperanza de que o pequeno mundo que tiña 11000 metros debaixo dos meus pés cambiase algún día.

"EL PAÍS. Martes 18 de Setembro 2007":

Irak revoca la licencia a la principal compañía de seguridad privada de E.E.U.U. Los mercenarios de Blackwater, involucrados en la muerte de civiles.

El asunto que ha provocado la expulsión de la compañía es la muerte el pasado Domingo de ocho civiles iraquíes que cayeron bajo el fuego cruzado de los mercenarios de Blackwater en Bagdad, cuando estos últimos reaccionaban a la explosión de un coche bomba al paso de una caravana del Departamento de Estado Norteamericano. No hubo muertos ni heridos entre el grupo de estadounidenses.
Bagdad ha abierto una investigación, pero no es probable que los pistoleros de la empresa se enfrenten a los tribunales, ya que no están sujetos al código de justicia militar. La prensa Iraquí se hacía eco de una filtración del gobierno que sugería que los mercenarios podrían haberse ensañado con los civiles que se agolparon en las proximidades para ver que había pasado tras la explosión.
Blackwater es hoy una empresa con ingresos que se cifran en cientos de millones de dólares anuales derivados de contratos con el pentágono, con los servicios de espionaje estadounidense y de entrenar a fuerzas policiales en cualquier punto del globo. Es la elitista guardia pretoriana de Bush para ejecutar su guerra "global contra el terrorismo", cuenta con su propia base militar y una veintena de aviones, además de 20.000 trabajadores. En Bagdad tiene desplegadas ahora a más de 1000 personas armadas hasta los dientes. Entre los amigos y socios de la compañía está el vicepresidente de E.E.U.U, Dick Cheney, y el ex secretario de defensa Donald Rumsfeld. No hay que olvidar a Coffer Black, considerado por algunos el legendario jefe de operaciones clandestinas de la C.I.A y hoy vicepresidente de Blackwater.

Riad confirma la compra de 72 aviones militares a Reino Unido por 6400 millones de euros.

Arabia Saudí ha cerrado un acuerdo con Reino Unido para la compra de 72 aviones de combate Eurofighter Typhoon, valorada en 4430 millones de libras, el mayor contrato de exportación de este modelo. La operación llega nueve meses después de que la oficina antifraude de Reino Unido decidiera abandonar una investigación sobre las ventas en Arabia Saudí de BAE Systems, principal responsable de la construcción del eurofighter, alegando motivos de seguridad nacional. En un comunicado difundido a través de la agencia oficial de noticias SPA, el ministerios de defensa y Aviación Saudí explicó ayer que las autoridades de ambos paises firmaron un contrato el pasado 28 de Agosto en el que acordaron la compra de los 72 aparatos. El acuerdo incluye además proyectos de cooperación tecnológica y el entrenamiento de militares saudies por parte de los británicos.
La fuente añade que el acuerdo cuenta con la aprobación del rey Abdulá Bin Abdulaziz y que el precio pagado por los aviones es "similar" al que pagan las fuerzas aéreas británicas.
El contrato se ha cerrado pese a la polémica que ha tenido todo el proceso de negociación. Meses después de que Londres cerrara su investigación, BAE Systems anunció en junio pasado que el Departamento de Justicia de Estados Unidos había abierto otra por el presunto pago de sobornos a un príncipe Saudí que actuó de intermediario en la firma de multimillonarios contratos de armamamento. Este proceso todavía no ha concluído.

Eche ben certo que a realidade supera ben veces e con creces a ficción.
Señoras e señores...O NEGOCIO DA GUERRA.

E precisamente por que isto é un negocio...NUNCA VAI A EXISTIR A PAZ.
Non nos engañemos, ou mais ben...QUE NON NOS ENGAÑEN.
Nin Alianzas, nin civilizacións...nin pirolas¡¡¡....Negocio, empresas e ganancias. Iso é todo.

Alomenos Nós podemos decir que seguimos Vivos, que nos tempos que corren non é pouco.
Mañán "O Parte II. Edición local-familiar Lia a Dia"

Intrameme

2007-09-07T03:07:00.000+02:00

Despois da sobredosis de Gonadotropina, intentamos retoma-la normalidade de cada día.
Mais non me sinto últimamente moi iluminado para escribir por ter a cachola chea de cousas e proxectos xa confirmados ainda que moi verdes para ser compartidos, e dos que por suposto, xa vos manterei puntualmente informados.
Agardo non vos defrauden. A min, coma sempre, e coma non podía ser doutro xeito, ilusiónanme.

E para sacarme un post da manga coma fixo David no seu rincón intramuros, voulle colle-lo meme musical propagado por el mesmo e anteriormente por Kalimero, e que consiste en enchufa-lo reproductor MP3 e no seu modo aleatorio tomar nota dos 20 primeiros temas que aparezan. No meu caso, e recoñecendo que non teño o reproductor moi actualizado, lanceime á piscina e o resultado foi o que segue:

1. Ian Brown - Return of the fisherman.
O exvocalista da Banda de Manchester Stone Roses, que en 1996 deixou este proxecto, presenta este traballo en solitario bastante aceptable. Este tema non é dos mellores. Presentará novo traballo o 24 de Setembro.

2. Edson Cordeiro - Ave Maria.
Este Brasileiro con timbre vocal de contratenor ten un repertorio moi variado, pero leva a samba na súa alma evanxelista. Contratado por Sony e con varios discos, xa fixo xira por moitos paises europeos.

3. Muse - Assassin.
o 7º corte do seu último e cuarto traballo de estudio Black holes and revelations. Nada que comentar que para iso xa temos a Josiño. Interesante letra.

4. Skaparapid - Arroja la bomba.
Extraído do seu disco "que empiece ya". Como o seu propio nome indica grupo dedicado ó pasodobre. Esta banda de Ska Valenciano surxiu no ano 1993 como parte das actividades culturais dunha xa desaloxada ocupación que durou 5 anos. Durante un tempo a "banda" participa en Festivais e Festas pro-ocupación, antimilitaristas, contra o feixismo, etc... principalmente en Catalunya e Valencia, pero tamén visitaron Alemania e Portugal. Molaba velos no Gatos.

5. Thievery Corporation - Pizzicato.
Extraído dunha das moitas compilacións da banda de Washington da que xa temos falado polo miudo neste blogue. Nin que decir ten que tamén se salía velos no Gatos. Por pedir!

6. Sugarless - Sugar sexy sound.
Tema desta extinta banda creo que Madrileña que editou no 2004 o seu derradeiro traballo "vértigo", ainda que este é do disco "Más Gas" e cuios membros están esparcidos por distintos proxectos, tanto en outras bandas (Habeas Corpus) coma en proxectos en solitario (Que peniña acabar así)

7. Matisyahu - Ancient Lullaby
Este é un persoeiro curioso. Artista xudeo especializado no estilo raggamuffin, ainda que moi próximo o Hip-Hop e ó reagge, utiliza na suas letras temáticas espirituais derivadas da sua condición de Xudeo "jasídico". Ainda que chegou a ser acusado de proselitismo, nas suas letras sempre avoga polo fin da violencia e o diálogo. Este tema está extraído do seu disco "Youth". Recomendable mais un pouco empalagoso.

8. Transilvanians - Kingston.
Música galega, para un reproductor made in Malasia e cun título inglés. Extraido da selección musical da edición do ano pasado do concurso da Radio Galega, "A polo Ghit", na percura da canción do verán. Un mais de tantos.

9. Artic Monkeys - Bigger boys and stolen sweethearts.
Mais música inglesa no reproductor malaio. Non teño muy claro en que disco aparece este tema. ¿Quen me vota unha mao(5 estrellas)?.

10. Projecto Mourente - So com falar.
Outro gran descubrimento da fábrica de "a polo ghit". Este tema está extraido do disco gratuito (pódese descargar íntegro na propia páxina do grupo) gravado en plan caseiro nun piso do casco vello de Santiago "baixo os eucaliptos", no cal se atopa o "inesquecíbel" tema "como os caranguejos", que lembro con tanto cariño.
Cada día é unha foto do seguinte que virá....Casa-Choio, Choio casa....

11. Manu Chao - El viento.
Recén saído do forno está o seu novo traballo "la radiolina" do que falaremos pronto. Este tema é o derradeiro corte do seu disco "Clandestino". Que GRANDE Manu. Espero verte pronto de novo.

12. Audioslave - I´m the highway
Este tema é do seu primeiro disco. A banda creo que definitivamente está rota, do cal me aledo, porque corre o rumor de que R.A.T.M podería xuntarse de novo para dar uns cantos concertos e porque ademais amosa que Chris Cornell (ex-cantante de Soundgarden y Temple Of The Dog) é un puto vendido e o resto dos membros non o eran tanto coma se decía.

13. Ian Brown - Time is my everything.
De novo o cantante Inglés que aparecía de primeiro na lista. Cousas da aleatoriedade ou de que teño bastante pouca música no aparato. Mais ben o segundo.

14. Thievery corporation - The state of the union.
Esta repetición é mais comprensible xa que teño metido no reproductor toda a discografía desta banda. Este tema en concreto é do disco "The richest Man in Babilon", que si non é o mellor de todos, non lle falta moito. Foi o primeiro que chegou ás miñas mans por xentileza de Charly. Lembrades?

15. System of a down - Attack.
Un dos temas da banda de orixe Armenio do seu disco Hypnotize, editado fai xa un par de anos e que surxiu coma segunda parte daquel Mezmerize, que saíra ó mercado tan só medio ano antes, no que por certo, na miña opinión, podemos facer valer aquel dito de "segundas partes nunca foron boas". Penso que é moito millor disco Mezmerize. Attack é o corte co que abren o disco. Vaia comezo!

16. Jack Jhonson - The Horizon Has Been Defeated.
Tamén curiosa historia a de este músico de orixen Hawaiano, que nos seus comezos era surfista profesional, chegando a ser considerado como un dos mellores surfistas xuvenís do mundo, mais una onda xigante case o manda para o outro mundo ós 17 anos polo que tivo deixar a competición e descansar unha boa tempada. Foi entón cando se dedicou á música, facendo algúns temas da banda sonora dunha peli de surfeiros que foi vista por Ben Harper, o que enseguida se interesou polo músico e quixo contratalo para a sua discográfica. Este tema é do seu disco "On and On".

17. Bob Marley and the Wailers - Small Axe.
Canto me alegro de que apareza na miña lista aleatoria o Señor Robert Nesta Marley coa sua banda de sempre. Este tema en concreto é do seu disco "Burnin´" do ano 1973. Unha reflexión persoal. ¿A quen non lle gusta a música de Bob Marley?.

18. S.A - Rumore.
Último e curioso tema do discazo da banda vasca "No intente hacer esto en su casa", editado polo seu propio sello milagritos records no ano 1997. Xa choveu!. Rumore é unha versión do famoso tema de Rafaella Carrá. Cada vez que escoito este tema, non podo evitar imaxinarme a Juan ou a Pirulo chamando á discográfica da señora Carrá ou a ela mesmo para pedir o permiso pertinente para face-la versión. GORA S.A. Unha vez mais, e xa van non sei cantas. STOP CRIMINALIZACIÓN!!

19. Jack Johnson - Traffic in the Sky.
De novo o artista Hawaiano. Outro dos temas do seu disco "On and On", do que por certo me esquecín de comentar antes que foi o primeiro editado dende a que é a súa propia discográfica á que deu en chamar Brushfire, onde mantivo o mesmo estilo que na anterior, pero seus temas foron mais profundos (medio ambiente, a guerra e a obsesión capitalista do negocio como eixe da vida). En cada ocasión que ten non dubida en poñer a Bush a altura do betún.

20. Boikot - No pierdo el tiempo.
E por fin (xa me vai chegando, e a vós supoño que tamén) o derradeiro tema da miña selección aleatoria do meu reproductor. Do disco "de espaldas al mundo" do ano 2002, este tema dos inagotables madrileños de Boikot, dos que teño que decir que non lembro nunca terme aburrido en ningún dos seus concertos. e xa os vimos unhas cantas veces, e as que nos quedan porque os próximos meses estarán a presentar o seu novo disco "Los problemas crecen".

E así chegamos ó final desta entrada tan musiqueira. Mañán cruzarémo-lo canal da mancha para cambia-las frías augas do atlántico polas mais mornas augas mediterráneas da costa Alicantina, onde temos á familia adoecendo por mimar a Lia e onde agardo poder descansar algo mais dunha semana no que serán unhas (creédeme) merecidas xornadas de descanso.
Que Verán mais duro!!....Pero seguimos vivos. Non hai queixa.
Saudos a Todos e a todas.

HCG. PALITO-PALITO / /

2007-08-25T04:12:00.000+02:00

A Gonadotropina Coriónica Humana é unha glucoproteína sintetizada nas células da placenta de mulleres preñadas. Actualmente denomínaselle HCG pola sigla do seu nome en inglés; Human Chorionic Gonadotropin. Dende que foi descuberta en 1930 por un tal Collins, vense aplicando no desenrolo de probas de diagnóstico de embarazos; dende a inxección de ouriños en sapos macho Bufo Arenarium, ata os sinxelos e rápidos tests caseiros de hoxendia.

Pois ben, unha destas sinxelas e rápidas probas conseguidas de estraperlo gracias a Mónica no Hospital R.U.H (podo prometer e prometo que non maltratei a ningún sapo) detectou a finais do pasado mes de Xullo, para ledicia deste servidor, a presencia nos ouriños de Rebeca dunha desorbitada cantidade desta maravillosa glucoproteina que confirmaba a implantación para posterior alumeamento, se todo sae ben, d@ que será @ nos@ segundo fill@ alá polos albores do vindeiro més de Marzo do ano que entra 2008.
É Sinxelo: Ácido fólico, moito amor, unha mexadiña na proba, palito(/ /)palito e a túa vida cambia para sempre.

A deshonra non é ter un fillo; a deshonra é non saber crialo para ben. (CASTELAO)
O pasado día 16, festividade de San Roque, e aproveitando a presencia en Melide de boa parte da familia, comunicabamos esta boa nova á nosa xente, con reaccións de todo tipo. Hoxe, e pedindo desculpas de antemao polo retraso, tócanos facervos partícipes a vós desta maravillosa nova e analizar como reaccionades ainda que moitos non vos extrañaredes xa que en anteriores entradas xa se vos informaba de novidades e novos fichaxes na próxima campaña de Outono en Lia a Dia.
En breve seguirei informando polo miudo, mais xa vos podo anticipar que, se as cousas descorren por roteiros de normalidade, esta nova miragre que ven de camiño nacerá como a súa predecesora en terras Herculinas e que a nai se acollerá á súa merecida baixa de maternidade que por estas terras Británicas pode alongarse ata os 12 meses de duración.
Para o pai, logo do parto otórganse 15 días de baixa pagada, ainda que eu non me poderei acoller a ela porque estarei acompañando a Rebe e a Lia "case"todo o tempo da baixa. Vaia....Que ou deixo o choio ou pido unha escedencia. Xa se verá.

O que si que vos podo decir é que @ protagonista desta entrada xa conta con 9 semanas de vida e que xa vai camiño dos 3 cm de alto. Unha vez analizada a primeira ecografía dedúcese que todo se esta a desenrolar de xeito normal e que a xa experimentada nai está a levar este primeiro trimestre con total normalidade e tranquilidade. En canto o pai asimile que XA ten unha filla contareivos como leva o da segunda.

Non ten polo de agora nin nome nin sexo pero admítense suxerencias e apostas. Para aqueles que se animen a dar ideas no nome lembrar que deberá cumprir as 3 premisas fundamentais; Non repetirse na familia, ser o mais curto posible e ser fácilmente pronunciable en calquera idioma. Nin que decir ten, que de bo grado se aceptan donacións xa sexan en metálico(todo tipo de divisas aceptadas, cheques, ingreso c/c, Paypal etc) ou ben donacións de bens tanxibles(chourizos, aceite de Oliva, tabaco, aceitunas Jolca, viño, pipas facundo etc).

Para rematar, decirlle a Rebeca que pase o que pase sempre lle estarei agradecido por agasallarme coa maravillosa experencia de converterme en Pai dos seus fillos, pola súa confianza sen burocracias, pola súa sinceridade, pola súa paciencia infinita, pola súa mentalidade sen trabas, pola súa Paz, pola súa tarxeta do Natwest e por apoiarme cegamente en todo canto proxecto me plantexo na vida de xeito unilateral e egocéntrico, e desexar que poidamos seguir celebrando xuntos e por moitos anos aquelo de "Seguimos vivos".

En resumo; GRACIAS POR QUERERME. Non te merezo.
Ánimo Rula. Todo vai sair ben.

AMIWALKER

2007-08-09T00:30:00.000+02:00

Supoño que a maioría de vós estades probablemente mais ó Loro que Eu co acontecido no programa da T.V.G o gran Camiño no que participou meu irmao Ami Walker. Eu non puiden seguilo polo miudo dado o meu horario nocturno, pero si que vin os resumos dos programas que foron colgando, (moi mal editados por certo) na páxina da Galega. Por iso non son quen de "faguer" unha análise profunda, mais sí que gostaria de aportar a miña profana opinión.

Cando meu irmao pasou a primeira criba do casting, eu sabía que iba ser un dos elexidos para participar no concurso e confeso que cando me dixo que o elexiran e me explicou en que consistía pareceume unha idea un pouco patateira. Mesturando churras con Merinas; o camiño de Santiago co tabaco, o xogo da oca, co parchís (azul come a rojo, cuento 20 y tiro dado...).
E efectivamente, así foi, ainda que o resultado final non quedou tan mal:

Na miña opinión e a pesar das críticas que tivo, Carlos Blanco non o está a facer mal de todo no papel de presentador e o camiño de Santiago coma telón de fondo ten o seu atractivo. O do tabaco é tema aparte e incluso parece que "amola" a todo o mundo. Pero os productores teñen que sacar petróleo de tódolos lados. Tamén me comentou meu irmao que o equipo técnico no camiño era moi boa xente e moi profesional, o cal non me sorprende pero sempre se agradece.
Nin que decir ten que con matrícula de honra quero destacar a Yara cumprindo de maneira impecable no seu papel de acompañante-familiar. Sempre moi guapa, discreta e cauta nos comentarios.

Pola contra, penso que para que fose considerado realmente telerrealidade, como a deron en chamar, tería que ser un programa con emisións EN DIRECTO dende o principio, non só ó final. Deste xeito todo depende da dirección do programa. Tampouco me agradou nin me pareceu nada innovador o plantexamento do concurso facendo equipos con tan so 10 persoas. Non sei cal, pero penso que se podía ter feito outro tipo de idea con todo o grupo xunto ou alomenos votándose todos contra todos. En xeral, quizais lle falte un pouco de creatividade e espontaneidade a pesar de que o formato chamou a atención e tivo a súa repercusión.
Unha mañá no comezo da emisión do programa escoitei a Francino nas noticias da cadena Ser comentar o estreno a nivel nacional o que me deixou bastante abraiado.

Eu ainda non tiven moito tempo de compartir impresións con meu irmao, e non será por ganas, pero en canto o contrato asinado lle permita sair do pais e poidamos vernos xa falaremos. Asi que en canto teña mais información, e como non, en canto se emita o final do concurso, agardo aportar mais detalles. Ou como diría Riki; "secretitos de la producción" e "datos concretos".
Polo de agora o que vos podo achegar e este correo que Amiguete nos deixou fai días na redacción de Lia a Día e que quere compartir con todos nós:

"Xa fai tempo que quería agradecer ó meu grande irmán, e a todos vós que vos comunicades neste blog, o grande interese e apoio que demostrastes o longo do concurso. Efectivamente con eso xa me sinto mais que gañador, pero a telesangre dos realitis aliméntase de outras cousas moi diferentes da amizade; está moito mellor ser un pallasete, un flipadete ou un perrete.
Por iso e por outros factores alleos a min, estou fora dun concurso que non se merecia un amiguete dentro. O unico que de verdade sinto é o ter defraudado a todos os que me seguistes e confiabades en que duraría algo mais. Así que desculpas, grazas, vogal, e quenda para Lía.
(Que raro que aproveitase para colgar un comentario en esta linea tan
feminina....)
Asdo : Expulsadete"
Mil bicos a Todas/os

Como resumo e tamén para aqueles que non vistes o programa aquí vos queda o video homenaxe a Amiguete que fixeron na gala da expulsión e que xa está colgada dende fai uns días en internet.
Meu Gran Irmao:

Eu o que teño seguro é que a experiencia que viviu Amiguete é única, e fixo moi ben en non deixala escapar, e o meu apoio será outra vez TOTAL para a próxima. Porque coñecendo a meu irmao, de seguro que hai unha próxima.
Non podía ser doutro xeito tendo en conta que Él sempre está ahí dende que teño uso de razón para darme o seu apoio incondicional e gratuito.
A saber o que, onde e cando, pero algo fedellarás pequeno. E todo sen deixar de sorrir.

E como di Macaco na canción favorita de Lia, "oye mi hermano...disfruta el camino", porque o teu neste programa xa está a piques de rematar, pero seguimos vivos e o camiño da vida continúa. E ise non hai productor nin guionista que o pare, e de seguro traerá cousas ainda mellores. Xa o veráss. Así que, a desfrutala con SAUDE.
De Oca a Oca y me piro porque me toca.

Quenda pro destino.

Brain Storm

2007-08-03T00:58:00.000+02:00

Fai nada que veño de comentarlle a Irene no seu Blog que o efecto Brain Storm se estaba a apoderar de Nós. Non sei no seu caso, pero no meu, queda completamente demostrado e confirmado. Tería, e teño, moitas cousas que compartir con todos vós, pero a tormenta de ideas non me permite clarificar ningunha. Así que vos anticipo unha nova tempada con moitas novedades, sorpresas e ata premios no Blogomundo Liadia.
Permanecede atentos.
El Proximo otoño en ...LIA a DIA!!!

Serva esta agresiva introducción Auto-publicitaria para suplicarvos e animarvos a non abandonar o mundo do blogomillo, como comentaba Marcus dias atrás, a pesares deste mes de troula que comeza e no que moitos estaredes a desfrutar do corpo e da carteira. E facedes ben!!
No meu caso do primeiro, o que me queda é seguir os consellos de Manuel Torre Iglesias, que me ven a visitar cada noite coa súa tropa de pitufisanotes recordándome o Calavera que sigo sendo, e do segundo a intentar tocala o menos posible...A Carteira Claro...que para tocar os collós xa teño a D.Manuel.

Quedades excluidos da súplica aqueles que esteñades visitando ós vosos anciáns, a aqueles que esteñan a pasear ás suas mascotas ou a aqueles que estén Pum-Pum, Pum-Pum. Mirade:

Gracias polos consellos profesor.
Se non fora por vostede non sei se podería decir aquelo de Seguimos Vivos.
A su SALUD!!

Aniversario

2007-07-27T15:38:00.000+02:00

O 27 de Xullo é o bicentésimo octavo (208º) día do ano no Calendario Gregoriano e número 209 nos anos bisiestos. Quedan 157 días para finaliza-lo ano.
Fai hoxe exactamente 29 anos que o congreso dos deputados español aprobou as leises antiterroristas e da Policia.

Mais sin querer restarlle importancia a tan importante efeméride, ademais de iso, este que suscribe viña ó mundo nesta data, con moita presa, xa que de non ser polo Tio David (Donde esté un Estany...) tería nacido nas escaleiras do portal da que daquela era a residencia oficial dos meus pais na rúa Pepín Rivero da Coruña. Pero finalmente, e coa sorte que me caracteriza, din chegado a tempo á sala de partos do Hospital Modelo da Coruña. A Pena foi que a pesares de ter nacido neste centro, nunca cheguei a ser un neno modélico. Iso si, a conciencia está tranquila, e a esperanza intacta, que non é pouco. Non todos poden deci-lo mesmo.

Pero sen recurrir a un excesivo Narcisismo, hoxe tócame lembrarme un pouco dos demais, porque coincido no meu aniversario con outras cantas persoas das que dende este recuncho me quero lembrar.

O Primeiro é o archiconocido por todos nós Marcus, que tamén cumpre anos hoxe e o que xa felicitei persoalmente no seu Blogue.

O Segundo é Alfredo do Corullón, tamén coñecido por moitos como Alfredito de Furelos, a quen tamén puiden felicitar via SMS.

O terceiro é Carlos Castro Fraga, que ademais de Veciño en Melide, é amigo. Actualmente residente en Barcelona pero ó que tamén, e gracias á tecnoloxía SMS puiden felicitar esta mesma mañán.

Pero aproveitando este espazo público, quere reincidir na felicitación e desexarlle a todos eles a mellor sorte do mundo con moita SAUDE agardando velos a todos en persoa para trasmitir a felicitación cara a cara, que é coma se fan as cousas.

E xa postos e para que non se sintan despreciados en caso de que cheguen a ler este comentario (nunca se sabe...) aproveito para extender a miña felicitación a:

- Manuel Vázquez Montalván
- José Luis Chilavert.
- Sasha Mitchell
- Julian McMahon
- Maria Grazia Cucinotta
- Alex Rodrígez
- Allan Davis

E antes de que mo preguntedes infórmovos de que o vou celebrar por todo o alto indo a traballar en menos de unha hora ata as doce da noite (por aquelo de aproveitar ben tan especial día) e levando ó aeroporto á miña familia que me abandona vilmente na soedade deste chuvioso país chamado....Bueno deixemos o de este pais para outra entrada....

PARABÉNS PARA TODAS E TODOS. Hoxe mais que nunca podo decir cheo de orguio e satisfacción aquelo de:
SEGUIMOS VIVOS.

SALUD COMPAÑEIROS/AS. De hoxe nun ano.

Cousas do 7sete7

2007-07-20T05:12:00.000+02:00

Por estricta petición de Irene e logo de terllo prometido, abrimo-la entrada de hoxe con esta foto con reclamo erótico-festivo na que se pode ver un "shorbo" en todo o seu flácido esplendor e coa que agardo que disfrute Irene e lle serva como reclamo para seguiren ahí día a día. A ela e a tódalas rapazas que vos pasades por aqui de vez en cando. Que sodes poucas e temos que mimarvos.

En canto a vós rapaces, testosteronizados compañeiros e seguidores habituais deste espazo, remítovos de novo á entrada anterior do 12 de Xullo con ese fermoso desnudo, ou no seu defecto, á páxina 3 do Sun.

Para aqueles que non se atopen en ningún dos dous grupos anteriores aquí vos queda esta fermosa foto deste curioso pemento coa que, co grado de imaxinación axeitado, te podería levar a onde quixeras e con quen quixeras. Vivide da Horta.

Sexa como sexa, desfrutade da vida.

-------------------------------------------------------------------------------------

No blog de Vanessa veño de poñer un comentario no se que se falaba da diferencia cultural entre pobos, o que me fixo lembrar que tiña un video na recámara tubeira de liadia dende fai tempo que quería amosarvos.

Agora que estamos neste sétimo mes de Xullo onde se tende ós excesos, aproveito para decir que me sinto moi orguioso de pertencer a miña cultura e de como nos divertimos.
Sabede tamén que se vos bota a todas/os moito de menos.
Outros non poden deci-lo mesmo.

Un de estes simpáticos adolescentes non sei eu se poderá afirmar aquelo de "Seguimos vivos". Nós si.
Saudos dende a cultura da gaita á cultura do Jackass. Que vos vaia bonito. Sode-lo peor. (The last según chávez, lembrades?)

Militancia

2007-07-14T01:21:00.000+02:00

Levamos xa unhas cantas xornadas o Doutor Coche e eu intercambiando informacións, fotos, vivencias e lembranzas de algo que a ámbolos dous nos toca a fibra. A serra do Caurel, ou coma diría o poeta Uxío; O templo máis vasto.

Así que, sendo precisamente este tema un dos que me quedara no tinteiro o pasado mes e coma me dixo aquel día Coltrane falando das orquestras e dos canons da S.G.A.E, hoxe toca militancia.

Dende a Plataforma ecolóxica S.O.S Caurel e co apoio de moitas persoas anónimas e de asociacións ecoloxistas coma ADEGA, estase a levar a cabo unha campaña de concienciación social para axudarnos a entender a importancia da protección dun espazo tan rico na súa biodiversidade e importante como é Caurel. A campaña está a centrar os seus esforzos, entre outras cousas, na recollida de sinaturas para seren enviadas antes do 21 de Xullo ás autoridades competentes da Chupa de Galicia. Así que aqueles que ainda non asinástedes ainda estades a tempo. O Modelo de recollida de sinaturas podédelo atopar na páxina de ADEGA, premendo no título desta entrada ou pedíndomo por correo electrónico.
E básicamente o que solicita a plataforma S.O.S Caurel é o seguinte:

A Xunta de Galicia, na mesma liña que o anterior Goberno, vai declarar xa, unha miniatura de Parque Natural no Courel, só a efectos propagandísticos, para disimular a inminente autorización, de catro novas macrocanteiras no Lor e Ferreririño, cando no Courel xa hai máis de unha ducia delas.

Por iso nós, a “Asociación Ecolóxico-Cultural SOS Courel”, veciñ@s do concello de Folgoso Courel, pedimos axuda urxente para que a Xunta de Galicia declare Parque Natural ó Caurel de inmediato; incluíndo dentro, como mínimo, as cuncas íntegras dos ríos Lor e Louzara, Selmo, Soldón e Ferreiriño; e que se libre ó territorio conformado por todas elas, de todo tipo de impactos e concesións incompatibles, como canteiras, parques eólicos, centrais hidroeléctricas, vertedoiros etc.

O territorio que nós esiximos como Parque Natural, supón alomenos un 1/3 da Serra Courelá. A proposta que fai a Xunta de Galicia é de menos de 1/7 do conxunto montañoso. Esta proposta é un completo timo, deixa fóra lugares tan emblemáticos como Froxán, Vilar, Vilamor, Santa Eufemia, Campodola..... A metade sur da cunca do Lor, chea de canteiras, impactará de forma grave sobre a metade norte. Téñase en conta a disposición totalmente rectilínea do Canón do Lor, o camiño natural e fiestra entre os Ancares e a Ribeira Sacra.

Agardemos chegar vivos e a tempo para evitar outra catástrofe e ser capaces de parar esta desfeita, camuflada detrás do manexo hipócrita e propagandístico da Rede Natura e da eterna promesa tranquilizadora dun Parque Natural, que chegará tarde e con mil recortes, sen cartos, esquivando “intereses poderosos”, reducido a “un debuxo nun plano” e anunciado nun “folleto” dun despacho de Santiago con fermosas fotos de Turgalicia na parede.
Despois virán as lamentacións, as manifestacións e de novo as bandeiras de Nunca Mais....
Outra vez "Mais".
E xa van non sei cantas....

"Irei un día do Caurel a Compostela por terras Liberadas".
UXIO NOVO NEIRA
Parada de Caurel 1930
Santiago compostela 1999
IN MEMORIAM

Xullo

2007-07-12T04:53:00.000+02:00

Saudos Xentalla. Desculpade o retraso editorial deste voso espazo pero a vida tórnase mais complicada cada día e conseguer atopar un intre para adicarlle ó lecer é complicadiño. E case sen darnos nen conta, aquí estamos xa. En XULLO.

Xullo é o sétimo mes do ano no Calendario Gregoriano e ten 31 días. O seu nome proven do emperador romano Xulio César (Iulius Caesar, en latín). En galego tamén recibe o nome de Sega por ser o mes no que se realizaba esta laboura.
Xullo, ademais de conmemorar as independencias de Arxentina, Francia, Colombia, Perú e... de cal me esquezo...Ah Si...Tamén dos estados podridos, é o meu mes por excelencia. Verán, calor, festivais, mítica churrascada do apóstolo, o meu aniversario, algún dia de praia, rio, camping, Melide, floración, música ao vivo, Caurel, cervexa fría.
Pero polo que vexo á vista do pouco movemento no blogomillo, non é so para min. A xente anda bastante desconectada do mundo virtual para pasar directamente a desfrutar do mundo real. Así me gusta compañeir@s.

Eu recurro o erotismo en plan páxina 3 do diario "Sun" (Pero con clase) para chamar a vosa atención tentando atraer as vosas visitas. Que está a cousa moi mal últimamente a pesar da promoción.
Durante o que resta de mes tentarei facer limpeza no meu cartafol "Liadia" para dar saída a uns cantos arquivos que teño medio aparcadados dende fai un tempo e que me apetece compartir con vós pero antes diso, quixera facer unha homenaxe a aqueles que seguides ahí a pesar das datas de Verán, e sobre todo a aqueles que participastes na anterior entrada e derradeira do més de Xuño co debate coloquio que mantivemos sobre Slipknot e Stone sour con Mr.Corey como prota.

Mais este ano, para min este mes está a ser simplemente un mais. Un pouco triste. Outro que pasa ó meu carón coa vista gacha e case sen saudar. E o clima non colabora. Ter que acende-la calefacción fai escasos dous días, tampouco axuda moito a subi-lo ánimo que se diga. Xa virán tempos mellores. Pero que Carallo...Seguimos vivos e fame non pasamos. Para todo lo dem`´as..Mastercard!!.

Desfrutade do mellor mes do ano. SALUD!

Metamúsicosocial

2007-06-27T03:23:00.000+02:00

Mentras agardamos que os nosos enviados especiais ó festival de Glastonbury den sinais de vida, quixera coma xa fixen antes da entrada do Viñarock F.I.V (Facíase en Villarobledo), facer outro intermedio metamúsicosocial, mentras Mara de Frutos organiza toda a información e selecciona as mellores fotografías deste "Barrumental" evento.

Permitídeme abusar de novo da vosa confianza para pedirvos a opinión sobre unha banda, Stone Sour, que cruza o charco dende terras Americanas facendo escala na península Ibérica, onde tocarán hoxe Mércores 27 en Madrid e mañán Xoves, día de San Ireneo en Lisboa, formando parte do cartel do Festival Super Bock-Super Rock, com um cartaz de bandas espectacular, segundo reza na súa propia páxina web, acompañando entre outros ó mestre Satriani, Mastodon ou Metállica e que este ano ano repite formato con 4 actos distintos en outras tantas xornadas na cidade lusa.

Stone Sour é unha banda fundada en 1992 en Iowa polo que segue a ser actualmente vocalista e alma máter da banda Slipknot, Corey Taylor. Tamén toca a guitarra en Stone Sour outro dos membros de Slipknot, James Root. Ámbolos dous pertenceron primeiro a Stone Sour parando logo o proxecto para unirse a Slikpnot e ás súas malditas mascaritas, iso si, con suculento reparto de dividendos. A pesar de que son unha chispa deles.

E xa levo eu varios meses ollando no canal de música Kerrang e tamén no Scuzz o video do seu single Through The Glass .
Chamádeme brando, pero a min e a pesares do seu mercantilismo, fíxome tilín, e nin que decir ten que, a título persoal, alédome de que en Slipknot, a lo menos 2 de eles decidiran "sair do armario" e quita-la susodita máscara, facendo o que parece ser un exercicio de autocrítica do mundo que rodea a todas estas estrelas e ós seus estrelados, pero que de seguro non e mais que un cambio de chaqueta a cambio de dólares recén pranchados.

¿Hipócritas? ¿Vendidos? ¿Sinceiros? ¿Igual de chungos con ou sen máscara?

Bótalle unha ollada e faime saber a túa opinión antes de que pase de moda, que xa lle faltará pouco.

Pícalle aquí para ler a letra do tema

Tamén o saben facer ao vivo ainda que non sone tan ben, e nalgún tema seguen a dar bastante mais caña.

A San Ireneo me ofrezo para poder seguir festexando que seguimos vivos e que alomenos TI estas pendiente do que acontece neste humilde recuncho.
GRACIAS.

A POSTeriori:

Por Xentileza de Josiño, a quen sempre temos ahí detrás ó filo da noticia, quixera ampliar esta entrada cun video da "JosiriMuseteca", que deixa entrever claramente a opinión de moitos músicos do mundillo metal acerca do proxecto Slikpnot.
Simpática e espontanea parodia do batería de muse no backstage logo de facerse cunha desas arrepiantes mascaritas, mais propias dun martes de Entroido que dun concerto.
A min conseguiume arrincar un longo sorriso. Agardo que a vós tamén.

GRACIAS JOSI

MISERIA E SAUDADE

2007-06-22T18:00:00.000+02:00

De novo por terras altas e rodeado de fillos da Gran Bretaña non podo mais que escomenzar pedindo desculpas polo abandono deste voso blog durante estas últimas xornadas.

Coma vos informaba nos comments da derradeira entrada vimos de pasar uns sempre curtos e emotivos días por terras galegas onde me resulta case que imposible manter esta bitácora actualizada por motivos alleos á miña vontade. Non minto se vos digo que a saudade é a auténtica protagonista en cada regreso, mais a vida segue, e coma non podía ser doutro xeito este espazo tamén.

Mais sempre coa miña serra de fondo.
Con sorte, aló ficarei algún dia.
PARA SEMPRE

Deixei colgada antes de irnos, (coma esta fermosa ponte da foto entre Sobredo e Ferreirós sobre o rio Lor), a unha amiga e agora colaboradora deste espazo virtual, no que nin que decir ten estades tod@s convidados a participar.
Coñecendo de antemán as cualidades narrativas de ChorimaEli, rogueille eu unha participación activa para axudarme a definir o que se sinte un día SÍ e outro tamén; MISERIA.
Ela acudiu fiel ó meu chamamento e dende a cidade Olívica, previo paso por Aurium, recibimos na nosa redacción a través do correo electrónico e coa axuda da Deusa Selene esta maravilla:

-------------------------------------------------------------------

MISERIA;

¿Por qué negra? ¿Acaso o negro é máis baleiro que o branco?

Por qué non marelo, por qué non marrón, por qué non vermello?
Nada dentro, nada fóra, nada a un lado, nada ao outro.
Horizontalidade sen folgos que xace inútil no chan, mirada perdida ao infindo dereito, e agora, ollos desaparecidos no infindo esquerdo. E qué sinto? Non sinto frío, e menos calor. Non hai nada no peito, nada na mente. Dirixo os olliños cara ao infindo d’arriba, o que se supón que está ahí.
(e tento sinalar co dedo, pero non podo).
Aló. Movimentos sinuosos, suaves, paz, sosego. Se callar falan.
Acó. Nada.
As miñas extremidades non responden; os neurotransmisores deixaron de transmitir; o sangue deixou de fruír. E aquí, impasible eu xazo xunta a miseria, alienable compañeira.

Chorima Toxo Frorido
Selene

GRACIAS POR DARMO ELI

Seguimos Vivos. AVANTI E SALUTE!

PACHAMAMA. Terra Nai.

2007-06-06T05:39:00.000+02:00

O 5 de Xuño de cada ano celébrase en todo o mundo o "Dia Mundial do Medio Ambiente". Este día foi establecido pola asemblea Xeral das Nacións Unidas dende 1972, sendo un dos principais vehículos, segundo a O.N.U, para estimula-la sensibilización mundial en torno ó medio ambiente.
Todo isto é puro Marketing.
Non creo nas Nacións Unidas, que non son tal. Non son mais que un grupo de paises que debendo representar a unha maioria, axeónllanse ante o poder dun grupo minoritario de 8. E ista é a bandeira democrática que impoñen nos paises que interesan. Ou te das a volta e fas que che caeu algo ou te invado. Ó carallo!!
Esta organización, que non foi quen de parar por exemplo unha das inxustizas mais clamorosas deste novo século (invasión de Iraq, alguén se lembra?) non serve para nada. O poder do cambio non reside nas nacións. Reside nas persoas. E nin así.

Pois esta organización con tanto peso moral, ven a tocarme a conciencia cada 5 de Xuño contándome que hai que ser bos, e que teño que cambi-la bombilla do salón por unha de baixo consumo.
Si é que a culpa de todo é miña. Estou acabando co planeta Terra. Como podo ser tan miserable?.

Ogallá algunha vez a O.N.U decida inverti-la tendencia e adique 364 días ó ano ó medio ambiente e o 5 de Xuño a destroza-lo medio e mirarse para o ombligo.
O poder do cambio virá o día en que o ser Humano recupere o Respeto Ancestral e se axeonlle civilizadamente ante o poder da PACHAMAMA, que culturas anteriores souperon interpretar, e non ante 8 miserables nacións usurpadoras da utopía. Que triste non fiarse xa de ninguén. Maldita MENTIRA.

A partir de aquí, a xente tira por onde quere ou por onde pode. "A MACACO y sus amigos" deulles por aquí:

Tamén o saben facer ó vivo.
Para min, logo de concederlles o premio paraugas de Ouro á mellor actuación do festival Viñarock de Benicassim, a discografía deste artista é mais que recomendable. Este tema pertence ó disco Ingrávitto.

A OUTROS pola contra deulles por acolá:

Mentirosos. Xamais poderemos esquecernos.

Este asunto está coordinado. Se piensa que el fué-el se está enfriando. Salen unos pequeños hilitos , regueros solidificados, con apariencia de plastilina en estiramiento vertical.
¿Estiramiemto vertical?.
Me cagho na cona que te botou. (Era con B ou con V...juás?)

E a MIN, dame pola paranoia de sempre:

A hipótese do botón do fin dos humanos.
É o mínimo que a Pachamama merece. Outra oportunidade. Hipótese que me fai sentir un pouco Brad Pitt en 12 monos (xa me gustaría) e que espero que vos deixe un anaco pensando, porque si eu o faría (Que o faría) pode haber mais coma min, o cal indica que podería pasar de hipótese a Teorema.
E se o que buscas é a Deus, pon una semente na terra e verás.

Extinción e a única solución!!

A Manfred Gnädinger IN MEMORIAM
Baviera 1936
Camelle Decembro 2002

MAN DE CAMELLE
Que morreu de pena rogando; "Yo decir que esto no debe limpiarse nunca...Porque Hombre no querer a Hombre, ni a mar, ni a peces ni a nada..."
Mágoa que Manfred xa non poida decir aquelo de "Seguimos Vivos".
Descansa en Paz.

MEU GRAN IRMAO.

2007-06-01T06:27:00.000+02:00

Seguindo a linea editorial do noso compañeiro Riki, hoxe tócame a min falar da familia, neste caso para confirmar rumores.

O Gran amiguete de amiguetes segue a sorprendernos unha vez mais, ampliando o seu currículum televisivo cun novo proxecto con formato "reality" coproducido por Continental Televisión-Filmanova; "O GRAN CAMIÑO", e que será emitido pola Television de Galicia a partires de finais deste mes de Xuño cunha duración dunhas 10 semáns.

O programa propón a dez persoas que percorran o camiño Francés de Santiago dende Roncesvalles coa motivación de deixar de fumar. Creo que se forman dous grupos e en cada etapa sométenos a probas e controis, amosando que son quen de colaborar, convivir e traballar en equipo. ¡Ou a escornarse vivos, vai ti a saber!. Elimínanse entre eles.

Nos últimos días, dende o foro de citizenerased vense opinando nunha enquisa na que podedes participar que, sexa coma sexa, dará que falar ainda que non gañe:

Gañará de seguro
25% (o meu voto Josi)
Dará que falar ainda que non gañe
75%
Fallaranlle as forzas antes de chegar á metade
0%
Outros(contade o que pensades)
0%

Por suposto, non podo mais que amosar dende este recuncho o noso total apoio ó meu "gran irmao", friki onde os haxa.
Nin que decir ten que tentarei mantervos informados das peripecias do noso pelgrín favorito, e neste caso fago miñas as súas propias verbas aquela madrugada axudando a dous Ingleses desorientados por Melide; Ti follow the yellow arrow i en un open and close the ais...Arzúa.

Polo de agora o que vos podo contar e que recibín un correo del fai uns días e que trascribo literalmente:

¿Que pasa meus?
Aqui ando cos pes cheos de bochas, eso estame ben por reirme dos peregrins que pasan por melide.
Estamos en logroño, xa sabes, como decia o avo, as de logroño non valen un...
Estou moi contento coa xente do meu equipo, pero tan só levamos unha semana e
parece que levamos meses, total , como se estiveramos nu realiti!.
Non vos puiden chamar porque non me trouxen apuntado o voso teléfono pero xa
llo pedin a Yara e tentarei chamarvos. Mil bicazos. Teño que
deixarvos.
Unha aperta.
AMIguete

Se consegue gañar, proporei unha estrela no cantón de San Roque coma xa teñen outros que andiveron menos, pero que correron mais.
Ata entón, aquí vos deixo este premonitorio video rodado fai uns meses en Santiago e no que Amiguete e Yara facían de figurantes neste documental:

Que GRANDE eres PEQUENO. Desfruta da aventura e espero poder verte pronto para decirche á cara todo o que te boto en falta e para celebrar que seguimos vivos, e porqué non? para congratularnos tamén da túa Victoria.
"Estamos contigo meu".
¡¡ÁNIMO!!

Animalia. Dia del Orgullo Friki.

2007-05-27T04:12:00.000+02:00

Friki é unha desas palabras que se meteu no noso vocabulario case sen pedir permiso e pola porta Grande. Unha mais para a lista de palabras comodín, que todo o mundo utilizamos pero que nuncan logramos chegar a definir por completo, a pesares de que sempre cumpre a súa función á hora de describir o que se intenta definir.
Etimolóxica e Wikipédicamente falando friki é un vocablo procedente do Inglés(Freaky) que significa estrafalario, lunático, raro, fanático etc.

Orixinariamente, a palabra "freakies" usábase para referirse a persoas que se distinguían por teren algunha malformación ou defecto físico ; Mulleres barbudas, homes elefante (para que logon digan que o tamaño non importa), nenos deformes etc, e soían expoñerse nos circos e feiras. (Pobre Vaca Juanita).

O 25 de Maio do 2007 cúmpriuse o 30 aniversario de "La Guerra de las Galaxias", data na cal se celebra o Día do Orgullo Friki, e por ser xustos co almanaque tamén temos que decir que é cando se celebra o día da toalla. E eu, coma non podía ser doutro xeito quero aportar o meu graniño de area para animar este Frikianiversario. Bailade todos canda min coa toalla na cachola.

by Fiz - ou non?

Para min, Friki é único. E únicos somos todos. E precisamente por iso, todos somos Frikis. (Unhos mais que outros XD) . Todos diferentes. Todos raros dende a perspectiva de outros. Todos cunha historia propia. Nin mellor nin peor. Tan só diferente. Circunstancias persoais variopintas que rixen e marcan camiños de un só sentido de marcha. Dirección única. Sen freno. Sen volta atrás. Desfruta cada bendito frikidia. Podería ser o derradeiro. Hoxe, xornada de reflexión electoral en España, certamente así o cumpro e reflexiono: "Isto non funciona". O sistema faia. Conmigo non contedes.Eu non Xogo.

Ou Papas - ou te papan

A vida é unha selva. Mais lembrade que a únión fai a forza.
Iso si que é Friki!!

Buscando o Ñ.Crónica do viÑarock. FestivaLia

2007-05-21T06:14:00.000+02:00

Accidentada pero irrepetible crónica do ViñaRock, Benirockin, ViñaCassim, Fiv.. ou como demo den en chamar ó que claramente é un avaricioso negocio que, de seguro, pode chegar a racha-lo saco.
Ainda que o cambio de ubicación ten cousas boas "algo no ar cheira a podrido". Outra vez o cabaleiro fai acto de presencia.
O presuposto do Viña deste ano superaba os 3 millóns de euros. Imaxinamos pois os beneficios.
O poder da música!!

OPERACIÓN FESTIVALIA

A cousa empeza mal cando o comandante do avión que te leva, e logo de tres intentos fallidos, informa ó pasaxe de que aterrar en Valencia é imposible por inclemencias climatolóxicas. Eu creía que quedara sen queroseno, por despiste ou quizais por sabotaxe, e que por iso paraba en Alicante. Pero os tumbos do aparato dábanlle credibilidade á historia.

Xa no aeroporto de Valencia e logo de facerse con 2 boas señoritas polo módico prezo dunha comida obreira no restaurante Ximo, (mai...canta miseria), recollímo-lo coche a estrenar e coas placas dobradas que nos estaba a agardar en Quart de Poblet . (Me encanta que los planes salgan bien). Logo de deixar o paquete cos cartos e o chip ó meu contacto no punto previamente acordado en Quart de Poblet, puidemos encarar Benicassim para acudir ó F.I.V (Facíase in Villarobledo) logrando así despistar ós membros dos servicios de Información. Imposible atoparnos unha vez mesturados entre mais de 70.000 persoas.

Chegados a Benicassim, dinme conta que algún soplón pasara ós axentes información do traslado, xa que a presencia policial era desproporcionada, chegando incluso a reclutar membros das forzas armadas; operaciones especiales, e coma medida de tanteo dirixinme directamente a un deles:
- Disculpe Agente,...¿Para Aparcar Legalmente?
- Tire palante caballero, Búsquese la vida, como todos, donde pueda Usted..(que yo he venido por las dietas, no me jodais con la musiquita).
/Estupendo!!!! Todavía non distribuíran a miña fotografia, nin a das rapazas!!. Decidido. O coche quedaría no chamado "Mare Nostrum". Quedaba tempo.

Pero había que bulir para a zona de música e mesturarse no Galiñeiro. O noso contacto en Málaga (a quen daremos en chamar por motivos de seguridade "pit-iuskas") e o seu equipo xa tiñan todo previsto dende a noite anterior. Pero creo que entre eles había algún infiltrado xa que empecei a sentir os típicos síntomas dunha intoxicación venenoide; Talium quizais, ou Polonio. Debido o estado de incosciencia so puiden dedicarme a desfrutar da música e do espectáculo.

A saber:

VENRES 27

Poncho K: Por esixencias de Guión, escomenzamos o festival con este rapaz que según di "básicamente hace eso, rechazar la fe en cualkier cosa excepto en si mismo". Algo me decía que xa estaba requeteescoitado. E iso de que fai o que lle sale dos collós habería que preguntarllo a SONY e a Marea, por poñer un exemplo.

Mala Rodríguez: Xa coa auga dando os primeiros avisos continuamos cos Malamarismos desta rapaza que deu un concerto mais que pobre por mor dos seus problemas de saude. Coa gorxa totalmente tomada podemos decir que alomenos tivo a ben non cancela-la actuación.

Manu Chao: Intento de guinda do pastel por parte de Matarile, traendo a radio bemba con Manu Chao á cabeza. Pero, ¿Estaban todos? Non. Faltaba a voz nos coros do inesquecible negriño. E notouse moito!. Por outra parte, concerto extremadamente curto, coma todos neste tipo de macrofestivais e no que a choiva xa tiña decidido ser unha das protagonistas principais. Mais calquer concerto de Manu e a súa xente remata sendo irrepetible e inesquecible. E de feito, así foi.

Rosendo: Mestre de Mestres. Obreiro peón da música. Paradigma dos que están empezando. Un gustazo unha vez mais ver a un currante do rock que sempre cumple. Impresionante o señor Mercado e os seus mosqueteiros. Todos para unha e unha para todos. Longa vida a estes artistas que o vindeiro 29 de Maio presentarán o seu novo traballo "El Endémico Embustero Y El Incauto Pertinaz". Qué decir de Rosendo cando ven de recoller fai apenas 1 ano a Medalla de Ouro ó Mérito en Belas Artes de máns de nada mais e nada menos que daquel que saía nas monedas de vinte pesos. SALUD! "Los vemos en la carretera".

POTATO: Histórico concerto dos de Gasteiz, que logo de mais de 20 anos veñen de anunciar a súa disolución coma banda. Unha gran festa. Potato subiu por primeira vez a un escenario na noite vella de 1984 coma unha punky reggae party banda. Propugnaba unha festa reivindicativa ó son do cálido ritmo jamaicano. Hoxe, a proposta segue a ser a mesma: Diversión acompañada de denuncia a través da música.
Potato foi un proxecto aberto no que se viron involucrados de maneira activa tanto os 35 compoñentes da banda como os miles de seguidores que lles teñen acompañado durante todo este tempo. Unha magoa que todo se teña que terminar. Unha sorte que eu puidera desfrutalos. E Alba tamén. Afortunados de Nós.

E así, case sen darse conta, transcorreu a primeira xornada. Co tempo XA coma protagonista principal, logo de varios trebóns premonitorios do que se aveciñaba.

SABADO 28

Dios ordenó a Noé recoger una pareja de cada especie y construir un arca, para salvar así el reino animal del diluvio universal, con el que castigaría la traición de los hombres a todas sus enseñanzas y mandatos.

As primeiras luces do día traían dous impresionantes chaparróns que ocasionaban os primeiros problemas serios de salubridade e seguridade. Moitos de nós optamos polo plan B (Bou vello). A xente que tivo a fortuna de acampar en zonas non inundables, termou como puido nas tendas de campaña ata ben pasado o mediodia. Mais ó chegar a hora programada de comezo dos concertos, a maioría de nós encaramo-los escenarios creéndonos preparados ante a auga por levar 4 "pisighlases". Ilusos!

Frank T: Sen deixar de orballar en ningún momento, diriximos os nosos reumáticos osos hacia o escenario matarile (que dende a próxima edición darán en chamar escenario 2007 en homenaxe a aqueles que tivemos o humor de aguantar o chaparrón desta edición) pero non sen antes facer unha paradiña obrigada no escenario Sennheiser para escoitar polo aire a un dos grandes do Hip-Hop nacional. Podemos decir que un dos pioneiros deste estilo no estado. Grande Frank T, do que non podo opinar nesta ocasión por escoitalo apenas 10 minutos, mais o que si que podo facer é recomendarvos o seu programa de radio que emite dende Agosto de 2004(La 4ºparte. Radio3. Sábados de 12 noite a 2 da mañán) no que mestura sons dos 70 extraídos do mellorciño do funk cos sons mais actuais. Impresionante.

Los Suaves: Xa no escenario 2007 tivemos outra vez a desgracia ou a sorte de darnos de bruces con este grupo Ourensá, no que alomenos desta volta, Yosi tivo a ben facer que cantaba sin facer o ridículo. As veces pregúntome porqué Alberto Cereijo, coa calidade que ten, segue permitindo que se exprima o limón para os cubatas de Yosi. A resposta é obvia, vende mais co peor disco do gato, que cos seus dous discos en solitario ainda cunha producción perfecta en ambos. Mais este ano, Alberto ben de anunciar que deixa a banda definitivamente. E Yosi o que quere é rematar os seus días, aínda pagando o prezo do ridículo, subido a un escenario e coas botas postas. Como lle dixen a aquel redactor de "La Región" nun concerto nos remedios en Ourense nas festas do Corpus, "Al menos es una doctrina". Él ofendeuse moito. Eu tan só plaxiaba a Walter no Gran Lebowski. A música é así.

Canteca de Macao: Un bon descubrimento o de este grupo madrileño de músicas mestizas e moi comprometido coas súas ideas. Rumba, reggae, funk, rock, ska fan do seu primeiro traballo editado (Cachai) un disco do mais reconfortante, pero a pesares de estar comenzando xa arrastran un montón de xente ós seus concertos. Tanto o disco desta xente coma unha maqueta anterior, pódense descargar de maneira gratuita e legal na súa propia páxina webe. Concerto moi animado e divertido pero que rematou sen poder nen tan sequera despedirse polo apagón nos 2 escenarios principais. Unha bolsa de auga no toldo derramábase por riba dos equipos técnicos o que a posteriori provocaría a cancelación de case tódo-los concertos da noite do sábado. Unha mágoa.

Mago de Oz: Logo do gran apagón que cortaba a Canteca, empezaba o concerto de Migas de Noz, no que sería un intento fallido de enchufa-los cables da luz, xa que, ainda co primeiro tema sen rematar, a banda (vaia Banda) tiña que abandonar o escenario por fallos no son para cabreo do vocalista. Ié que a que estaba a caer non era normal. Gotas de auga coma pelotas de goma policiais facían imposible a continuación do evento, polo que paseniño a xente foi decidindo retirarse e cubrirse de algunha maneira, abandadonando os escenarios, non sen antes amosar o seu cabreo desfalcando un par de barras de bar da organización. Acto que se está a converter xa en todo un clásico.

Arianna Puello: Xa a cuberto no coche, levounos moito tempo recuperar a temperatura mínima de funcionamento dun corpo. Coma me dixo meu tio Fernando naquela gloriosa final de copa do diluvio en Madrid, "costoume un bon rato espabila-la troita". Durante o tempo de recuperación no coche, e sen ter nengún tipo de información do que estaba a suceder, sintonizamos radio 3 donde escoitamos dende a distancia o concerto de Ari. Gran voz feminina do Hip-Hop nacional, nacida na República Dominicana ainda que residente en Girona dende os 8 anos, non deixou de animar a aqueles atrevidos que ousaron quedarse no único escenario que seguía a funcionar a pesares do diluvio que caía. Qué de auga!!
Alí foi onde nos enteramos que os concertos, exceptuando os do escenario sennheiser, quedaban suspendidos, intentando recolocalos na noite do Domingo. Que decepción.

DOMINGO 29

Din que á terceira vai a vencida, e no Viñarock 2007 confirmábase dandolle o clima unha tregua a matarile nesta terceira rolda de concertos. A choiva apenas fixo acto de presencia na derradeira xornada chegando incluso a lucir o bendito sol e a acompañarnos mais tarde a Deusa Selene coma despedida de festival. A xente emanaba felicidade e notouse no ambiente de tódolos concertos. O bon roio palpexábrase no ar e as iniciais de sustancias prohibidas compartíanse nun alarde de comunismo alegal. Canta bondade, canta felicidade. Canta xenerosidade. Que mestura de xente. Un de aquí, e outro de acolá. Todos xunt@s, sen lei e sen problema
Todo isto é precisamente o mais fermoso que un leva deste tipo de xuntanzas masivas.Pero ademais amenizado con música ó vivo, convértese en irrepetible. Con nós estiveron esa noite final:

Ratos de Porao: Vistos solo de pasada xa que se solapaba con todos tus muertos. Nos 5 minutos que os vin o "gordo" estaba dando as gracias a todos por seguiren desfrutando da banda logo de 20 anos de Hardcore, o que me fixo lembrar que xa os vira nun festival na Coruña no Coliseum facía tropecentos anos. E logo de todo ese tempo todos seguemos igual; "Crucificados pelo sistema". Longa vida o Hardcore!

Todos tus muertos: Sinxelamente espectaculares. 50 miserables minutos de concerto dos arxentinos. A xente pedía mais, pero os horarios mandan. Escomenzaba con eles a mentalización do que viría co resto de concertos. Logo de 7 anos de ausencia en España, enfervoreceron a mais de 20.000 persoas tocando clásicos coma: Andate, El camino Real, Dale Aborigen, Mate e coma non, temas novos como: Sea lo que sea y fiesta Reggae Punky.

The Locos: Formada por ex-integrantes da extinta Skape (O que mal empeza, mal acaba) é unha burda imitación da citada banda. Ska puro e duro cunha posta en escea que roza o infantilismo. Letras arrimadas a tópicos. Mais ¿quen non se move con ritmos Ska?

Macaco: Sen dúbida algunha para min a mellor actuación do Viña. Premio paraugas de Ouro para macaco, que ante todo pediron desculpas por seren este o concerto mais curto da súa traxectoria. Querían dar mais e nós deveciamos por mais, pero o ter que comprimir medio festival nun só día, non cederon nin un miserento minuto. E neste concerto agradecíase. Haberá que localizalos en vivo nalgures en canto se poida. Unha Gozada!.

Reincidentes: Paso fugaz dos andaluces por terras Castellonenses, cumplindo co mínimo esixible no guión e un pouquiño mais. O sonido regular. Algo fallaba.

Fermín Muguruza & Afro Basque Fire Brigade: Emotivo e agradecido paso de Fermín e a súa xente por este festival, no que se dirá o que queira de Matarile, pero que nunca se deixaron amedrentar polas presións políticas recibidas polos seus carteis. Logo do calvario vivido nos últimos 2 anos, Muguruza deuno todo no escenario. Mais todo non significa o mellor dun mesmo. Os anos non pasan en balde. E coma non podia ser doutro xeito, e por moito que a gadaña da censura roce os nosos cadrís, Fermín despediuse coa polémica "Sarri Sarri" facéndonos a todos cantar en euskera e bailar ata o final, e depaso tocarlle un pouquiño os collós á A.V.T, que ben o merecen.

Ojos de brujo: Unha banda recoñecida en boa parte dos paises europeos e incluso do norte de África e Latinoamérica. Concerto moi animado e creo lembrar que escarallado tamén pola choiva por momentos. Toda unha tropa de músicos en escena que nunca ofrecen un concerto igual. Muxo arte.

Soziedad AlkoholiKa: Concerto muy metaleiro, coma de regreso ás orixes. De seguro tamén emotivo logo de un tempo no que a censura se cebou cos rapaces de Gasteiz. Esta banda sen nengun tipo de causas pendentes coa xustiza pero que algúns seguen a querer criminalizar, segue a ser explosiva en directo. Logo de crear grandísima expectación entre a maioría de asistentes o festival, fixeron vibrar a própios e extranos co seu repertorio. Botei en falla mais temas do "no intente hacer esto en su casa" así coma algún que outro clásico dos directos. O sonido do seu escenario non estivo todo o ben que se se agardaba. Mais sexa coma sexa, sempre é maravilloso encontrarme no seu camiño. Agardemos non sexa a última vez.

Boikot: No noso caso, xa ven entrada a madrugada e cun avión que coller ás poucas horas, este foi o noso concerto final. Unha alegría para o corpo despedirse deste gran festival empañado dende o principio por diversas polémicas, con esta banda que segue a dalo todo no escenario. Non desaprobeitaron o pouco tempo que tiveron para descargar boa parte do seu habitual repertorio. Ainda que unha vez mais con moitas ausencias de temas clásicos dos seus directos. O batería, un auténtico monstro.

Para pechar este amplo repaso quedamos precisamente con este grupo e un tema no que participan bastantes artistas, e que podería resumir o sentimento deste que vos escribe logo do paso por terras Levantinas.

En canto a min, decir que ainda non sei ben como cheguei á casa de volta, a xulgar polo lamentable e sospeitoso pulular do meu corpo no aeroporto de Valencia, e o que é ainda mais incrible, como puiden traballar ese Luns 30 de Abril de 6 a 12 da noite.
En canto á recuperación, foi lenta (tanto coma a tardanza en publicar esta crónica) e dolorosa. Pero pagaba a pena, e para o ano agardo poder repetir, sexa aquí, en Albacete, en Sagunto ou en Alhija del Infantado. Veremos se chego. Da edición deste ano salín vivo. Ainda bon é.

De tódalas opinións que liche ata aquí, si é que conseguiche chegar ata aquí, que "lo dudo", por favor non as teñas moito en consideración. Porque claro..xa se sabe, "como el Félix se ha metido de todo"...

Se segues Viv@, Confía na Túa SORTE...
SAUDE.

Recovery

2007-05-11T04:11:00.000+02:00

Con media plantilla de Liadia facendo ponte na Galaecia, e co encargado ainda en proceso de recuperación, que non é con tempo, hoxe quero facer un intermedio metamúsicosocial para falaren da banda americana Linkin Park, tamén coñecida por algúns de vós coma "Pinkin Lar", mentras seguemos á percura do Ñ no novo ordenador ukaniano para rematar esa crónica do F.I.V (Facíase in Villarobledo)

Esta banda ven de anunciar fai unhas semanas a data do 14 de Maio coma dia de presentación oficial do que será o seu terceiro album de estudio, minutes to midnight con moitas variacións con respecto a anteriores traballos. Traballos todos eles por certo moi bos dende o meu punto de vista e alomenos innovadores, cun directo explosivo, e que xa foron quen de estar nos números 1 das malditas listas de éxitos de moitos e diversos paises de todas latitudes (Nova Zelanda, china, canadá, Estados Podridos etc.).

Mais coma non podía ser doutro xeito, a rede amiga xa conseguiu filtrar todo o disco, e o señor do teletubo dá a oportunidade de ver o novo video co single What I´ve done, que segundo eles mesmos din, fala sobre os padecementos do mundo: Guerras, fame, pobreza, tralarí, tralareta.
En Estados Podridos o video foi censurado. Esta canción "engloba el sentimiento de todo el disco". Compañeir@s, estos tios estanse forrando!! mais teño que dicer que o vídeo conseguiu emocionarme nun destes momentos que teño eu de "te quiero".
Toca a fibra, e xa se sabe que a fibra é sanísima.

Gostaríame moito coñecer a vosa opinión sobre este traballo, que vos ides aburrir de ver e escoitar, que deso xa se encarga Warner Bros Records ainda que paradóxicamente esta misma xentuza é a que está ordenando retirar agora os vídeos colgados en youtube.
Así que bulide axiña a premerlle á frechiña e cóntame que che parece?? e se o señor Warner desconecta o enchufe avísame se fas o favor, para fedellar e cambia-la ligazón. (Que fermoso é o Galego cona!!)

Preme aquí para ve-la letra do tema

Aquí andamos, perdidiños, soliños e sen rumbo. Mais seguimos vivos que, xa mo terás oído contar mais veces, non é pouco.
¡¡SAUDE!!....(mental)

FESTIVALIA. NO COMMENT!!

2007-05-02T16:45:00.002+02:00

TRABALLAMOS PARA VOSTEDES. DESCULPEN AS MOLESTIAS!!

Nestes momentos, estamos a traballar na elaboración da crónica do pasado festival ViñaRock celebrado en Benicassim, Castellón, onde o protagonista principal foi o clima infernal que nos acompañou a meirande parte do evento.

Mais de 100 litros por metro cadrado fixeron por momentos desta edición, xa polémica de por sí, un auténtico caos.
E porque unha imaxe vale mais que mil palabras, aquí vos quedan un par delas para que vos vaiades facendo un croquis mental do que alí aconteceu, mentras o noso enviado especial logra sair do coma profundo co que chegou a terras inglesas.

NOITES ALEGRES, MAÑANCIÑAS TRISTES...Mais desta volta podemos contalo. Seguimos vivos, ¡¡Que non é pouco!!
En breve a crónica completa. UNHA APERTA XENTALLA

Impresionante Victoria

2007-04-23T00:56:00.000+02:00

Hoxe retomamo-la información televisiva, porque temos que voltar a falar de Victoria Folgueira, esta Coruñesa do barrio de Monelos que está a superar tódolos rexistros históricos do veterano programa "Saber y Ganar", que se emite dende fai xa 10 anos na 2 de Televisión Española.
A nosa arqueóloga favorita está a se converter nunha das concursantes que, sen lugar a dúbidas, vai ser lembrada durante moito tempo.
A nosa campiona ven de ser recibida na sede da deputación provincial da Coruña, como se ve na foto, polo presidente desta entidade o Sr. Fernández Moreda e por membros da corporación municipal coruñesa, que se fixeron eco do bon facer desta simpática rapaza no programa e quixeron felicitala personalmente.

Certamente os rexistros desta moza fan perde-lo sentido.
No momento no que este voso servidor escribe esta entrada, Victoria leva nada mais e nada menos, que a frioleira de 77 programas, cun premio acumulado que xa supera os 60.000 euros. Mais o record absoluto que ostenta Victoria e no apartado do reto, xa que leva mais de 45 programas consecutivos sen ter que acudir a esta proba eliminatoria, o que representa un rexistro único nos anais da historia de saber y ganar.

Mais nos últimos días, puidemos ver a unha Victoria un pouco más nerviosa do habitual. Creo que a presión de poder chegar á supera-la barreira dos 100 programas está empezando a pasar factura, amén dos outros 2 concursantes que estes días se enfrontan a Victoria, e que raian un nivel moi alto. Un deles é un enxeñeiro Vallisoletano chamado Kiko e o outro é un veciño de Vigo chamado Tino Pérez, mestre de piano no conservatorio da Cidade Olívica, ambos como xa dixen de gran nivel intelectual. Haberá que preguntarlle a David Grandu se coñece a Tino, xa que debe ser un persoeiro coñecido en Vigo.

Por último decirvos a todos aqueles interesados, que se queredes acudir ó programa a probar sorte, a retar a Victoria ou a face-lo ridículo como sería o meu caso, podédelo facer escribindo unha carta cos vosos datos e unha foto ó apartado de correos 32223. C.P 08080. Barcelona.

E para rematar esta entrada televisiva do día de hoxe, tan só me queda decir:

¡¡¡PARABÉNS AMIGUETE!!! MOITA SORTE. QUE CHEGUES VIVO ATA O FINAL DO CAMIÑO.

E Nós que o vexamos. Con sorte seguiremos Vivos. Que así sexa. ¡SALUD!

"El Inquilino Comunista"

2007-04-18T18:28:00.000+02:00

O pasado 4 de Agosto, o dono da casa na que estabamos a vivir en Bath (nunha zona moi céntrica e moi "posh") decidiu vende-la súa propiedade por mor de problemas económicos. O dono, que se chama Nélson, é un persoeiro peculiar de orixen peruana que fala un spanglish moi divertido. Nesa casa, en "Rivers street", desfrutabamos dunha conexión a internet bastante boa.

De Rivers Street voltamos para a zona de "Weston Village", que está mais perto do traballo e donde xa viviramos nunha primeira etapa. Mais o cambio resultou ter algunhas consecuencias negativas. Unha delas foi que por culpa de BT (Bastards) e dunha parella de Filipinos, a miña liña teléfonica non admitía conexión ADSL, a pesares de centos de intentos, chamadas a Mumbay e outras tantas queixas por escrito. MaLia todo, o cambio tamén tivo cousas boas como.....Bueno, algunha tivo!...
De ahí a explicación de que estivera desconectado do mundo cibernético durante todo ese tempo.

Fartos da situación, un bendito día do pasado mes de febreiro, e axudados polo feito de dispoñer de coche, decidimos voltar á zona de Rivers Street, atopando unha acolledora vivenda non moi lonxe de onde xa estiveramos o ano anterior. E HOXE, día 18 de Abril, queridos compañeiros e compañeiras, volvo recupera-la miña dignidade coma usuario, volvo ter identidade propia: ¡Volvo ter a miña propia conexión a internet! logo de 8 meses, 14 días, 7 horas e 9 minutos. ¡CABROIS!

A tódalas empresas proveedoras de servicios de telefonía e internet (non se salva ningunha); SODES UNS PUTOS MANGANTES.

E preguntarédesvos, mais... ¿como é que estiveche conectado dende fai meses?. Pois estiven conectado gracias á xenorosidade de benditos "inquilinos comunistas", xa que sacando ó fresco a tarxeta wifi pola fiestra, recibes a sinal dos xenerosos e bondadosos inquilinos que cohabitan a túa rúa. Así que dende aquí, e ainda que eles non o saiban, quero mandarlle un agarimoso agradecemento a "TRAMSHED", "NETGEAR", "GUINEA" e "SCOTT", por abrirse de portos e permitirme cefellarlles e facer uso das súas conexións a internet, e dende hoxe, eu mesmo poño a disposición de todo aquel interesado a miña propia conexión.

E para festexalo, coma non podía ser de outro xeito, un pouco de música:

"El inquilino Comunista"

E ainda por riba seguimos vivos. ¿Que mais se pode pedir?. Unha aperta para todos os que vos pasades por aquí e unha especial a aqueles que chegastes ata esta derradeira frase: "Harpo, benvido a casa."

Rutina

2007-04-13T00:57:00.001+02:00

Coa familia xa de volta por terras herculinas, retomamo-la rutina do Lia a Día sen sobresaltos e coa fermosa primavera ameazando a golpe de tacón e minisaia.
Bendita Luz!

E tirando unha vez mais da vena Garea, hoxe non podo mais que recomendarvos un par de blogues que me tocan o apelido. O blogocornio amplía a súa riqueza de talentos anónimos coa aportación dende o rico e productivo "Valle de Mesoiro" de mais carnaza informativa.

Meu primo José, e a pesares de que moitos creían que él non daría feito nada de nada, aparece no blogomillo co seu ameno e agradable proxecto "JOSÉ NO DA". Interesante proposta na que vos podo asegurar que non vos ides aburrir e na que atoparedes recomendacións, xogos, trucos e unha delicada selección dos videos mais frikis e bizarros da rede, sempre co permiso de David Husqvarna, por suposto.

Para darnos a benvida José proponnos facer un exercicio de sinceridade e anímanos a recoñecer unha das verdades divinas da rede de redes. Abride os corazóns, xuntade as vosas mans, e cantade todos xuntos as nosas alabanzas.

E tamén dende a factoría Mesoirense chéganos un proxecto dunha andaluza afincada en Galicia, por certo con matrícula de honra no aprendizaxe da nosa lingua nai, que como non, ten cousas que contar e non quere perder a oportunidade de facelo a través desta gran ferramenta que é o Blogomillo, tamen chamado Blogocornio na súa vertiente mais tenebrosa. ¡Bravo Irene!
En Irene atoparedes de todo. De seguro cada entrada será sempré imprevisible e distinta da anterior. Do estado anímico desta perla do mediterráneo, dependerá en gran medida o asunto a tratar no seu espazo. Atrevédevos a descubrilo. O que de seguro non vai faltar é a boa música, como se pode comprobar nunha das entradas de Irene, que nos daba unha calurosa benvida tal que así:

E precisamente do Blog de José, no que aparecía unha lista de xogos de rede, empecei a crear unha sorte de Aldea no mundo virtual de TRAVIAN. Xa sabedes que eu non vos entendo moito de xogos, polo que non vou entrar a valoralo, pero non debe estar mal cando ata eu soupen manexalo. Evidentemente non é un xogo de pachanguear 10 minutos e deixalo, se non que precisa dunha adicación diaria, mais pode ser calificado como ameno e simple. Como vos decía, Travian é un xogo que introduce ó xogador nun mundo virtual con miles de xogadores gobernando unha aldea, que tes que ampliar. Animádevos a descubrilo por vos mesmos.

Unha aperta a todos. Ata pronto.
Desfrutade da rutina. ¡¡Seguimos vivos!!

TrouLiando

2007-04-08T02:18:00.000+02:00

A plana maior de Liadia ven de desplazarse por uns días a Galicia, onde tivemos a ocasión de percatarnos de que en canto se poida, deberiamos trazar de voltar, porque cada vez os regresos se tornan mais e mais duros, xa non polo mal facer de Iberia, que tamén, senon por ter que deixar o que un mais quere.
Mais desta volta, e a pesares de Iberia, que tivo a ben cancelarnos o voo directo de Coruña a Londres mandándonos por Madrid, o regreso fíxose levadeiro xa que o pasado Mércores recibimos a visita en Bath de parte da nosa familia.
E isto que significa? Pois significa que ademais de ter que levar a túa vida cotiá normal, que non é pouco, tes que exercer de anfitrión, polo que o tempo para un mesmo, e neste caso para vós, e moito menor.
Así que logo desta información tan só me queda pedirvos desculpas pola falta de dedicación neste voso blogue agardando que comprendades a situación, mais "sei que ben sabedes" que non me esquezo de vós, e que nestes días de retiro, devoción e meditación téñovos presentes nas miñas plegarias.

En breve seguiremos co Lia a Dia cotiá e co ritmo de entradas normal.

E mañán, aproveitando que por fin teño un Domingo libre, seguiremos trouliando visitando Cardiff e parte do País de Gales, que logo de todo este tempo por estes lares, nunca tiven oportunidad de coñecer, e iso que non está a mais de unha hora en coche de Bristol. Agardo poder contarvos que a visita pagaba a pena. Polo de agora creo que o tempo vai a acompañar, que non é pouco.

E para aqueles que coma min teñades claro que o de resucitar logo de mortos queda para os libros sagrados e para as películas de Mel Gibson, lembrade desfrutar cada dia. Seguimos vivos!! SAUDE

Animalia

2007-03-23T17:56:00.000+01:00

Hoxe recibimos boas novas dende o centro de "El Acebuche" en Doñana, onde unha femia de Lince Ibérico chamada Saliega (Lynx pardinus) pariu esta mañanciña 2 fermosos e sans cachorros, xusto un día despois de que outra lince , Aura, parise outras 3 crías, dentro do programa de cría en cautividade impulsado pola Consejería de Medio Ambiente e o Ministerio, como apoio á conservación desta especie en serio perigo de extinción.

Saliega tivo, con estes dous, sete cachorros, xa que no 2005 alumou a Brezo, Brisa e Brezina (os 3 da foto superior), aínda que o día 11 de maio do 2005, morreu Brezina nunha liorta cun dos seus irmáns, Brezo. ¡Unha mágoa!. Seguramente xogando apretaría demais. E o ano pasado, pariu a Castañuela e Camarina.
Os linces que nacen en cautividade póñenselle nomes de prantas seguindo o abecedario. Así no 2004 a letra A (Adelfa, alhucemas...) e os do 2005 a B (Brezo, Brisa, Boj...)

Mais a pesares do mérito que ten a cría en cautividade deste felino, e por moito que este tipo de programas traballen a prol da reintroducción da especie no seu entorno orixinal, opinamos que é a destrucción do hábitat o que está a extinguir de maneira case irreversible a esta, e outras moitas especies. E debería ser precisamente en ese punto, no que incidisen os programas de conservación de especies. Para que vos fagades unha idea, un só exemplar de lince precisa de alomenos unha extensión territorial de 10 km2 ou mais. Por non falar de outros grandes mamíferos. Por exemplo, os osos. Un macho adulto radiomarcado no actual Parque Rexional de Riaño moveuse durante catro anos por unha extensión de 2.447 km2. Así que, visto o panorama, mal futuro lle adeviño a estas e a outras especies. E sabedes o porqué?, pois porque a situación é irreversible. Así de claro. Non nos engañemos e a poder ser, que non nos engañen. Esta é a realidade. Guste ou non.
Mais o planeta atopará solucións, sendo a nosa desaparición unha das mais probables. Que así sexa!! Ata entón desfrutade.

E falando de animais en perigo de extinción, veño de ver unhas imaxes do ex presidente Aznar dende o gran premio de Australia de F-1, gravadas da emisión en directo da canle inglesa ITV que en U.K ten adquiridos os dereitos do evento, nas que unha vez mais a súa imaxe queda bastante dañada. Nelas, o presentador sabe que ten que entrevistalo pero non o recoñece. Vaia, que lle din que lle pregunte algo e non sabe quen carallo é.
Pero José Mari xa vos ten experiencia nesto. Non podo mais que lembrarme dunhas imaxes que quedarán para sempre gravadas na miña retina.¿Lembrades?

Vexo que o Sr. Aznar sigue percorrendo mundo na percura de armas de destrucción masiva. Él sabe que as deixou nalgures, pero non acaba de lembrarse onde. Incluso chegáronnos rumores de que o propio Aznar en persoa ataviado cos atuendos própios da rexión andivo buscando as armas.
¿Como que non mo creedes?. Ollade, ollade:

Polo visto, Aznar segue vivo. Nós tamén. ¡Sorte que temos!
Pena non poder deci-lo mesmo de case 600.000 seres humanos en Irak.
Mr Danger, Josi Mari, Blair. Sodes unhos putos asasinos. A historia Xulgará!

É de ben nacidos

2007-03-20T18:02:00.000+01:00

É de ben nacidos recomendar o que che recomendan. Por iso, hoxe adentrámonos no Blogocornio para dar cabida a varias propostas que por distintas canles foron chegando a este voso blog.

Ó fio das entradas que fixen ó longo dos últimos dias, e falando con "Encarna de Minchi" (gran compañeiro das noites) a través do mesenlleiro, pasoume un link a un video que eu xa coñecía, pero que tamén quere compartir con todos e todas. Nel móstrase a perspectiva que dende E.E.U.U se ten do resto do mundo. Está en Inglés e é un pouco longo, mais con ver o primeiro minuto, xa podedes intui-lo final.
Pola súa parte, Charly non quere deixar pasar a oportunidade de recomendarnos, xa que falamos deles, que visitemos a páxina da productora de Thievery Corporation, eslmusic, así coma a páxina web do fotógrafo bonaerense Daniel Cima, que tamén colabora co grupo.

Éncheme de satisfacción que dende a cidade Olívica, ainda que con parada e fonda no barrio do Vinteún, en Ourense, Chorima-Eli nos faga chegar unha proposta musical, que agardemos non sexa a derradeira.
Transportémonos pois con ela a Manchester, Inglaterra, con todo un clásico; "The Smiths", "please, please, please, let me get what i want!" Interesante proposta, mais un pouco triste, ainda que estou seguro que leva implícito un mensaxe positivo. Ou eso espero!.

E de novo dende Visantoña, David Grandu, por medio dun correo eléctronico, proponnos unha boa alternativa para non deixar descansar á muliña. Jorge Pardo e Carles Benavent, disco "Los 10 de Paco". Proposta que eu, por xentileza de Nino, fago extensiva a Gerardo Núñez. Flamenco moderno, progresivo e fusionero a un nivel case nunca visto.
De igual xeito, tamén podedes agradecer a David, que esta sección non se chame amigalia, propostalia ou calquera das súas variantes.
Que ganas de playita y chiringuito.

E tamén Txini dende Melide, que segue coa revolución silenciosa, achéganos a sua preocupación polo que se está a cocer coa nova reforma da lei de propiedade intelectual, coa que se pretende impoñer un novo cánon que alcanzaría a tódolos soportes dixitais. Dito canon, dispararía os precios dos productos electrónicos un 25% como media, poidendo chegar ata un 80%. Txini está facendo circular un correo no que podedes asinar nun escrito, para tratar de frenar o que parece que xa é mais que inminente novo canon.

Gracias a todos polas vosas ideas, opinións e propostas, que son, e serán sempre, benvidas coma bon parásito que son.
Vivitos e coleando seguimos. "Que la suerte te acompañe".
Ata pronto. BICOS

FestivaLia

2007-03-19T00:53:00.000+01:00

Hoxe inauguramos en Liadia unha nova e interesante sección chamada Festivalia. Nela atoparedes enlaces e información sobre os festivais que coñecemos e recomendamos. Uns mais que outros!!. En todo caso, queda aberta tanto a sección comentarios como o meu propio enderezo electrónico, para recibi-las vosas opinións, inclusións doutros festivais que non aparecen na lista, ou incluso a eliminación dalgún que non pague a pena visitar, e que sí está na lista. O Blog é voso xentalla, así que xa sabedes.

E xa levaba eu varios días tentando rematar esta entrada, porque o vindeiro mes de Abril vaise celebrar (dias 27,28 e 29) o afamado festival de Arte-Nativo VIÑAROCK, que este ano, por vez primeira na súa historia desplaza os seus bártulos á localidade Castellonense de Benicássim, que conta cun dos mellores recintos para este tipo de actos de todo o estado español. Dende Liadia, contaremos cun enviado especial que nos manterá ó dia de todo o que aconteza. É decir, que alí estarei Eu.

Os organizadores do ViñaRock, Produccións Matarile, levan anos pedíndolle ás institucións oficiais e en concreto á coorporación municipal de Villarobledo, melloras nos accesos e nas instalacións do recinto habitual. Ditas demandas nunca chegaron a bon porto, polo que Matarile decidiu o cambio de ubicación ainda a risco de perder en aforo (a última edición xuntou a mais de 75.000 almas e en Benicássim difícilmente se superarán as 50.000), mais apostando claramente pola mellora na calidade dos servicios. Esperemos que así sexa e que non lles salga o tiro pola culata como lles pasou ós organizadores de Festimad na edición do 2005. ¿Lembrades?

Do cartel do Viña deste ano, decir que se confirma a tendencia por parte dos organizadores, da diversificación de estilos musicais. Nótase unha, cada vez mais influinte, tendencia Hip-Hopeira, en detrimento de mais bandas de heavy. Mais seguen a estar presentes grandes bandas de onte, de hoxe e de sempre, do panorama Heavy-Rock nacional.
Pola miña parte destacaría a presencia de artistas e bandas coma; Arianna Puello, Boikot, Fermín Muguruza, S.A, Frank T, Ill Niño, J mayúscula, La Mala, Ojos de Brujo, Ratos de Porao, SoulFly, Rosendo, Skizoo, Todos tus muertos, Potato e moitos mais.

Mais a maior sorpresa de todas viría da man dun dos, na miña opinión, grandes do panorama mundial. Xa non coma artista, que tamén, se non coma persoa. Matarile confirmou o Venres pasado, para maior felicidade do que escribe, a presencia nesta edición, en concreto a noite do Venres, do grande MANU CHAO. Virá acompañado, según contan os organizadores logo dun gran palizón de kilómetros, con toda a súa tropa radiobemba. Impresionante Novidade, que non fai mais que confirmar que efectivamente, o Viña Rock é un dos grandes festivais hoxe por hoxe do panorama nacional.

Esperemos chegar vivos á data en cuestión. Polo de agora aquí seguimos. "May the Force be with you..". Ata Pronto. Saudos a tod@s.

Garea´s Corporation

2007-03-14T18:38:00.000+01:00

Dende Visantoña, Santiso, terra de grandes músicos como saberedes, e a través do mesenlleiro, recibín unha nota de David "Grandu", gran músico, como non podía ser de outro xeito, e que últimamente anda metido no proxecto "Freaknosis", do que agardamos recibir algún tipo de material multimedia, para compartilo con todos e todas.
Pois ben, David, entre outras cousas, agradecía no seu correo-nota a inclusión neste blog, no seu apartado Musicalia, do grupo Thievery Corporation. Unha vez mais, coincidimos David e Eu á hora de abrirnos de orellas. David tamén se lamentaba da pouca acollida que ten esta banda na nosa comarca. Por iso dende aquí vémonos na obriga moral de facer unha recomendación musical e animarvos a que desfrutedes deste magnífico grupo de músicos.

Thievery Corporation é un dúo de DJs e productores musicais da cidade de Washington, Estados Unidos. Está integrado por Rob Garza e Eric Hilton. A súa música é única, mais poderíase encuadrar (malditas etiquetas) dentro do estilo de música electrónica denominado downtempo, con influencias do dub, o acid jazz, a música da India e de Brasil, nunha fusión combinada cunha estética lounge.

As letras de Thievery Corporation están claramente influenciadas por algúns dos últimos sucesos políticos de notoriedade, mostrando a oposición que manteñen ás políticas da administración Bush. En setembro de 2005, participaron no concerto da "Operación Alto al fuego" (Operation Ceasefire), co obxetivo de dete-la guerra de Mr.Danger en Irak.
Teñen 4 discos editados, todos eles maravillosos, e mais de 15 EP´s. Tamén podédelos escoitar en moitos discos compilatorios e nas Bandas sonoras de Vanilla Sky e Garden State entre outros.

Sirva esta entrada para lembrar que en E.E.U.U haí moitísima xente que non se queda calada, e que está a sufrir como o resto do mundo as consecuencias do seu modelo político e social. Xente que loita a diario por intentar cambia-las cousas a risco de seren boikoteados ou amenazados.
Pero en xeral......Que xentiña....Vaia pola Virxen Do Carme!!!
Se tedes un minuto ollade no seguinte enlace o que podería ser unha boa presentación desta banda.

Se o corpo vos pide mais..pincha aquí!
Se xa non podes parar pincha aquí!

E Agora que falo de Thievery corporation, non podo mais que lembrarme de como chegou o primeiro disco desta banda as nosas mans. Foi o album "The Richest Man in Babylon" terceiro dos seus 4 discos, editado no 2002 e que meu primo Charly, facendo alarde da súa preparación a nivel musical, tivo a ben deixarme dentro dun lote doutros 15 Cds (Doors, Black Sabath, G&R, Monxes Benedictinos, Hendrix y otros grandes éxitos..) no Nadal de 2002. Charly daríanos de novo a todos outra lección, nun viaxe familiar a E.E.U.U no nadal de 2004, encargándose da selección musical nas longas horas de coche que percorrimos cruzando varios estados.
Mais o simpático desta historia foi o como chegou as mans de Charly dito CD. A súa nai viaxa a miudo a estados unidos, xa que é orixinalmente de aló e ainda ten a súa nai e unha irmá vivindo en Atlanta. Cada vez que vai, Charly encárgalle música a miña tia, que é mais boa que o pan e sempre se anda preocupando de tódolos encargos. Mais tamén hai que decir dela que é un pouco despistada. Neste caso, Charly encargáralle un disco de Richie Hawtin, e ela apareceulle co "The richest man in Babylon", polo que podedes imaxinar cal foi a cara de Charly cando llo deu toda contenta por ter cumplido coa misión.
Mira ti por donde, o disco resultou ser impresionante e o propio Charly recoñece ser, musicalmente, un dos mellores da súa colección. Así que xa se sabe. Nesta vida, cando está pra un, está pra un.. e ó carallo¡
E é que con Charly and Garea´s, as cousas son así, sabemos como se empeza, mais nunca sabemos como remata. Bueno, as veces, cando nos xuntamos, predecímolo!
Que siga la fiesta, seguimos vivos. Bicos a tod@s e ós Gareas DOBLE ración!!

ConEXXiON

2007-03-12T16:32:00.000+01:00

Recibín un correo moi cariñoso de Patricia do forno, dende A Coruña, felicitándome polo blog e suxerindo algunhas ideas sobre todo no apartado fotográfico, que segundo confesa, é un dos seus favoritos. Estou agardando ansioso unhas fotos que me quere mandar para seren publicadas. Patri tamén me suxire, e eu fago extensiva a tod@s a suxerencia, que visitemos a páxina web frenaelcambioclimático.org.
A Páxina non está mal, sobre todo a sección Blog , onde se poden consultar proxectos e informes bastante obxetivos. Haí algún que che pon os pelos coma escarpias.

Por poñer un exemplo, falemos da compañía Exxon, que é a primeira potencia petroleira mundial. As súas emisións anuais de CO2 superan a Gigatonelada. Esta cifra só é superada por 5 países; E.E.U.U, Xapón, China, Rusia e a India.
Pois ben, a U.C.S (Union of Concerned Scientists), acusa a Exxon de gastarse 12,5 millones de euros entre 1998 y 2005 para orquestrar unha campaña de desinformación destinada a poñer en duda a existencia real do cambio climático e, sobre todo, a responsabilidade da acción humana no mesmo.
Seguro que tod@s escoitastes nalgures a hipótese de que o cambio climático que está a sufrir o planeta terra é puramente cíclico. Dádeme a min 13 millóns de euros e de seguro que convenzo a medio mundo de que o cambio climático é culpa das empresas que diseñan os termómetros por teren mal calibradas as escalas nos aparatos.
A petroleira creou unha rede de 43 organizacions e expertos no tema para tratar de crear incertidume e que Estados Unidos evitara os plans de reducción de emisións de CO2. Unha campaña parecida a que durante mais de 40 anos emplearon as empresas de tabaco para nega-los verdadeiros efectos nocivos da nicotina.
Mais ¿que se pode esperar dunha sociedade na que os que toman as decisións mais importantes PARA TODOS, teñen intereses particulares nas grandes empresas?. Porque, ¿Que apelidos creedes que aparecen nos consellos de administración das grandes empresas do petróleo en E.E.U.U incluída Exxon?. Eu volo direi: Cheney, Powell, Rice e coma non podía ser de outro xeito a Familia Bush, entre outros moitos.
E o que mais toca os collós de toda esta historia, é que logo veñan os políticos, institucións oficiais, e ministerios de turno que baixan os pantalóns e poñen o cu en canto teñen ocasión, a decirnos a NÓS, grandes e verdadeiras testemuñas de toda esta farsa, que non deixemo-la televisión en Stand By ou que vaiamos ó choio en Bicicleta, (ambas cousas, por certo, que eu cumpro). Sabede-lo que mais?? IDE RAÑA-LO CARALLO¡¡¡

You think twice!!..Ollade e escoitade.
Música, Tema: Crazy by Gnarls Barkley.

E falando da cultura e do sistema norteamericano, vénseme á cabeza o noso compañeiro Josiño de Iglesias, que coma vos contaba en anteriores entradas, presentábase a examen do First Certificate en Lugo o pasado Sábado. Ainda non din averiguado que tal lle foi coa proba. Informareivos ou se cadra Él mesmo, en breve.
Eu, no meu aprendizaxe da lingua Shakesperiana, teño que dicir que estou recurrindo a novos métodos. Logo de deixar de lado o sistema do "Profesor Maurer" de "hable Inglés en mil palabras", (O meu problema e que ó pasar de 50 quedo sin espazo no disco duro) estou estudando novas canles de aprendizaxe en formato mais comprimido (Aprenda Inglés en 3 palabras). Dende venezuela chega este novo método.Ollade:

Se sigue por este liña non sei canto lle quedará de vida o Señor Chávez(pode ser que teña un desgraciado accidente de helicóptero, un extraño virus ou unha simple caída na ducha.....vai ti a saber), que xa se sabe como as argalla o poder. Mais Nós seguiremos celebrando cada día. Seguimos Vivos. Que sorte. Bola extra¡¡
Un bicazo compañeir@s e perdonádeme por este post tan realista.

Gal- Ego

2007-03-09T15:11:00.000+01:00

Outro ano mais, e xa van 20, a revista Forbes ven de publicar a súa afamada e insultante lista das maiores fortunas do mundo, que unha edición mais (con case 50.000 millóns de euros) segue a ser encabezada polo Señor Bill Gates. Mais a novidade deste ano, é a incorporación, por primeira vez na historia desta lista, dun galego no ranking das 10 primeiras fortunas do saqueado planeta terra. Concretamente, e no número 8 da lista, aparece o Señor Amancio Ortega, cunha fortuna que rondaría os 20.000 millóns de euros. O señor Ortega, pasa de estar no número 23 da lista na pasada edición, ó número 8 na deste ano. O propio Steve Forbes, destacou o ascenso deste home na presentación deste famoso ranking onte en New York.
E agora, pechade os ollos por un intre, e pensade que fariades con 20.000 millóns de euros.
A min a bote pronto, ocúrreseme o seguinte cálculo. Galicia ronda os 2.700.000 habitantes, entre 20.000 millóns = 7407 euros por Galeg@. A vós non sei, pero a min pra ir tirando unha temporadiña viríanme de perlas. Que opinades?.
De Don Amancio, decir que ten o gran mérito de ter empezado a súa andaina millonaria dende a humildade nun pequeno taller de costura da Coruña, e nunca quixo ter mais protagonismo que o estrictamente necesario. Polo que dende Liadia, non podemos mais que felicitalo e respetalo. Mais os seus balances de beneficios empezan a ser mareantes, e non sei ata que punto se pode ter a conciencia tranquila o iren pro berce cada noite, sabendo que nas túas mans poderías te-la chave para cambiar moitas cousas. Porque:
..................OUTRO MUNDO É POSIBLE.........

Un que si me fai sentir verdadeiramente orgulloso, e cuia fortuna nunca estará na lista Forbes, é un veciño de Castroverde (Lugo) chamado Jesús García Juanes, que pretende bati-lo récord de travesía polar en bicicleta para chama-la atención sobre o problema do cambio climático.
Este aventureiro lucense, cun currículo impresionante, escomenzou o mércores pasado na costa oeste de Finlandia a súa andaina polar cun día de retraso por culpa de Iberia que lle extraviou a súa bici en Barajas.
Pretende percorrer a frioleira, nunca mellor dito, duns 1000 Km ata o próximo 21 de Marzo. O que supón unha media de mais de 70 Km ó dia. Terá que ser así se quere supera-lo record que ostenta Ramón Larramendi. Até entón terá que durmir á intemperie, cun simple saco, resistindo probables temperaturas de ate 20 grados baixo cero. Non leva ningún equipo de apoio, polo que os víveres terán que ser transportados por el mesmo. De igual xeito permanecerá prácticamente incomunicado por levar tan só un teléfono via satélite cunha soa carga de batería.
MOITA SORTE Jesús e gracias por aportar o teu graniño de area unha vez mais.

E falando de Lugo, xa por último decirvos que outro do que me sinto orgulloso, é Josiño, que mañán Sábado se presenta ó examen do "Cambridge First Certificate in English" na cidade das murallas. Dende Liadia nada mais que desexarlle toda a sorte do mundo e agardemos que non che toque un examen de Ingles tan dificil como este, extraído da película "Amanece que no es poco" do director José Luis Cuerda.

Esperemos que Jesús siga vivo. Nos ainda o estamos. Continuamos de sorte. BICOS XENTE

De Victorias e Folgueiras

2007-03-07T17:28:00.000+01:00

É coñecida por moitos de vós, a miña escasa formación no que respecta ó mundo da televisión, sobre todo á parrilla actúal, xa non por falta de interese, que tamén, se non por mero divorcio territorial. Mais aquí, na nosa casa de Bath, estamos abonados ó famoso sistema dixital SKY, que teño que recoñecer que non está mal e que é de moita utilidade para aprende-lo idioma. Pero a través da SKY, tamén se sintoniza a canle de TVE internacional, da que hai que decir que ten moitas cousas interesantes (Redes, 59 segundos, el escarabajo verde, DKalle, concertos Radio3) mais tamén emite, no meu entender, moitas horas de televisión Abuela Maruja (Cine de Barrio, Amar en tiempos de Franco, Tendido cero, Frijolita). Por non falar, claro está, da crema esa de Baba de Caracol, da que emiten unha promoción que dura unha eternidade, repetindo os beneficios da aplicación da citada sustancia via tópica, gracias a un presunto milagreiro compoñente chamado Alantoína.

Pero últimamente tenme enganchado ese gran programa cultural que emite TVE2 dende fai 10 anos chamado Saber y Ganar. Nel está a participar unha Coruñesa chamada Victoria Folgueira, que resulta ser unha das magníficas deste ano e incluso da historia do programa. Unha auténtica fiera. Invencible. Unha mostra do mellorciño da nosa terra e as nosas xentes. Victoria, que é historiadora e arqueóloga, leva participado ata a data nunhas cincuenta edicións do programa. En todas estas ten amosado unha erudición e unha cultura xeral fóra do común.
De seguro que moitos de vós xa a coñecedes, posto que este mítico programa é dos líderes de audiencia en TVE2.
En Homenaxe a Victoria e pra os que non a viran nunca...Ollade:

E coma non podía ser de outro xeito, cada vez que o Señor Jordi Hurtado pronuncia o apelido Folgueira, non podo mais que lembrarme de Miguel Folgueira, que penso que non ten relación directa con ela, mais nunca se sabe.
Miguel, ademais de seren gran profesional e un dos mellores músicos baterías de toda a comarca "Santiago, Meseta-interior", é amigo, que nos tempos que corren, non é pouco. Con él pasei moitos momentos bos, pero tamén algún momento malo, os menos, por sorte!!...Mais el, sempre estivo ahí en ambos.
É adicto á música e sempre anda metido en diferentes proxectos musicais, sendo un dos mais coñecidos a súa andaina en Mestizaxe con Toxo and company.
Últimamente, se as cousas non cambiaron, está comprometido no Proxecto ITH, que está a ter unha resposta por parte de público e crítica mais que boa, chegando incluso a gravar nun estudio algúns temas que xa foron emitidos por diferentes emisoras de radio. Aquí vos queda un deses temas (Depresión) que podedes descargar por xentileza de RIKI na sua páxina de descargas.

Boas novas. Seguimos vivos. Desfrutade da música e da vida. BICOS

Se non vos arrinca o audio, tentádeo aquí.

R.U.H. Crónica negra

2007-03-05T02:02:00.000+01:00

Hai un rapaz que traballa no mesmo hospital que eu, que se chama John Bolton, pero que por respeto a súa persoa e por mantelo no anonimato, ímoslle chamar John Boy, que é como lle chama todo o mundo. John Traballa no turno de noite en quirófanos, coma un dos responsables de materiais, así coma do traslado de pacientes as plantas logo das intervencións cirúrxicas, entre outras cousas.
E levaba eu xa tempo sen ver a John.. cousa que me extrañou, xa que coincidiamos moitas veces en quirófanos traballando eu de 6 da tarde a 12 da noite, e decidín indagar que lle pasara. E o que busca sempre atopa e me enterei, por medio dunha enfermeira alemana, que Jonh estaba suspendido de emprego e soldo.
E ¿Porqué?, preguntarédesvos. Pois porque John decidíu, xunto con 2 compinches mais, convertir un aburrido turno nunha noite amena, agradable e divertida, facendo acopio de material de quirófano; unha bombona de Óxido nitroso, mascarilla e bombona de oxíxeno.

O óxido nitroso , tamén coñecido coma "gas da risa", foi descuberto e aplicado na ciruxía como narcótico, por Horace Wells a principios do século XIX, logo de ter asistido a sesións de risoterapia nas feiras da época. Provoca alucinacións e un estado de euforia, motivo polo cal é utilizado por algúns (Non é o meu caso, ainda!!) coma droga lúdica. Para aqueles atrevidos, decirvos que é unha sustancia PERIGOSA, que non debe ser administrada en bruto, sempre mesturada nunha proporción dun 30% con Oxíxeno. Ollo, mal utilizada pódete enviar pro outro barrio.

Resultado da aventura: John foi atopado xunto cos compinches, inconsciente e tirado no chan dunha das habitacións da residencia de médicos xunto coas bombonas de gases ás 3 tarde do día seguinte.
En fin, coma diría Toshack, NO COMMENT!!

Reflexión esta que me fai lembrar, que as mezclas mal feitas nunca che foron boas. E se non que llo pregunten ó profesor F.Arrabal naquel famoso programa de Sanchez Dragó, no que a posteriori, se defendería das seguintes imaxes afirmando que mesturara unhas pastillas antidepresivas con alcohol. Resultado; o que sigue: Lembrades?...."Hablemos de minerialismo....."

Para información de persoal, decir que John segue vivo, e nós tamén. Parabéns!!. Seguimos de sorte. Bicos A todas/os. En breve, Mais....SALUD!!!

Domingo Dominguero

2007-03-04T18:00:00.001+01:00

Para que un Domingo sexa Dominguero, téñense que cumplir unha serie de parámetros de obrigado cumprimento. Un deles é ter resaca ou no seu defecto, ter que ir a traballar, como foi o meu caso. O segundo, tamén de obrigado cumprimento, é seguir a xornada de futbol coa merecida atención. No meu caso, como moitos de vos xa sabedes, o R.C Deportivo ocupa boa parte das neuronas que me quedan libres. Xa sabedes, ninguén é perfecto!!.
Pero non vamos caer no erro neste blogue, de facer do fútbol un dos temas recurrentes cada semana. Aló menos, non mentras os que moven os fíos nesta sociedade sigan aproveitándose deste ou de calquera outro deporte para borrar da retina outros problemas sociais que sí merecerían outro tipo de análise e debate social. Os medios de manipulación..Perdón..de Comunicación..terán que explicarnos moitas cousas algún dia.

E que mellor que esta entrada futboleira, para colgar este video de producción propia no que mesturei (estaba a probar o programa de edición de video) unha selección de imaxes de fútbol cun tema de System of a down recén estreado por aquel entonces. É curioso ver como se mestura unha canción con letra ben comprometida que fala de pobres e guerras (Why do they always send the poor?), con imaxes que mostran un mundo de ricos non comprometidos con causas desta índole. Claro exemplo de desequilibrio social. Que mal repartido está o mundo!!
Con resaca ou sen ela, con ou sen neuronas, con traballo ou sen el...Seguimos vivos xente. Parabéns¡

XIRAMUNDO: NOVIDADES

2007-03-04T00:55:00.000+01:00

Temos novidades na sección xiramundo. E non son malas novas, porque dende o vindeiro dia 27, a compañía aérea Irlandesa Aer Lingus operará dous voos semanais entre Santiago de Compostela e Dublín.
Lavacolla será o decimocuarto destino de Aer Lingus en España, que prevé poñer á venda 20.000 plazas para os voos entre esta terminal galega e Dublín ata o vindeiro mes de Outono.
Para que vos vaiades planificando, os voos terán saida e chegada os Martes e os Sábados e o prezo, mercando coa suficiente antelación, rondará os 80-120 euros por persoa ida e volta, ainda que nas primeiras xornadas a compañía ofrecerá tarifas ainda mais baixas. Case case costa mais o Alsa de Melide a Bilbao. Así que xa sabedes. Pajaritos a vooolar!!

Por suposto, dende Lia a dia, non nos queda mais remedio que recomendar encarecidamente esta escapada a Dublín, da que de seguro non haberedes desperdiciar nin un so minuto durante a vosa estancia. Nós estivemos por alá o pasado mes de Outono, voando dende Bristol a Belsfast, capital de Irlanda do norte, e alugando logo un coche para visitar o resto da illa, incluindo claro está, Dublín. Foi unha viaxe curiosa e a que lle tiña moitas ganas por poder apreciar a diferencia entre unha illa e outra, e por poder entender dunha vez por todas que carallo se cocía por alá políticamente.E certamente tenche moita historia todo aquelo, e moitísimo por descubrir. Pero mellor descubrilo por un mesmo. Animádevos!!

E se ti eres dos que pasa da política coma da merda, tan só necesitarei unha palabra para convencerte; GUINNESS.
Un bicazo a todos Xentalla!!Ondequeira que estedes..Seguimos VIVOS!!

LIBERTAAAD.....!!!!

2007-03-02T18:30:00.001+01:00

Os amantes da liberdade estamos de noraboa. O Congreso dos diputados, co voto en contra dos de sempre (eso que tiñan libertad de decisión por parte da executiva do Partido)aprobou por fin a lei de identidade de xénero, que permite a persoas transexuiais cambiar de nome e de identidade, sen coste algún pola tramitación deses documentos. Ademais a nova lei axiliza os trámites a estas persoas e non será preciso ter que pasar por quirófano. Eso sí, os solicitantes deberán solicitar a emisión dun novo D.N.I ainda que conservando o mesmo número. Con sorte, porase fin a situacións nas que unha maquillada e taconeada "Eliana furia" teña que pasar os controis de documentación, dun aeroporto por exemplo, coma "Pedro Jorge Rodrígues".
Así que mira;..paseniño, paseniño, vanse abrindo mais camiños de Libertade de elección, de igualdade, e de integración de todo o mundo sen importar raza, clase, credo, nin por suposto, condición sexual!!Por iso... todos, e como non, TODAS, estamos de noraboa!!

E falando de libertade, o outro dia, ollando o blog de PePetrola de Sobrado leín unha crítica deste blogueiro á persoa de Mel Gibson, coa que coincido en boa parte, mais tamén estamos Pepetrola e Eu dacordo noutro punto, Braveheart. Este filme salva un pouco o pelexo do fanático Mel. Ou non vos parece???. Lembrade!! FREEEEEEEEEDOM............

Bicos xente. Seguimos vivos!!

CEFERINO... CEFERINO...!!!!

2007-03-01T18:37:00.000+01:00

Teño un compañeiro de traballo Filipino que se chama Ceferino Ronato, e que é a alegria dos meus aburridos turnos. É sinceiro coma a vida misma. Pero dende o meu ponto de vista ten un pequeno defectiño, está obsesionado coas marcas de roupa e zapatos mais coñecidas comercialmente. Penique que gaña, pequine que ghasta en roupa e en botíns tipo Lebron James ou os míticos Jordan. Para que vos fagades unha idea o 5-10% do que gaña vai invertido en tabaco mentolado, e o 55-65% restante en roupas de deporte e botíns de basket, que é o deporte rei no seu Pais, Filipinas.

Pero tranquilos, porque "xa lle din eu unhes consellos" e esperemos que empece a razonar e a cambiar de actitude e pase a gastar o 55-65% en tabaco e entre o 5-10% en roupas. En breve colgarei unha foto do susodito rapáz para presentalo en sociedade, que ben o merece.
A miña actitude con respecto ó tema en cuestion vai mais encamiñada hacia unha filosofia LEO BASSI. ¿Lembrádesvos deste fenómeno social, verdade??...Este home promulga a idea coa que estou 100% de acordo, que afirma que se as marcas queren que utilicemos os seus logotipos e emblemas comerciais, débennos remunerar dalgunha maneira, ou polo contrario, deberemos desfacernos de todo tipo de etiquetas e logos na roupa. Pronto seguiremos a tratar o asunto en profundidade, xa que o tema abre un complexo foro de debate que será estudiado en vindeiras xornadas. Mentres, desfrutade cun video lembranza para non esquecer a individuos como o Profesor Bassi.

Leo, el tiempo te dará la razón!!..Que gran Home¡¡¡¡¡¡
BICOS XENTE, seguimos vivos...

De Gordos e Fracos

2007-02-28T18:29:00.000+01:00

É noticia no Reino Unido, e polo que vexo no resto do mundo, a posible retirada da custodia a unha nai do seu fillo, que con 8 anos pesa nada mais e nada menos que 99 kilos (17 stones para os guiris). A noticia non me sorprende, vexo este problema como unha das enfermidades do futuro, mais estou seguro que non lla van retirar, xa que as autoridades Inglesas veríanse desbordadas con casos similares, xa que, a historia deste rapazolo e paradígmática e non é mais que a punta do Iceberg dun problema moi xeneralizado.
Por Suposto nos Estados Unidos, o problema está ainda mais presente que en Europa, mais as veces o fenómeno e á inversa. botemos unha ollada do antes e despois desta fermusura chamada Jenna Jameson, unha das Actrices porno Favoritas de moitos de Nos; Pero que de tanto foder está a quedar nos Osiños. Miña Probe!!!
Comparade logo, o antes e o despois, e falamos

BICOS

Chove cona..! CHOVE!!!

2007-02-27T17:35:00.000+01:00

Hoxe chove a mares por terras Británicas, onde, coma non podía ser de outra maneira, tamén se están empezando a notar os efectos do cambio climático, e onde cabe suliñar neste inverno, a ausencia de FRIO e neve. Ainda así, toda a peña de Andaluces que coñezo por aquí, siguen a sufrir o chamado "efecto cañita". E decir, esta xente leva moi mal o tema de que todo peche as 5 da tarde e que non haxa un miserable bareto onde tomar pescaito frito e unha caña de Cruzcampo. Así, fan súa a famosa frase.."Éj que ezto euna mieerda,sabe??". Pois ben, para eles e para todos/as aquí vos queda este fondo de pantalla extraido da cámara de fotos dun Yonki.com que lles traerá lembranzas da terra ós andaluces e a tódolos demais un "Parecido razonable. Adiviñádelo??.
A instantánea está sacada na estrada nacional que une Cádiz con Málaga no regreso desta pandilla do afamado entroido de Cádiz, e dende o meu humilde ponto de vista, estache ben curiosa.
Bicos a todas/os

PREMIOS OSCAR - ANTIOSCAR

2007-02-26T14:28:00.000+01:00

Hoxe estamos de Resaca despois da ceremonia dos premios Oscar que a academia cinematográfica americana entrega con pomposidad na famosa sala Kodak dos Ánxeles. Nin que decir ten que pola famosa alfombra podes ver pasar a toda esta banda de prepotentes artistas nos que este ano tiñamos representación española por parte da nosa Laureada (A veces criticada) Penélope Cruz, que nesta edición non vai ter oportunidade de quedar de novo en ridículo co seu famoso berro de guerra, por todos recoñecido, Peeeeeeeeeeedro!!!!!. Cabe destacar o triunfo (adeudado históricamente pola academia)a Scorsese, sendo a mellor película do ano Infiltrados, así como o recoñecemto a "El Laberinto del Fauno" que acaparou a metade das estatuiñas ás que aspiraba. 3 de 6.
Pero vamos a destacar hoxe aquí a outra cara da estatuiña. Esa que non se lle saca brillo porque non se ve nas fotos. Falemos dos cada vez mais carismáticos "PREMIOS RAZZIES"
Na edición deste ano (E xa van 27) a triunfadora da gala foi a, para min sempre brillante, Sharon Stone; coa segunda entrega da película do 1992 que tanto éxito lle deu, Instinto Básico. Moitos de nós ainda temos a cinta en VHS na que rebobinando paseniñamente se podia apreciar a perrechiña desta Beleza. Cantas noites de paixón nos deron esta presa de fotogramas. Para os que ainda lembran este corte (nunca mellor dito) do afamado filme haí vos queda este regaliño

Aburridos?

2007-02-26T06:06:00.000+01:00

De todos é sabido que o Google Earth está a revolucionar a nosa perspectiva do mundo. A xente ten unha potente arma nas maos para Xirar o mundo a gusto do consumidor. As secuelas deste potente programa empezan a surxir por centos na rede. Os mais innovadores xa teñen editado diversos videos nos que se aprecian curiosidades e fenómenos un pouco para anormales. Como mostra un botón. Un pouco longo pero curioso.
Para aqueles que estén tan aburridos como este humilde blog, aqui vos queda este resumen de instantaneas..

Benvidos

2007-02-26T04:16:00.000+01:00

BENVIDOS ó Blog LiaDia. Gracias por perder o teu precioso tempo neste humilde diario. Como é lóxico, e coma calquer proxecto que comeza de novo atoparás polo de agora unha páxina esquelética en plena construcción. Procurarase que a cada volta xirada, se teña algo que engadir. Se por circunstancias certamente milagreiras atopache o pouco que viche interesante, insultante, humillante ou o que sexa que remate en "ante" por favor Volta a Visitarnos. GRACIAS