Lia a Dia; O Mundo Xira

Tunguska

noreply@blogger.com (FIZ) — Sat, 07 Mar 2009 22:42:00 +0000

Farto xá de tanta trapallada política, pégome unha voltiña polas páxinas de novas de sociedade, e me atopo cunha historia desas que te deixan pensando un anaquiño, e que che fan tamén cavilar no que realmente importa na vida, porque todo pode cambiar en menos dun segundo. E non é por ser catastrofistas, pero a realidade é a realidade:

Un meteorito de entre 21 e 47 metros de diámetro, e coa forza dun milleiro de bombas atómicas, pasou rozando a Terra o pasado Martes, segundo deu a coñecer a Sociedade Planetaria xunto coa NASA.
"Este tipo de sucesos acontecen cada poucos meses, sen embargo este pasou mais perto que a maioría" informaron dende o Harvard-Smithsonian Center.

Ás 7:44 horas do pasado Luns, o obxeto estivo no ponto mais perto da Terra, 70.000 kilómetros, que é unha quinta parte da distancia entre o planeta e a Lúa.
O meteoro, bautizado coma 2009 DD45, foi avistado por vez primera o pasado 28 de Febreiro polo científico Rob McNaught, no observatorio Siding Spring de Australia. Tan só foi visible dende China, Xapón, Australia e o pacífico asiático.

Non perdades este video no que se pode observar o desplazamento do 2009 DD45 dende as lonxanas terras australianas; Canberra. A ver si o vedes.

Parece inocente verdade?

Pois non vos vaides a pensar, sin pretender caer nun rancio Brucewillismo, o certo é que o asteroide 2009 DD45 pasounos realmente rozando a unha distancia moi perigosa e sin tempo de reacción. Ollade a seguinte representación que pon as cousas un pouco mais claras. Arrepiante.

Este fenómeno, non pode mais que lembrarnos e levarnos ó afamado e coñecido por todos coma "Evento de Tunguska", do que veñen de cumplirse 100 anos no pasado Verán do 2008.Na mañanciña do día 30 de Xuño de 1908, na rexión siberiana de Tunguska, ocorreu unha xigantesca explosión que superou en 2000 veces a bomba atómica de hiroshima. Esta explosión, destruiu árbores de distintos tamaños nunha extensión de mais de 2000 Km cadrados e produxo unha onda sísmica que foi detectada en sitios tan alonxados coma San Petersburgo ou San Francisco, rachando fiestras e facendo caer a xente ao chan a 400 Km de distancia.

Posterior á explosión, ocorreron as denominadas "noites brancas". Por mais dunha semán, as noites luciron especialmente brilantes. En lugares tan arredados da zona do acontecemento coma Londres, reportáronse luces no ceo, que incluso permitían ler durante a noite sin axuda de luz artificial algunha.
Similares noites foron reportadas despois da erupción do volcán Krakatoa en 1883.
Se chegase a estoupar sobre unha zona habitada, provocaría un masacre de enormes dimensións. Segundo testemuñas da poboación tungúa (a etnia local) que o viu caer, "brilaba coma o Sol".
Impresionante. Se te atreves co inglés olla este video.
Case un século despois ocorrería non moi lonxe do lugar o evento de Vitim, menos espectacular pero aínda máis estraño.
Estadísticamente, este tipo de fenómenos poden ocorrir cada 100 anos. Malo será pois que mo perda...

En fin, que a pesar da desconexión no blog, hoxe mais que nunca podemos seguir celebrando aquelo de que...."Seguimos Vivos"
Unha aperta cariñosa a tod@s.
SALUD

Zeitgeistcismo

noreply@blogger.com (FIZ) — Sun, 18 Jan 2009 18:13:00 +0000

Ó fío da anterior entrada, na que Pérez Reverte facía unha atinada visión económica futurista, véuseme á cabeza unha película que fai uns días me recomendara meu irmao e da que procedo a cortar e pegar o seguinte video, que resulta coma pouco, curioso, ou coma diría amiguete, "vale pa ver".
Ademais dase a casualidade de que me enterei que onte á noite foi emitida pola segunda cadena da Televisión Española, creo que no mítico programa "Versión Española"..¿Alguén a viu?.

E lembrade...Todo é unha broma (Sobre todo para os que se ríen de nós, mais tedes que saber, bastardos, que iso non vos vai durar toda a vida.)

E non podo desaproveitar a oportunidade que me brinda outro post "económico" para facer un pouco de "militancia". ¿Quen se lembra xa de Zeitgeist?. Recoméndovos unha vez mais este famoso documental sen ánimo de lucro e realizado no, xa lonxano, 2007. A recomendación xira de xeito especial, en torno á terceira e derradeira parte do documental, a que analiza a historia da economía moderna, aínda que as outras dúas tampouco teñen desperdicio, relixión e terrorismo internacional.

Conspirade conmigo compañeir@s.

SALUD!

Arturito Visionario

noreply@blogger.com (FIZ) — Tue, 13 Jan 2009 12:55:00 +0000

Nunca che fun eu moi devoto do Sr. Pérez Reverte, mais despois de ler o outro día un dos seus afamados artigos de opinión publicado en "El Semanal" aló polo 15 de Novembro de 1998, non podo mais que, alomenos, otorgarlle a iste polémico e multidisciplinar persoeiro da cultura española, o calificativo de meigo visionario. Impresionante a analise futurista do sistema económico global, que hoxendía resulta tan recurrente en calqueira foro de opinión que se prece. Daquela non o era tanto...

Os meus parabéns polo tanto para D.Arturo, pola súa valentía e grosería expoñendo de maneira rotunda os faios deste sistema perverso en épocas de vacas gordas, que é precisamente cando menos se atreve a prensa a chamarlle ás cousas polo seu "puto" nome.

------------------------------------------------

Vostede non o sabe, mais depende deles, vostede non os coñece nin os vai cruzar na súa vida, mais esos fillos da gran puta teñen nas súas mans, na axenda electrónica, na tecla intro da súa computadora, o seu futuro e o dos seus fillos. Vostede non sabe que cara teñen, pero son eles os que o van enviar ó paro no nome dun tres ponto sete, ou un índice de probabilidade do cero coma cero catro.

Vostede non ten nada que ver con ises fulanos porque é empregado dunha ferretería ou caixeira no Gadis, e eles estudaron en Harvard e fixeron un máster en Tokio, ou ó revés, van polas mañáns á Bolsa de Madrid ou á de Wall Street, e din en Inglés cousas coma long-term capital management, e falan de fondos de alto risco, de acordos multilaterais de inversión e de neoliberalismo económico salvaxe, coma quen comenta o partido do Domingo.

Vostede non os coñece nin en pintura, mais eses conductores suicidas que circulan a douscentos por hora nun furgón cargadiño de cartos vano atropelar o día menos pensado, e nin sequera lle quedará o consolo de ir na cadeira de rodas cunha recortada a voarlles os collós, porque non teñen rostro público, a pesares de ser reputados analistas, tabeiróns das finanzas, prestixiosos expertos cos cartos de outros.

Tan expertos que sempre terminan por facelo seu. Porque sempre gañan eles, cando gañan, e nunca perden eles, cando perden.
Non xeran riqueza, senon que especulan. Lanzan ó mundo combinacións fastuosas de economía financieira que nada teñen que ver coa economía productiva. Alzan castelos de naipes e garántenos con espellismos e con fume, e os poderosos da Terra perden o cú por darlles coba e subirse ó carro.

Isto non pode faiar, din...Eiquí ninguén vai perder. O risco é mínimo. Aválanos premios Nobel de economía, xornalistas financieiros de prestixio, grupos internacionais con siglas de recoñecido prestixio.

E entón o presidente do banco transeuropeu tal, e o presidente da Unión de bancos Helvéticos, e o capitostio do banco latinoamericano, e o consorcio euroasiático, e a nai que os pariu a todos, embárcanse con ledicia na aventura, métenlle viruta por un tubo, e logo séntanse a agardar ese pelotazo que os vai a forrar ainda mais a todos eles e ós seus representados.
E en canto sae ben a primeira operación xa están a arriscar mais na segunda, que o choio é o choio, e xurros dun tropecentos por cento non se atopan tódolos días. E ainda que ise espellismo especulador nada ten que ver coa economía real, coa vida de cada día da xente na rúa, todo é euforia, e palmadiñas no lombo, e ata entidades bancarias oficiais comprometen as súas reservas de divisas. E isto, señores, é un choiazo.

E de súpeto resulta que NON.
De súpeto resulta que o invento tiña os seus faios, e que o de alto risco non era unha frase sinon exactamente iso: Alto Risco de verdade.
E daquela todo o tinglado vaise tomar polo saco. E isos fondos especiais, perigosos, que cada vez teñen mais peso na economía mundial, amosan o seu lado escuro. E entón, Oh, Prodixio!, mentres que os beneficios eran para os tabeiróns que controlaban o cotarro e para os que estaban a especular cos cartiños de outros, resulta que as perdas, non.

As perdas, a trabada financieira, o pago dos erros deses “pijolandios” que xogan coa economía internacional coma se estivesen a xogar ó monopoly, recaen directamente sobre o lombo de todos nós.
Entón resulta que mentres o beneficio era privado, os erros son colectivos, e as perdas hai que socializalas, acudindo con medidas de emerxencía e con fondos de salvación para evitar efectos dominó e conachadas da Bernarda... E isa solidariedade, imprescindíbel para salvar a estabilidade mundial, págaa co seu pelexo, cos seus aforros, e as veces ata co seu posto de traballo, Mariano Pérez Sánchez, de profesión empregado de comercio, e os millóns de infelices Marianos que ó longo e ancho do mundo se erguen cada día ás seis da mañán para gañarse a vida.

Iso é o que esta por vir, témome. Ninguén perdoará un peso da débeda externa de paises pobres, mais nunca faltarán fondos para tapar buratos de especuladores e canaias que xogan á ruleta rusa na cabeza allea. Así que xa podemos ir amarrándonos os machos. Ise é o panorama que os amos da economía mundial nos deparan, co conto de tanto neoliberalismo económico e tanta merda, de tanta especulación e de tan pouca vergoña.

Arrepiante!!!
Artigo do escritor español Arturo Pérez-Reverte, publicado en “El Semanal” o 15 de Novembro de 1998.
Traducido ó galego por Fiz

Outro que tamén era visionario, era o Sabio Garea:
"Estache o conto jodido, e ainda vai estar peor...", afirmaba insistentemente.
Pena que él xa no este vivo para "desfrutar" da súa visión atinada do futuro. De Él me lembro eu hoxe, coma tantas veces...

Skapara

noreply@blogger.com (FIZ) — Mon, 01 Dec 2008 15:09:00 +0000

東京スカパラダイスオーケストラ

A Tokyo Ska Paradise Orchestra, comunmente coñecida pola súa abreviatura "Skapara", é unha banda xaponesa de Ska e Jazz formada en 1985 polo percusionista Asa-Chang, ó que se lle uniron nun principio 10 veteranos do escenario "underground" de Tokyo. A banda soupo aproveitar ó longo dos últimos 20 anos as oportunidades de evolución e innovación musical, ata chegar a ser hoxendía un dos referentes do panorama musical xaponés coa súa ecléctica mestura de ska tradicional, jazz e rock. Unha delicia, vaia!

Para min, co seu tema Pedorazu, sempre serán os fenómenos da canción do Тетрис (tetris), pegadizo arranxo instrumental coñecido por tod@s, extraído da canción popular rusa chamada "Korobeiniki".

RIKI....Hai que falar con BARULLO!!

Dende o "Blog del silencio", onde podemos conseguir por descarga directa a meirande parte da discografía de Skapara, rematan por calificalos coma.....simplemente....Uns Xenios.

Música Bendita,

Bicos e gracias por seguir entrando por aquí de cando en vez.

Mahatma

noreply@blogger.com (FIZ) — Sat, 29 Nov 2008 17:51:00 +0000

Consérvate sereo e resolto
coma un bosque mesto e silencioso,
cos brazos cruzados e olladas que son
as armas dunha guerra non gañada.

E, se daquela os tiranos se atreven,
deíxaos cabalgar entre as túas filas,
asestar coiteladas e puñaladas e mutilar e
/descarga-lo machado.

Deíxalles facer o que queiran.

Cos brazos cruzados e os ollos firmes,
con pouco medo e menos sorpresa ainda,
olla pra eles cando firan,
ata que a súa ira se desvaneza.
Shelley

Hai que ter tino ó tratar cun home a quen non lle interesan os praceres sensuais, a quen non lle interesan a comodidade, o eloxio nin o ascenso, si non que está resolto, simplesmente, a facer o que cree XUSTO.
Eche un inimigo perigoso e incómodo, xa que o seu corpo, que un sempre pode conquistar, non nos permite mercar a súa ialma

Homenaxe a Gandhi. 1914. OXFORD
Hibbert Journal
Profesor Gilbert Murray.

¿Algún corpo conquistado?..¿¿Todos vivos??

PARABÉNS

Autorretratos

noreply@blogger.com (FIZ) — Sat, 02 Aug 2008 10:07:00 +0000

Vincent van Gogh

Frida Kahlo

Leonardo da Vinci

Mónica Castillo

Sebastian Niehoff

Helmut Newton, con muller e modelo.

Autorretrato FIZ." Viaxe Indo 2002"

ROBERTO INIESTA

Si YO Fuera DIOS

noreply@blogger.com (FIZ) — Wed, 30 Jul 2008 18:04:00 +0000

Ayer, ayer, creo que fue ayer
Ayer, después de seis noches
Ayer, después de seis días
Ayer por fin descansé, y al fin consegui dormir

Y al dormir tuve un sueño, que como todos los sueños,
como tiene que ser, terminó en pesadilla
Y soñé, pensé, bueno soñé...

Dios no lo quiera, soñé que era Dios
Y, si yo fuera Dios, ¿sabes lo que haría?...

Si yo fuera Dios las noches tendrían mas estrellas.
Viajaría mas a la Tierra para intentar ser hombre.
Aunque al final me muera un atardecer cualquiera
El lugar, no importa donde...

Si yo fuera Dios el diluvio aún seguiría,
lagrimas que nunca terminan de asolagar esta ruina
que aburrido, en siete días fabriqué no hace mucho tiempo
sin saber que hacer, ni lo que hacia.

Si yo fuera Dios le tendría miedo al tiempo
Años sin luches, ¡silencio! carretera sin retorno de los días
Descanso de almas sin vida, horas que no se escapan.
Horas que se suicidan.

Si yo fuera Dios, constructor de castillos en el aire
que despues se llenan de hombres que poco a poco ven que sus sueños
se pierden en los desagues, alcantarillas del cielo, sí...
Cloacas del infierno.

Si yo fuera Dios, voz que tembló cuando se marchó,
dejando la tierra muda como una vieja desnuda
Sin nombre, sin recuerdos, sin sepultura...
Bueno, se me olvidó, aún le queda la luna.

Si yo fuera Dios, Noche soleada, las mañanas se esconden.
Escalando al viento, un problema menos cuando haya muerto.
Duerme el sueño, era el tiempo, risas llenas de lluvia
Oh lluvia, que llora la vida.
Noche que te vas, dame la mano, ¡Hay mi vida, como te vas!

Si yo fuera Dios le pediría perdon al diablo.
Lucifer, que al nacer así fue llamado y que por negarse a ser un criado
"No serviré", dijo y por eso, para siempre,
al infierno desterrado.

Si yo fuera Dios... ¡Nunca podría ser Dios!
Me marcharía al otro lado de la noche... cansado de mi, cansado de Dios
cansado de hacer sufrir, de vivir y mas que nada, cansado de estar solo.

Si yo fuera Dios y tu me pidieras mi vida
¿Quieres saber lo que haría? fijate lo que te digo, escucha, mira,
que sin dudar ni un momento, te juro por mi,
te juro por Dios que te la daría.
YOSI

LIA A DIA
SAUDOS FIZ

EU TAMÉN ME EMOCIONARIA....E TI??...Ti se foras DEUS...QUE CARALLO FARÍAS??

Silencio

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 26 Jun 2008 02:26:00 +0000

El silencio es el único amigo que jamás traiciona.

Confucio
(551 AC-478 AC).

Tristura e Realismo

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 21 Feb 2008 08:11:00 +0000

Con ollos húmidos e sentimentos encontrados, deixo as terras da provincia de Petchaburi e as suas maravillosas xentes para trasladarme a Bangkok e, logo de 3 xornadas de "turismo" na capital, tomar de novo un avión de Etihad dende o novo e impresionante aeroporto da capital Thailandesa para, previo paso por Abu Dabhi e Londres, aterrar na Coruña o Vindeiro Sábado 23 ó mediodía. 20 Horiñas de Viaxe.

Os dous últimos días en Cha-Am serviron para darme conta de que a miña participación no proxecto do Wildlife Rescue Center tocaba ó seu fin. Logo de 6 semáns traballando cóbado con cóbado cos traballadores Thais, co resto de voluntarios e coma non, con todos estes maravillosos animais, resulta inevitable sentir unha fonda tristura. Mais a vida ten que continuar e o que me espera ó meu regreso e ainda mais maravilloso, se cabe.

Ainda é cedo para poder facer un balance final de toda ista historia, xa que ata que pase certo tempo os meus comentarios non serían totalmente obxetivos, mais certo é que a experiencia do Voluntariado é mais que recomendable para todo o mundo, sen importar sexo, idade, procedencia ou relixión. O feito de traballar de maneira altruista dando o mellor de cada un, é algo que elimina os prexuicios, borra a historia e o pasado das persoas, para situalas nun presente no que se loita por un futuro mellor, ainda sabendo que o futuro non ten solución.

Moitos de vós sabedes do meu extremado pesimismo, ou coma eu sempre digo, o meu "realismo". Admiro ós optimistas, mais facendo miñas as palabras de Sabina, "un Optimista non deixa de ser un pesimista mal informado". O mundo no que vivimos é unha auténtica farsa, e mentras existan intereses, seguirán a existir os interesados. E onde hai interesados sempre haberá perxudicados.
Non son ninguén para dar consellos, pero se queredes un ben sinxelo iste non pode ser outro mais que "NON VOS CREADES NADA". Decide por ti mesmo. Lembrade que todo é unha gran mentira.

O único que realmente é verdade, son as experiencias vitais e persoais de cada un de nós. Pódenmos arrebatar a nosa liberdade, as nosas pertenzas, a nosa historia, arte, tradicións, língoa e ate a nosa fé; mais as nosas vivenzas son e serán sempre nosas.
Iste é precisamente o ponto fraco do sistema.

É por isto que considero que viaxar é o mellor libro de historia que se pode ler, o mellor telexornal que se pode ver e a mellor radio que se pode escoitar.
É en definitiva, o mellor xeito de analisa-lo mundo dende a perspectiva persoal de cada un. Sen filtros nen intereses partidistas. A mellor experiencia e a mellor inversión. Algo que realmente SÍ te levas cando o teu tempo remata. O coche, o piso, o ouro e os cartos ficarán para os que esteñan agardando por eles.

É, ó fin, unha necesidade.

Cun pouco de sorte seguirei vivo para organiza-la próxima. Xa me tarda.

FUCKING GREAT

noreply@blogger.com (FIZ) — Sat, 16 Feb 2008 06:44:00 +0000

I realized, guys, that some of you volunteers have been coming in here to have a look in my blogspace, so today this post belongs to all the volunteers in the Wildlife Rescue Center, and by the way, not only to those who are working here at the momment, also to those who´ve been here in the past and those who are planning to come here in the next few months.

All of us are FUCKING GREAT. The volunteer´s average age is about 25 years old, so that means that the youth is not just thinking about having a great car, the biggest house, the best job and all the crap that the media wants us to believe in and to fight for. Not everyone is in the world to play their silly competitive game. You clearly show there is a different youth who thinks that this bloody and crazy planet could be something better. A different world is possible. The power´s in our hands.
After my experience as volunteer here in the Wildlife Rescue Center in Thailand, I realized that It´s true. My mind has changed a little bit and now I trust in the next generations, so this is why I´m dedicating this stupid post to you volunteers, because you are just leaving the seed to grow up a better future.

My last working day in the center will be tomorrow, and I would be lying if I said that I don´t feel sad. Yes I do, and Budha sent me a gift. The sky is crying. Today It´s been raining "cats and dogs" and I´m having a wierd and crazy busy day, including House Volunteer duty with "pasta night" and also helping others who have just come to work in the center. It´s a never ending job and I´m absolutly knackerd. But anyway I´ve done my best, working as hard as my first day.
That´s what all of you volunteers taught me.
Once more time...WE ARE FUCKING GREAT!!
I will never forget you. I´m so proud to have met you.

ALL THE BEST to:
- Bec (Australia), Willow (E.E.U.U), Megan (Australia), Anneke (Netherlands), Nadia (U.K), Steven (Belgium), Cristina (E.E.U.U), Catia (Portugal), Petra (Germany), Paulo (Portugal), Conner (E.E.U.U), Ronald (Netherlands), Suzanne (Netherlands), Tom s. (U.K), PAT (E.E.U.U, bloody messy better room mate Ever), Sonia (U.K), Natalie (U.K), John (Scotland), Denise (Scotland), Nora (Canada), Vanessa (U.K), Natasia (Netherland), Eleonora (Italy), Tasha (Australia), Lily (Australia), Nicole (Australia), Roisin (Ireland), Arjen (Netherlands), John (Australia), Laura (U.K), Maria (U.K), Emma (U.K), Tricia (U.K), Matt (Australia), Tara (Australia), Jennifer (France), Sean (Canada), Crystal (Canada), Ashley (U.K), Siobhan (U.K), Heloise (swizerland), Gena (Australia), Jane (U.K), Claude (Swizerland), Abby (Australia), Elly (U.K), Bex (U.K), Olivia (New Zealand), Gabi (New Zealand), Jo (U.K), Tommy (New Zealand), Bradley (Canada), Tany (Poland), Emily (Belgium), Sebastian (Belgium), Hanna (UK).

Special mention to SIMON (U.K) who came last year to stay as volunteer for 4 weeks, after the first one He was wondering "What the hell am I doing here?", and at the momment, almost 2 years later he is still at the centre organising all of us.

Un dia Mais

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 14 Feb 2008 11:34:00 +0000

O despertador "casio" que a última hora ela lle lembrara que debía levar consigo, sonou puntual un día mais ás 6:07 da mañán cando ainda o astro rei non decidira facer acto de presenza.
Sorte que ela estaba sempre ahí para lembrarlle todo e poñer un pouco de orden e concerto na súa desorganizada vida.
Logo de 4 semáns, a diferencia horaria de 7 horas que non lle permitira descansar as primeiras xornadas, xa estaba mais que superada, e por fin conseguía durmir case con normalidade. Xa non tiña pesadelos estranos nos que os amigos tentaban de aforcalo e acuchilalo, nos que serpes decidían compartir berce no medio da noite ou aquel outro no que era condeado á pena capital por inxección letal.

Mais ainda así, non conseguira durmir de maneira seguida nin unha sóa noite.
Ter a 16 cans insomnes laiando sinfonías perrunas sen parar, compartir cuarto con rás, mosquitos e lagartos e convivir cun persoeiro que decidira facer da falta de hixiene o seu modelo de vida, tampouco axudaba a concilia-lo sono. Ademais voltaba facer unha calor húmida extrema e os 4 osos do cercado traseiro levaban 3 días sumidos nunha ruidosa liorta que a xulgar polos desgarradores berros levaba trazas de rematar mal.

O destino quixo tamén que él fose un animal nocturno, polo que sempre era dos últimos en ir durmir e a ducha de auga fría que se deu antes de deitarse, espabilarao todavía mais se cabe.
Alomenos ou seu desordeado compañeiro de cuarto deixara o centro por uns días, xa que precisaba de renova-lo visado que se consegue cruzando a fronteira dalgún dos paises limítrofes, o cal sempre daba un punto de privacidade e tranquilidade.

Faltaban 2 días para cumpri-lo mes de traballo pactado inicialmente. O tempo pasara realmente voando pero as forzas escomenzaban a fraquear. O corpo ten un límite e estaba a piques de sobrepasalo. Cortes, fendas e bochas nas maos logo de preparar nos últimos turnos mais de 300 racións de comida, 2 veces o día, troceando con cuchilos xigantes todo tipo de froitas e tubérculos exóticos. Os pés destrozados por mor dos camiños cheos de penas, rochas e buratos. Incontables picaduras, rabuñazos e o hombreiro definitivamente dislocado de novo.

Parecía pois que estivera acertado cando antes de vir deixara planificados case 8 días extras para descansar e recuperarse nalgunha praia perdida disas que saen nas películas e que asemellan ser o paraiso. Unha disas nas que podes durmir por 10 euros á noite nunha cabana á beira do branco areal, con aire acondicionado, antena parabólica, ducha de auga quente, e cisterna na peza. Unha disas nas que as palmeiras rozan coa punta das follas as tranquilas augas do índico e onde os guibóns non berran coma posesos dende as 5 da mañanciña.

Mais non debía de ser todo tan negativo cando na vez de desfrutar dises merecidos días de lecer nunha disas praias vírxenes, xa tiña decidido extende-la súa estancia traballando no centro unha semana mais. Será que a pesar de todo os animais aportaban mais satisfaccións que importunios.

-------------------------------------------------------------------------------------

Cambio de plans. NON marcho do centro. O encargado dos voluntarios confirmoume que podo ficar o tempo que queira. Amplío a estancia 7 días mais. Deixarei o proxecto o vindeiro día 17 de Febreiro, de seguro con moita tristura. Mais, coma sempre me dixo miña nai dende que eu era un meniño, para que veñan outras, teñen que pasar istas.

Hoxe celebro que todos istes bichos que ollan con ollos tristes seguen a estar vivos. En parte gracias o meu ínfimo pero adicado traballo. Síntome orguioso de ter participado aportando o meu graniño de area.
E coma min, outros 23 voluntarios que arestora traballan igual de duro, e outros tantos que xa vin partir, e os que están por chegar, porque sen xente coma Nós todo isto non podería continúar. Que asi sexa.
Ten moito mérito.

SAUDE COMPAÑEIROS.

Ek o Mahout

noreply@blogger.com (FIZ) — Sun, 10 Feb 2008 13:26:00 +0000

Ek naceu fai xa 24 primaveras nas lonxanas terras de Surín, no suroeste de Tailandia non moi lonxe do borde de Camboia e tamen Laos.
Que o destino deste rapaz estaría ligado os elefantes era fácilmente predecible dada a tradición familiar, na que os seus membros viñan exercendo o oficio de "Mahouts" durante alomenos 7 xeracións. E coma non podía ser doutro xeito, efectivamente ise foi o seu destino.
O Mahout é a persoa que se adica profesionalmente ó cuidado e entrenamento dos elefantes, chegando a ter entre ambos unha relación moi estreita dada a lonxevidade distes inmensos paquidermos. Os mais afortunados e mellor tratados poden acadar unha idade de ata 80 ou 90 anos, polo que moitas veces é o elefante o que ve morrer antes ó seu mahut.
Ek é o pequeno de 5 irmaos sendo él o único varón, ó que Buda, ademais de "bendecilo" co seu sexo, tamén lle quixo otorgar unha intelixencia extraordinaria. Tan só poido ir a escola ata idade dos 17 anos. O seu tio Tata, Mahout xefe dos 5 elefantes que temos no centro, xa lle tiña conseguido unha plaza tanto a Ek coma ó seu curmán Joy dende facía xa tempo, polo que a pesar da lonxanía da sua cidade non poido negarse. O soldo non é moi bon, xa que Tata raramente lles paga mais de 4000 Bats ó mes (menos de 100 euros), mais Ek non lle pide moito mais á vida; Ter para o tabaco, unha cervexa "Singha" á noitiña, xa mercou unha moto de segunda mao e ademais ten bastante tempo libre, ainda que o de levantarse ás 6 da mañán 6 días á semán non lle gosta tanto. Sen esquecerse ademais de que Ek sabe que os animais están ben tratados, e a él danlle cama e comida e está en contacto con mozos e mozas de todo o mundo cos que pode practicar Inglés e aprender cada día. Falar Inglés é un dos seus soños e non lle falta moito para acadalo. Ten un potencial extremo para os idiomas e unha memoria de "elefante", nunca mellor dito.
O peor é atura-lo teimudo do seu tio Tata e ter á familia e amigos a 700 Km de distancia.
Mais por sorte, e logo de 7 meses sen apenas contacto coa súa xente, Ek vai desfrutar das súas primeiras vacacións. 10 días a finais de Marzo para visitar á súa xente en Surín e desfrutar dos seus 4 sobriños na casa familiar onde viven as súas 4 irmás, as que tamén son Mahuts, cos seus respectivos maridos. Unha mágoa que os pais de Ek xa non poidan ver medrar ós seus 4 netos posto que xa finaron os dous de maneira prematura fai 3 e 5 anos respectivamente.

---------------------------------------------------------------------------

Nista última semana Ek estase a converter no meu gran compañeiro. Sempre andamos pendentes dos turnos dun e doutro para poder charlar un anaco e compartir un petillo de liar "Golden Virginia" dos meus que tanto lle gustan, e un chupito de augardante de caña de azúcar. Ás veces almorzamos xuntos unha desas pegañentas pastas de arroz e coco cocido e mallado con froitas que nunca antes vira, e á noite sempre se pasa pola casa dos voluntarios sen apenas facer barullo para non chamar a atención para irmos xuntos na súa moto a tomar unha cervexa á aldea.

As nosas vidas son moi distintas pero hai algo que nos une que é o respeto mutuo e o feito de que a él tamén lle gostaria ser pai de dous fillos. Unha nena e un neno.
Pase o que pase, faga o calor que faga e sexa coma sexa a xornada de traballo que teñamos, non deixei de ver sorrir a Ek nin un só segundo. A vida e moi curta coma para perder un só instante dela preocupándose, enfadándose ou sufrindo sen motivo.
Vese que Ek tamén gosta de celebrar cada día que pasa.

Hoxe é Domingo, día de feira nocturna na vila. Duchareime e irei ver que anda a facer Ek.
Haberá que ir festexar que seguemos vivos.

Fortuna

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 07 Feb 2008 05:19:00 +0000

Unha das cousas que mais chama a atención ó pisar terras Asiáticas e o feito de ver a todo o mundo facendo uso de ciclomotores para desplazarse a tódolos lados. Os tailandeses non son unha excepción, e realmente son muy preguiceiros á hora de camiñar, facendo uso das motos incluso para as mais curtas distancias, e creédeme que cando digo curtas son realmente curtas.
Na súa mentalidade non existe o concepto do paseo polo paseo.

Onte cheguei a Cha-am á tardiña reventado do traballo e cun hombreiro medio dislocado logo dunha caída fortuita dende unha escada no invernadoiro do centro onde, eu e Conner, un rapaz de Denver, Colorado, estamos a instalar un novo semilleiro para a producción de planta autóctona para repoblación de certas áreas do centro de recuperación de Fauna.

Tódolos Mércores celébrase nesta pequena localidade costeira, onde predomina o turismo local (mocidade, estudantes e familias de Bangkok na sua maioría) un mercado nocturno moi grande e extremadamente animado onde podes comer, mercar falsificacións, xoguetes, arte, mascotas e todo tipo de productos e enseres. Todo isto mesturado co feito da celebración do fin de ano chinés, fixo que me atopara no medio dun enxamio de xente movéndose dun lado a outro, o cal dificultaba desplazarse de maneira sosegada.

Non me costou moito toma-la decisión de alugar un moto Honda modelo "WaveR 125" que me está a facer sentir un dos tipos mais afortunados de toda Asia e parte de Oriente medio, e que por outra parte me está axudando a entender o porqué do seu uso por parte da xente local. Son realmente cómodas, de fácil manexo (4 marchas sen embrague), baixo consumo, baratas (o aluguer por un día costoume 5 euros ó cambio), fáciles de aparcar e moi eficaces á hora de desplazarse (cheguei a ver ata 5 persoas montadas nunha sóa destas pequenas motoretas).

A conducción é caótica, xente cruzando, pitando, coches e motos en tódalas direccións, mais é moi segura. A xente non corre e cédense o paso uns os outros. Asemella non teren nunca presa e realmente me sinto un mais no medio de todo o caos. É coma se perdera-la etiqueta de "guiri" para pasar a formar parte do seu mundo.

Por si todo isto fose pouco, a última hora de onte fun na moto a faceren unhas fotos do mercado á hora do peche e coñecín a un marchante de Bangkok, un paisano de mediana idade cun Inglés moi limitado, que con tódolos trebellos xa empacados na furgoneta e logo dunha simpática negociación me vendeu un Rolex automático modelo explorer que lle zumba o carallete, e que me está a facer sentir ainda mais afortunado se cabe. Vese que estaba para min.

O peor é recuperar de novo a estrana sensación do paso do tempo. Xa estaba case afeito a prescindir deste invento do diaño. Mais pouco me durou o problema.
No regreso do mercado e subindo as escaleiras do hotel, desmontouse o enganche do peche e soltouse a correa caendo o maldito invento satánico ó chan.
Nada que o meu amigo Silvela non poida arranxar co punteiro dun mondadentes ó meu regreso en menos que canta un galo. Polo de agora seguirei sen preocuparme da hora e do tempo.

Eso sí, a maquinaria segue viva. Eu tamén. Todo unha fortuna.

-SAWADI KHUP-
ชะอำ

O TEMPO

noreply@blogger.com (FIZ) — Wed, 06 Feb 2008 10:16:00 +0000

Sempre co permiso do profesor D.Santiago Pemán, hoxe vouvos comentar como é o clima por estas terras do lonxano Oriente. Podería rematar esta entrada con un calificativo tan simple coma "Asfixiante", pero creo que debería matizar isto un pouco mais.

Cada dous días recibimos no centro un periódico local indescifrable e outro en inglés chamado "Bangkok Post" que é o único medio que temos de enterarnos (ademais do Internet no pobo mais cercano) do que acontece no mundo. O "Bangkok post" edítase en formato sábana e conta coa frioleira de 4 ou 5 páxinas.
Unha das novas en portada nos derradeiros días foi o caos existente en toda china por mor das adversas condicións climatolóxicas, todo iso xuntado ademais co feito de que o país está a celebrar esta mesma noite o seu fin de ano. Un gran colapso, en definitiva.

A noticia coas fotos en portada dos militares retirando neve nas principais estradas e aeroportos non deixa de sorprenderme cada día e faime sentir que o noso planeta eche un sitio ben curioso. Pode ser que o feito de estar a mais de 30 ºC día e noite e cunha sensación térmica asfixiante me faga cavilar ainda mais no abraiante que é o sistema que habitamos.

Tailandia (Prathet Thai en tailandés) ten 513.000 kilómetros cadrados. A súa extensión é, polo tanto, similar á de España. O país ten, botándolle un pouco de imaxinación, a forma dun elefante visto de perfil coa trompa colgando. Eu estou no medio da trompa, e ando medio trompa boa parte do día.
O norte e o oeste son lixeiramente montañosos, o centro é unha gran planicie chea de arrozales bañada polo "Chao Praya" e os seus afluentes. O sul, pola súa banda é unha sucesión de palmerais. manglares e praias. O país conta cunha chea de illas todas elas deliciosas e perfectas para a práctica do submarinismo por exemplo.
Neste bendito país viven 58 millóns de persoas (case o dobre que España coa mesma extensión).

O clima Tailandés é tropical, cunha tempada de choivas monzónicas moi marcada. A temperatura é sempre moi elevada con medias que raramente baixan dos 30 ºC en ningún mes do ano.
Poden distinguirse 3 tempadas:
- A moi calurosa vai de Abril a finais de Xuño. Hai algo de choiva pero predomina o calor premonzónico con xornadas nas que se superan ata os 45ºC de temperatura. Un inferno.
- A tempada de Choivas causadas polos famosos Monzones e que se extende mais ou menos de principios de Xuño ata finais de Outono. Chove de maneira regular e copiosa case tódolos días a partiren do mediodia durante 2 ou 3 horas. O exceso de humidade provoca unha vez mais sensacións térmicas moi altas.
- A tempada seca vai de Novembro a finais de Marzal i é tamén a menos calurosa. Podería decirse que é a mellor época para visitar estas terras. Por iso, e especialmente en Nadal, coincide coa tempada alta de turismo, o que fai incrementar os prezos dos hoteis e sitios de turismo. Se decides vir algún día recoméndoche entre Novembro e Decembro (non mais aló do 15).

Creo que dende que cheguei aquí non parei nin un só minuto de súar, polo que logo dista disertación sobor do clima, creo que para nós occidentais, poderiamos resumir o clima en unha soa tempada. MOI CALUROSA, con 2 pequenas variacións; Infernalmente calurosa e fodidísimamente calurosa.

Non me quero nin imaxinar como será vivir aquí cando o calor é realmente asfixiante, e chámame a atención ver á xente local tapada con chaquetas e gorros a primeira hora da mañán e á noitiña cando ti medio espido non fas mais que escomezar a respirar.
O 3 primeiros días de traballo duro andiven medio deshidratado cunha sensación constante de debilidade e flaqueza tanto mental coma física, mais logo de 4 ou 5 días o corpo comeza a aclimatarse e precisas beber menos líquidos sentíndote mellor e mais animado.

Mais antonte, por fin, un gran neboeiro cruzuo a rexión de norte a sul e deixounos un agasallo en forma de choiva que fixo asenta-lo pó ó chan e refresca-lo ambiente a lo menos por unha noite. Por fin baixamos da cifra de 30ºC e todo o mundo, nativos incluídos, parecian estar a desfrutar desa maravillosa sensación. Os animais relaxáronse por un par de horas adicándose simplemente a observar e escoitar a auga petar nas follas das árbores. Todos os voluntarios esbozaban un sorriso ó cruzarse sen necesidade de articular verba algunha. Sobraban as palabras. Detívose o tempo e todos nos tomamos un respiro.

Neste intre no que vos estou a escribir é mediodía e comprobei no termómetro da cociña que rozamo-los 34ºC cunha porcentaxe de humidade dun 77%. O ceo segue parcialmente cuberto, polo que o astro rei non castiga tanto os lombos nin as almas. Non se está nada mal, para servos sinceiro. Ademais mañán é o meu día libre e marcho cara Cha-Am esta mesma tarde para pasa-la noite nun hoteliño con aire acondicionado, auga quente e cisterna no excusado. Lin que as cousas por China están indo un pouco mellor. Xa non neva tanto e o goberno escomeza a controla-la situación.

Creo que me vou pasar a xornada na praia desconectando do durísimo traballo e celebrando que sego vivo. Non hai queixa.

FELIZ ANINOVO CHINÉS.

SAUDOS.
Kwawp Khun.

Xente de aqui e de acola

noreply@blogger.com (FIZ) — Sat, 02 Feb 2008 13:17:00 +0000

O proxecto no que estou a traballar conta con xente de tódolos lados do globo. Logo de mais de 2 semáns aquí, incluso me atrevo a afirmar que algún é de outro remoto planeta da galaxia.
O centro é moi dinámico e tódalas semáns recibe xente nova e tamén por suposto xente que finaliza a súa estancia. En total soemos ser entre 20-25 voluntarios cunha media de idade que ronda os 25 anos, e un dato curioso que me sorprendeu é o feito de que a meirande parte dos voluntarios sexan rapazas. Descoñezo o motivo, e anímovos a participar expoñendo as vosas teorías, pero podería ser porqué para chegar a aventurarse nun traballo desta índole, só os mais sensibles, xenerosos e compasivos (ou parvos coma é o meu caso) dan o paso, características estas mais próximas o xénero feminino. É tan só unha hipótese, que ninguén se sinta ofendido.

Dende que cheguei vin partir xa a mais de 15 persoas, así coma outras tantas novas que foron chegando. A primeira persoa coa que traballei á mañán seguinte á miña chegada, quen xa está de regreso en New York, resultou ser a filla dunha das 15 persoas mais ricas do mundo, de cuio pai se agarda por certo que inxecte unha boa cantidade de cartos no centro. Por respeto a ela, que se portou con total naturalidade conmigo e me amosou o traballo cotiá do centro, prefiro manter a súa identidade no anonimato. De feito eu entereime a posteriori de quen viña sendo a rapaza. Mentiría se vos dixera que non me quedei abraiado. Ó seu favor teño que decir que era unha rapaza completamente normal e moi traballadora. Coma dato curioso tamén vos podo comentar que persoaxes tan coñecidos coma o príncipe de xapón ou Meg Ryan estiveron traballando aquí tamén coma persoas anónimas fai un tempo.

Coma vos decía, as nacionalidades son diversas, sendo a maioría Australianos. Tamén convivo con xente de Canadá, E.E.U.U, Nova Zelanda, Francia, Suiza, Holanda, Irlanda, Alemania, Inglaterra, Italia...En fin, todo unha mistura.
Como podedes comprobar realmente hai xente de aquí e de acolá.
Cheguei a pensar que eu sería o único con D.N.I español que pisou estas terras, pero o fundador de toda ista historia, Edwin, contoume que fai uns 3 anos outro rapaz andaluz estivera aquí por un período de 3 semáns. Do que sí me podo sentir orguioso, é do feito de ser o primeiro GALEGO. Hai un libro enorme onde todos os voluntarios escreben as súas impresións da experiencia vivida, no que sen lugar a dúbidas a miña despedida será case completamente en galego.
O programa por suposto é en inglés, e o feito de estar 24 horas ó día, 7 días á semán falando e pensando en inglés estame axudando a espabilar o idioma a un ritmo incrible, factor iste do que estou encantado dito sexa de paso, e polo que xa vale a pena vir. Como podedes imaxinar os acentos son tan diversos coma as orixes do personal, sendo os mais fortes os Neozelandeses e os australianos, sobor de todo os primeiros.

A miña adaptación ó centro foi moi boa, pero logo de mais de 15 días, por suposto empezas a ter as túas preferencias e afinidades con uns, así coma certo grao de incompatibilidades con outros. Digamos que o feito de estar todos xuntos todo o día, obrígache a vivir unha especie de "reality show", o cal pode chegar a ocasionar certos encontronazos na convivencia diaria.

Eu que pertenzo o xénero masculino, e dado que a sensibilidade non é un dos meus pratos fortes, teño que recoñecer que viñen por motivos mais profesionais que humanitarios, polo que estou a pasar bastante de case todo o mundo e as súas historias persoais, centrándome na medida do posible en aprender o máximo posible no manexo e o coidado dos animais, así coma na xestión dun centro destas características.

Mais ainda así non poiden evitar o feito de ter que mandar a tomar polo cú nun par de ocasións a un par de zorras cotillas que se están adicando a contaminar a boa parte do grupo. A pesar de todo, teño moi claro o porqué da miña estancia aquí, e nada nin ninguén van conseguir arruinar esta experiencia. Para aqueles que me coñecedes persoalmente e sabedes da miña capacidade de perder a razón polas formas, decirvos que podedes estar tranquilos porque non sei se será Buda ou o calor que me apapostia, pero estou aprendendo a controla-la ira de maneira espléndida.
O feito de estar ben conectado coa familia case a diario por medio de internet tamén axuda a ubicarme no meu mundo real.

De tódolos xeitos o mais fermoso de todo isto é a convivencia coa xente local. No centro traballan de maneira fixa mais de 20 tailandeses, entre cuidadores, cociñeiras, persoal de mantemento, mahoots (coidadores de elefantes, os meus favoritos) asistentes de veterinarios etc. Todos eles maravillosos. Moi boa xente, conformistas por natureza e tranquilos por devoción. Honestos e moi agradecidos con calquera xesto de cariño ou esforzo pola nosa parte de falar a súa língua. Encantálles que tentemos expresarnos en Tai e que respetemos as súas creencias e formas de vida. Sempre están a sorrir e realmente é unha mágoa que a barreira idiomática non permita unha comunicación mais fluida.

Nin que decir ten, que as mulleres tailandesas son probablemente das mais fermosas do mundo, concepto este moi relativo, polo que non deixa de ser mais que unha opinión persoal.

E con este derradeiro párrafo sobor da sensualidade e fermosura das mulleres desta terra, despídome por hoxe, non sin antes esquecerme de facervos chegar a miña ledicia polo feito de seguir vivos.
Ata pronto.

Diaw joe kan ná.
Kháp khun.

No cu do mundo

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 31 Jan 2008 14:08:00 +0000

Bueno Xentalla.
Creo que xa vai sendo horas de dar unha explicación convincente do abandono deste voso blogue, no que non aparecen actualizacións nin novidades dende o pasado més de Nadal, aló polo día 6. E unha vez mais, non será por non ter nada que compartir con vós. O motivo é tan sinxelo coma que as ocupacións da famillia obligaron ó dito peche editorial.
Mais xa estamos de volta, coas comunicacións restablecidas e con ánimo de seguir no blogomillo.

A primeira cousa, e a mais importante, é que ista fami-Lia, como xa sabedes a maioría, vaise ampliar cun novo membro que xa deixou de ser un simple feto sen nome, para pasar a adoptar protagonismo e personalidade propia. Xa queda menos para a alumbramento do noso segundo fillo, e se todo vai ben, a mediados do vindeiro mes de Marzal, terei a honra de presentar en sociedade, a vós por suposto en rigurosa primicia, a MAEL. Segundo os controis médicos todo evoluciona segundo o desenrolo normal dun bebé de mais de 32 semáns de vida. Toda unha sorte.

O segundo gran cambio en Lia a Dia, é que abrimos unha etapa nova deixando Inglaterra as nosas costas para instalarnos de maneira semidefinitiva en terras Coruñesas. A baixa de maternidade nas illas británicas pode ser extendida, ainda que non pagada na súa totalidade, ata os 12 meses. Este será, alomenos, o tempo que estaremos por terras Galegas.
Mentiría se dixera que non vou botar en falta Bath. Gran descubrimento o desta fermosa cidade.
Non me preguntedes que vai pasar despois, porque non o sabemos nin os propios protagonistas desta historia. Haberá que deixar que o destino exerza de guionista da nosa película. Agardemos que teña final feliz.

Este traslado que vos comento, logo de residir en territorio británico durante mais de 4 anos, forzounos a abandona-lo blogue que estás a ler. Non vos podedes imaxinar a de cousas que se acumulan aló onde vivas durante un período de tempo coma este. Todo unha complicación que parece que por fin está amañada. Sirva este recuncho para agradecer unha vez mais a JOE HOLMES a súa axuda e colaboración desinteresada, deixándonos facer uso da súa propia casa e do seu coche, para gardar unha serie de cousas que polo de agora me resultou imposible transportar a Galicia.

O terceiro factor que influiu no abandono parcial desta bitácora, (ademais do feito de deixar de ter conexión a internet, factor este xa solventado dito sea de paso) é que dende o pasado día 15 de Xaneiro estou a traballar nun programa de Recuperación de Fauna Salvaxe coma cooperante voluntario en TAILANDIA. Iste proxecto era algo que tiña en mente dende facía tempo. Completamente organizado, ou case, dende finais de Agosto do ano pasado, e agora por fin viu a Luz neste comezo de ano 2008, que non sei coma rematará, pero sí que vos podo asegurar que está escomenzando de xeito vibrante. Desculpade o feito de non telo compartido con vós antes.

Cheguei ata eiquí a través dunha axencia de cooperación con sede en Nova Zelanda, que se chama G.V.N.(Gloval Volunteer Network) a cal coñecín a través desta gran canle de comunicación e información pola cal vos falo, que é o bendito Internet. Se tedes tempo, disposición, dedicación, algo de cartos e unha cara tan dura como a miña para abandonar á vosa xente (pensade que era ou agora ou probablemente nunca), non dubidedes en botar unha ollada a esta ou a calquera outra axencia de cooperación internacional, porque realmente é unha experiencia inesquencible e hai programas para todo tipo de profesionais (Mestres, médicos, enfermeiros, educadores, enxeñeiros etc.) ou para calquera persoa con ganas de axudar de maneira desinteresada e altruísta.

O meu programa está situado na provincia de Petchbury, a uns 250 km ó sudeste de Bangkok, non moi lonxe da fronteira con Myanmar (Birmania). Os sitios mais cercanos son Cha-am (onde me atopo neste intre desfrutando do meu único día libre á semán) ou Hua-hin.

En concreto estou a traballar no Wildlife Rescue Centre, xestionado pola asociación Wildlife Friends of Thailand.
Iste centro foi fundado en Maio de 2001 e foi construido nuns terreos cedidos xenerosamente pola comunidade Budista de Kao Look Chang, que é o poblado mais cercano ó refuxio, a tan só 20 minutos andando. Se queredes informarvos polo miudo podedes navegar a través desta PÁXINA WEB.

O fundador do refuxio é un holandés que se chama Edwin Wiek, que logo de instalarse a vivir en Cha-am abrindo algúns negocios, decidiu vender todo para adicarse por completo á recuperación distes animais. Hoxendía ademais, está inmerso noutros proxectos como a recuperación de especies en risco de extinción en 2 zonas inmensas de Laos e Camboia, que van ser asolagadas para a construcción de 2 xigantescas presas hidroeléctricas. Unha mágoa, pero o proxecto parece que non ten marcha atrás.
Dende a sua apertura, o centro leva dado cobixo e unha vida digna a mais de 400 animais, sendo a súa reintroducción ó medio natural o obxectivo final, pero cunha porcentaxe de éxito mínima dado o delicado estado dos bichos e á falta de hábitat para a súa liberación. Ademais das instalacións propias do centro, nun gran lago cercano, dispoñen de 8 pequenas illas desabitadas que serven de refuxio natural para outras tantas familias de primates.
A día de hoxe o centro conta con mais de 300 animais entre primates (de todo tipo, Gibones, macacos, langures etc), osos, tigres, paxaros, reptís, mamiferos nocturnos etc. En vindeiros días prometo presentarvos ós meus favoritos.

Empecei a traballar no centro o día 16 deste mes, logo dun longo e canso viaxe dende Londres a Bangkok facendo escala por 3 horas nos Emiratos Árabes, en concreto en Abu Dabhi. O viaxe de regreso será igual pero á inversa. Quedarei no refuxio durante algo mais de un mes e logo dispoño de case 10 días para exercer de turista "ó uso", ainda que dada a perfecta adaptación ó centro, estou a cavilar a posibilidade de quedar eses días extras traballando no refuxio. Agardo chegar á Coruña o vindeiro mes de Febreiro aló polo día 24. Que así sexa. Significaría que todo foi ben e baixo o plan previsto. Ata entón espero seguir contándovos mais cousas deste maravilloso lugar e as suas xentes, porque realmente paga moito a pena.
Para entón podería celebrar tamén aquelo que digo sempre de que Seguimos vivos.

CHAI O!!
SAWADI.
KOP KUN.

Viaxe en camello

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 06 Dec 2007 01:59:00 +0000

Debido e gracias á visita por estas terras Victorianas da madriña da miña máxima responsabilidade, deixo terras británicas por uns días para pasar unha semán rodeado dos meus, é dicir de todos vós, pola Galaecia imperial.
En apenas 5 horas voo dende Heathrow á Coruña co macuto cheo de trebellos e de sensacións contradictorias, sendo isto segundo o que mais me pesa no lombo.

Regresarei de novo e con enerxías renovadas para rodearme de fillos da gran Bretaña o vindeiro día 12, polo que ata entón, é mais que probable unha desconexión activa do blogomillo, ainda que, de seguro, estarei pendente de tódolos vosos movementos.

Pero antes de partir, quixera compartir con vós unha nova curiosa que veño de ler na páxina Web da cadena SER e que me fixo replantexarme a idea de converterme nun camello, que dado o continuo traxín darriba para abaixo, era un dos plans de futuro que tiña proxectado, ainda que vexo que posto na balanza o factor Beneficio-Risco-, mellor vou rexeitar e desistir de tal idea e deixar o estraperlo para outra vida.

O mellor sería, sen dúbida alguna, que a despenalización fose unha realidade, pero polo de agora teremos que seguir burlando a lei xa que a lei non fai mais que burlarse de nós.

E por certo, falando de paradigmas...Eva, boa viaxe a Holanda.

MALDITO SISTEMA.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Cadenaser 3-12-2007
NON É RENTABLE SER UN CAMELLO EN FRANCIA.

O Observatorio Nacional de Drogas deste país ven de publicar un estudio, no que se afirma que un traficante de cannabis a pé de rúa apenas gaña cartos: entre 4.500 e 10.000 euros ó ano, é decir apenas o salario mínimo interprofesional que se sitúa no país veciño en 1.200 euros mensuais. Algúns incluso, non chegan nin a "mileuristas", e iso que do que perciben polos trapicheos non se ten en conta os coste de producción e as tasas xudiciais no caso de condea. unha ruina, vamos.

O negocio, segundo o estudio, está a partires da venta de 10 kilos ou mais. Neste sentido, os "semi-maioristas" ingresan ata medio millón de euros anuais; O salario equiparable ó de director dunha pequena empresa.
E non será por falta de mercado, que o hai: En Francia existen algo mais de un millón e medio de consumidores, a metade de eles de "canuto diario".

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ata pronto compañeir@s.
Ahh, por certo, autocultivo, perdón...quería decir "case me olvido"...Pasade de trapicheos na rúa.
A seguir vivos e ata a volta.
SALUD!!

Zeitgeist.

noreply@blogger.com (FIZ) — Tue, 04 Dec 2007 02:47:00 +0000

Esta semán veño de ver un documental que a aqueles que esteñades dispostos a invertir casi 2 horas do voso precioso tempo, de seguro non vos vai deixar indiferentes.
É incluso un producto válido para compartir con toda a familia, sobre todo agora que se aproxima o Nadal e que, de seguro xa vístedes outros anos "sorrisos e bágoas" ou o célebre mensaxe de noiteboa da súa maxestade. (que digo eu..¿Por qué carallo non calará él, se dí sempre o mesmo?)
É unha mágoa que, ainda que sei que moit@s de vós xa o coñecedes, os medios e as canles "oficiais" apenas fixeron mención desta estrea, da que incluso se dí que se intentou frustrar o seu lanzamento gratuíto por parte "das forzas oscuras".
Se de min dependese, permitídeme esaxerar, sería de obrigada visualización en tódolos institutos e colexios, formando parte por exemplo da polémica asignatura de "educación para la ciudadanía", por moito que ós purpuritas e demais membros da curia romana lles escocese. (Estes últimos salen verdadeiramente malparados na primeira parte do documental, xa que se lles tumba o negocio ás claras).

Zeitgeist é orixinariamente unha expresión do idioma Alemán que significa "o espíritu (Geist) do tempo (Zeit)". Denota o clima intelectual e cultural dunha era.
Ademais Zeitgeist é o nome do 6º disco do grupo The Smashing Pumpkins, unha Galería de Arte en Oregón e o nome dunha banda Australiana de Rock Gótico.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zeitgeist é un documental sen ánimo de lucro do 2007, producido por Peter Joseph con difusión gratuita por Internet. Grabado orixinalmente en inglés é posible atopalo con subtítulos en moitos idiomas, entre eles en español.
É un traballo á maneira de intrahistoria que tenta partir dunha análise racionalista e histórica da estratexia e cálculo político, de varias creencias relixiosas e de institucións políticas e económicas.
Dende a súa publicación na primavera deste ano, este video foi visto mais de 5 millóns de veces.

Iste é o trailer:

O documental está estructurado en tres partes, a primeira é unha exposición do cristianismo como una mitoloxía astrolóxica que é o terreo abonado para que as masas crean cegamente en mitos, a segunda expón o funcionamento da propaganda e adoctrinación mediática acadando que os propios cidadáns asintan ser mais controlados polos seus gobernos, e a terceira fala sobre a xeopolítica e economía global enfocándose no monopolio dos cartos (xunto á especulación financieira) e o gasto militar.

Sen mais dilación, se queredes ve-lo documental completo con subtítulos en español premede aquí.

Se o preferides ver por entregas por falta de tempo aquí tede-las partes, premede en cada unha:

Primeira Parte; A historia mais grande xamais contada.

Segunda Parte; Todo o planeta é un escenario.

Terceira Parte; Non fagas caso á xente detrás da cortina.

Se o vedes de seguro faravos pensar, e lembraravos que non nos podemos crer nada. NIN SEQUERA O PROPIO DOCUMENTAL.
Sorte que alomenos seguimos vivos.
Eu celebrareino esta fin de semán por terras galegas, con entroutros moitos MEU IRMAO, que onte cumpriu 28 anos. E isto garantizo que é certo.
PARABÉNS PEQUENO.

A Petite Mort

noreply@blogger.com (FIZ) — Sat, 01 Dec 2007 19:43:00 +0000

Hoxe diríxome a vós RAPAZAS, que ademais últimamente sodes maioría nos comentarios e nas visitas a iste voso recuncho, para compartir un video que vin fai uns días mergullándome neste fantástico océano da Rede de Redes.
Dito video, que seguro que moitos de vós xa vístedes, é unha magnífica creación utilizando tipografías cunha narración do mais suxerente que relata a "petite mort".

A Petite Mort, é un término francés utilizado para designa-lo momento no que unha muller alcanza o orgasmo, perde a conciencia prácticamente durante uns segundos e queda incluso en coma por uns instantes.

Ollade, e por favor Rapazas...OPINADE...
E a vós Rapaces....Un Saudo meus......NON SOMOS NADA..

Iste ó parecer, é o primeiro conto de Late Chocolate. O primeiro dunha colección de pequenas historias de mulleres e sexo, un reflexo do que pensan, sinten e desexan. Estaremos pendientes das sucesivas entregas desta marca, feita por e para mulleres que integra o lado corporal, emocional e intelectual da muller de hoxe.
E NON, por desgracia non recibo ningún tipo de beneficio nin remuneración por ista propaganda gratuita, pero "lo cortés no quita lo valiente".

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

E por aquelo de ser un pouco mais xustos, se cabe, teño que decir que buscando información sobre A Petite Mort no deus Google, descubro que existe un blog con ise título escrito por Scarlett dende Madrid,tamén cun contido mais que suxerente, que non podo deixar pasar por alto e que vos convido a visitar coma non podía ser de outro xeito.

A Petite Mort é, ademais do anteriormente citado; unha galeria de arte sita en Ontario (Canadá) e unha banda de Música de Francia, ademais dun sitio web de moda e de artigos Góticos (Tenebrosos).
As Cousas De INTERNET, xa se sabe.

Desfrutade da Petite Mort compañeiras, e para cando resucitedes lembrade celebrar que seguides Vivas.

Outra de nenos. Namaste

noreply@blogger.com (FIZ) — Mon, 26 Nov 2007 03:08:00 +0000

Unha das novas que me quedou trabada no cartafol Lia a Dia dende fai varios meses lista para compartir con todas e todos vós, trasládanos desta volta á inmensa e colorida India.
Deste país de contrastes chegan de cando en vez datos, que interpretados a bote pronto deixan a calqueira pálido. Certo é que a perspectiva occidental tende a dramatizar e a xulgar sen coñecemento de causa tanto políticas coma actitudes ou incluso filosofías ou relixións alleas ó noso mundo "civilizado", e certo é tamén que resulta moi sinxelo lamentarse co bandullo cheo, pero cando de NENOS se trata, non hai Matices que vaian.
A inocencia perdida de xeito prematuro, perxudica crónicamente.

O goberno da India ven de recoñecer oficialmente no seu parlamento, a desaparición nos últimos 3 anos de perto de 13.000 nenos e nenas.
Moitos deles vense atrapados no negocio do tráfico de menores, que explota laboralmente a mais de 60 millóns de nenos, sendo a maioría secuestrados e logo prostituídos ou utilizados coma man de obra infantil.
Organizacións Non Gubernamentais coma "Save the Childhood Foundation" levan anos e anos tentando chamar a atención sobre esta e outras problemáticas.. Sin moito éxito visto o resultado.
Mais non lle quedou mais remedio o Ministro do Interior Shivraj Patil que facer pública esta cifra logo do informe do Rexistro Nacional de Delitos(NCRB).
Para atallar semexante problema social o ministro propón unha nova lei ou unha reforma no código Penal Indio.
O executivo Indio reacciona así á presión da oposición, quen reclama unha resposta política logo de achar o pasado inverno os cadáveres de 17 nenos que foran violados e asasinados en Noida, cidade próxima a Nova Delhi. Os servizos de seguridade Indios están investigando estes sucesos, así coma casos de "canibalismo" e de comercio ilegal de órganos.

------------------------------------------------------

A India é o segundo país mais poboado do mundo con 1.100 millóns de habitantes logo da China, ainda que moitos pensamos que dada a política de control de natalidade na china durante os últimos anos e o pésimo control dos censos de población do goberno Indio, este xa puido superar fai algún tempo á propia república popular.
Cunha natalidade de 15 millóns de nacementos ó ano e facendo o cálculo pola conta da vella, dá unha cifra aproximada de case 30 nenos por minuto. O único que pode chegar a pensar un, é que realmente queda moitísimo traballo por facer.
E mentras, o seu goberno dí que necesita unha nova lei ou unha nova reforma. Mi madriña, que medo. E presumen de ser a democracia mais poboada do mundo. Democracia que non se esquence ó mesmo tempo de querer ser unha potencia militar.
Fai unhos meses esta mesma democracia ven de mercar a Israel, coa mediación unha vez mais da C.I.A, armas por valor de 20.000 millóns de dólares.

Correxídeme se me equivoco pero ese gasto militar repartido entre os nacementos dun ano neste bendito país, daríanos 1.300 dólares por nacemento, que non chega ó cheque bebé do goberno ZP deste noso 1º mundo, pero sería unha boa axuda. ¿Non vos parece?

Hoxe non quero nin celebrar que sigo vivo.
Empezo a pensar que OUTRO MUNDO NON É POSIBLE.

E os nenos inocentes indefensos ante o veneno que os rodea.

NAMASTE.

¿Sabias Que...?

noreply@blogger.com (FIZ) — Thu, 22 Nov 2007 13:26:00 +0000

Recibo hoxe de miña prima Manuela un correo con "información privilexiada" que nun alarde de xenerosidade me vexo na obriga moral de compartir con todos vós. Será que non valgo para gardar un segredo, ou será que antes de que escomece a precampaña electoral das eleccións do ano que ven coa que nos enchouparán con promesas, panfletos e boas palabras temos que estar sobreaviso de como funciona a política.

Ou será tamén que miña prima Manuela úrxeme a difundilo xa que os medios de comunicación, non comunican tanto coma pensamos e resulta bastante complicado conseguir informarse DE VERDADE e con veracidade.

Algúns levan semanas tentando sacar rendemento eleitoral con todo o que está a acontecer coas obras da alta velocidade e cos problemas que están surxindo sobre todo por terras catalanas.
Dacordo....Falemos do A.V.E:
-----------------------------------------------

¿Sabías que o Ministerio de Fomento do Partido Popular creou e encargou a un organismo autónomo, pero dependente deste ministerio, a execución das obras do ave Madrid-Barcelona, e que ise organismo chámase G.I.F (Gestor de infraestructuras Ferroviarias)?

¿Sabías que a principal empresa a quen, o G.I.F, adxudicou realiza-las multimillonarias obras do ave Madrid-Lleida é unha U.T.E (Unión Temporal de Empresas) constituída por Cobra e por unha empresa Italiana do grupo de Berlusconi?

¿Sabías que isa operación tivo un comisionista que se embolsou 8000.000.000(SÍ, oitomil millóns das pesetiñas de antes, ou si prefires 48.000.000 dos euros actuais) por intermediar entre as empresas adxudicatarias e o G.I.F?
¿Sabías que o nome dise comisionista é Alejandro Agag?

¿Sabías que Agag casou coa filla de Aznar no real monasterio do Escorial en presencia entre outros de Berlusconi e Blair coma convidados de Honra, nunha ceremonia que pode ser calificada tamén de "Real" dado o seu protocolo e os gastos derivados ó estado?Pois xa o sabes, o braguetazo non o deu Él, deuno Jose Mari co A.V.E a Guadalaxara.

¿Sabías que o A.V.E en Guadalaxara, non para na propia cidade?. A parada do A.V.E en guadalaxara está no término municipal de Yebes. Este lugar está a 10 minutos en coche da própia capital por unha vella e tortuosa estrada de carril único.
Sabendo que o tren normal de Guadalaxara a Madrid tarda 37 minutos e que o A.V.E "tan só" tarda 27 minutos e o billete é moito mais caro, parece claro que poucos en Guadalaxara irán a Yebes a colle-lo A.V.E.
Entón, ¿Que sentido ten face-la parada do A.V.E en Yebes?
Descubrámolo. "Que siga la fiesta..."

O negocio arrinca en 1998, cando o P.P decidiu colocar a única estación do A.V.E Madrid-Lleida, ó seu paso por Guadalaxara, na cativa localidade de Yebes. A decisión favorecía a Fernando Ramírez de Haro, esposo de Esperanza Aguirre (Presidenta da Comunidade de Madrid) e á súa familía que poseen nese municipio e arredores miles de hectáreas.
Ramírez de Haro e os seus irmaos teñen 1610 Hectáreas repartidas en cinco "leiras"
que foron mercadas á súa propia nai a cambio dunha renda vitalicia anual escasamente superior ó millón de pesetas.
O prezo dese solo rústico, que ainda non foi recalificado, sería hoxe de 1000 millóns de pesetas.
Pero a mais beneficiada desas revalorizacións é a tía do marido de Esperancita Aguirre, Teresa Micaela Valdés.
Os andéns disa estación do A.V.E foron parar as súas leiras.
Despois das pertinentes expropiacións de Fomento, ela decidiu construir unha urbanización, Valdeluz, de mais de 9000 vivendas.
Os terreos disa futura urbe en Yebes, mais coñecida xa como "Avelandia" foron recalificados en 2001 nun plan de ordenación urbana. Este solo urbanizable é propiedade de "ARVEJAL S.L" cuios donos son Teresa Micaela Valdés e os seus fillos, primos de Esperancita Aguirre.

Micaela otórgalle a esas terras un valor de mais de 8.000 millóns de pesetas. O arquitecto municipal de Yebes é Jaime de Grandes, irmao de Luís de Grandes, diputado do P.P, e de Lorenzo de Grandes, xefe de prensa da asamblea de Madrid pola presidenta da cámara, Concepción Aguirre.

Vaia...Que casualidade. Todo queda en casa.
Que vergoña.
Raro parece tamén que o P.S.O.E non faga un uso mais partidista de este e de outros escándalos.
Se cadra é mellor te-la boquiña pechada non vai ser que saian á luz tamén historias escabrosas do A.V.E a Sevilla, por exemplo. E que xa se sabe, hoxe por ti, e mañán por min.
Sodes todos fillos da mesma cadela.

E de aquí a pouco vannos lembrar casí apuntándonos co dedo acusador que é de obrigado cumprimento acudir ás urnas e exercer o noso dereito a voto para ser verdadeiros cidadáns.
Sí, sí.......Para que non se vos foda o negocio.
Ide votar....Ide....

Paréceme a min que ese Domingo EU adicareime a celebrar que sigo vivo. Si é que chego claro.

SALUD

MENTIRA

noreply@blogger.com (FIZ) — Wed, 21 Nov 2007 01:23:00 +0000

Soy la mentira
destilando sangre por los ojos
muriendo en cada luna
atrapado en el silencio.

Soy dolor
carne de preso
arrancada por los perros
que comen de tus pies.

Soy sólo la mentira
que nunca pudiste ver.

J.C.B.C

Que o sistema nos toma por tontos a todos, sabémolo moitos. Negalo ou cuestionalo non fai mais que engordar unha gran farsa global que está, entre outras moitas lindezas, acabando co planeta que habitamos ó mais puro estilo de plaga bíblica.
Outra cousa moi distinta é que mexen por riba de un, e teñas que alza-la cachola, sorrir, dar as gracias e despois decir que adoras os días de choiva.
Nin sequera poño en dúbida que aqueles que así o desexen se deixen levar pola corrente e non aspiren a ser mais que corchos con mentes esponxiformes que prefiren non plantexarse nin cuestionarse nada, a cambio, eso sí, de vivir felices e tranquilos deixándose levar. Como decía Walter no Gran Lewoski, "Al menos es una doctrina", e a felicidade é o obxectivo último a fin de contas, e tampouco os demais facemos nada ou pouco por cambiar algo, certo É...E ainda por riba tendemos a amargarnos.

I e que o final "o sistema" vai ter razón e tanto os uns coma os outros somos tontos, ou como diríamos en Galego que sempre sona mais "musical"; SOMOS TODOS PARVOS.

Mais o que non se pode facer, eso sí que NON, é negar o evidente:
TODO É MENTIRA.

Ninguén debería dar consellos. Pero eu voume atrever:
DECIDE POR TI MESM@.

E se ademais segues viv@, non esquezas celebralo.
¿Que mais se pode pedir?
SALUD

+ Información s'il vous plaît

noreply@blogger.com (FIZ) — Mon, 19 Nov 2007 00:25:00 +0000

Xa parece que pasou a tormenta de orixen africana que nos azotou días atrás e que trouxo Altas presións á vella Europa polo conflicto surxido co país "amigo" do Chad logo de reter a unha presa de Franceses e á tripulación dun avión español, todos eles mesturados nun oscuro caso de Tráfico de menores amparados baixo as siglas dunha O.N.G con nome tenebroso; El Arca de Zoé.

Tíñano todo amañado. Aló estaban eles de salvadores da África profunda coa super Arca. Vendas falsas, feridas de mercromina, transfusións de juja, soborno ó policía de turno, billete de baixo coste e para Francia. 3000 euros OIGA. Compre señora...Bueno, negrito y barato.
Negocio redondo.

Mais non foi tan sinxelo. Algo fallou:

Iste era o ANTES:

E iste foi o DESPOIS:

Pero todos tranquilos. Aquí non pasa NADA. Para eso eleximos ós nosos presidentes.
O señor Zapatero congratúlase da liberación dos seus compatriotas gracias ós seus contactos co señor Sarkozy, que colleu o seu avión e se presentou no lonxano Chad para liberar ós menos culpables.

E os que quedan, que non se preocupen, que o Goberno de Francia xa se encargará de ameazar ós dirixentes corruptos do Chad coa retirada de empresas, negocios, subvencións, apoio político, militar etc.
Vaia....O que no primeiro mundo chamamos "Diplomacia".

E os verdadeiros protagonistas desta historia, os mais de 103 nenos indefensos, xa non abren titulares de telexornais. De eles xa non se lembra nin Cristo, nunca mellor dito, porque ademais a maioría son Musulmáns. A ninguén se lle ocurre xa pensar que carallo pasaría con eles.
Lin días atrás que o Goberno de España íballes montar un colexio. Que ben!. Que boa xente somos. Os nosos paisanos de volta en casa e a conciencia purificada. Si señor. Problema solucionado.

E ademais seguimos vivos.
Que sorte...

SEXO II.¡¡Que Heavy!!

noreply@blogger.com (FIZ) — Fri, 16 Nov 2007 02:28:00 +0000

Saudos Xente. ¿Como estades?
Por estes lares tan Liados coma sempre, pero esta vez con boas novas.
Logo de recibir autorización por parte do departamento de economía e finanzas famiLIAr para facer uso dunha partida especial de fondos reservados para a adquisición dun novo portatil, teño o pracer de anunciar que xa conto cun novo equipo que me permitirá seguir no maravilloso mundo cibernético do Blogomillo.

Tiña pensado adquirir un equipiño moi feito de DELL, pero unha vez comprobado que o envio de dito ordenador podería retrasarse ata 3 semanas optei pola compra de un equipo mais discreto e de inferiores características pero da sempre mais fiable casa Compaq, na que Josiño e Eu temos depositada tanta fé, tendo en conta o resultado do anterior Compaq. Non sei se acertaría, pero alomenos conto co sevicio dende XA.
------------------------------------

E para celebralo, e visto o éxito de participación da entrada anterior na que o sexo foi o protagonista, e visto tamén que o Lume parece que volve a ser protagonista nos telexornais, hoxe vou sacar da recámara un video que puiden salvar do disco duro do Airis e que quería compartir con vós dende fai xa un tempo, no que o xa vello ritual do amor e o protagonista supremo.
A pesares de estar extraído dun noticiario para tódolos publicos, a crudeza das imaxes obrígame a recomendar a súa visualización só por maiores de idade, ou no seu defecto por menores experimentados no tamén maravilloso mundo do pornomillo.

As imaxes falan por si mesmas, polo que non hai que preocuparse por non entender ó periodista. Mirade "que bien se lo montan" os 'Cumshots' nos seus concertos e nos seus bolos de verán. Neste en concreto decidiron "colaborar" coa Natureza xunto á asociación 'Fuck for the forest'. En mitade do seu concerto, apareceron a parella Tommy Hol Ellingsen de 28 años, e Leona Johansson de 21, ambos membros da fundación, e ó berro ¿Ata onde queredes chegar para salvar a natureza? despelotáronse e puxéronse a foder. Para os mais morbosos; do relatado, fotograma a fotograma AQUÍ

Teremos que pensar en colle-lo coche para o ano que ven e pasarnos por algún destes eventos.
Eso sempre tendo en conta que chegamos vivos aló.
QUE ASÍ SEXA.

SALUD "Camaradas"

Sexo

noreply@blogger.com (FIZ) — Mon, 29 Oct 2007 15:37:00 +0000

A palabra SEXO, segundo os informes presentados polos mais importantes buscadores da rede, é a raiña de tódalas buscas no internete. Hoxe intentarei logo darlle un pouco de pulo ó meu recuncho falando do tema en cuestión. Falemos pois de SEXO.

------------------------------
SAUDOS xentalla.
Xa estamos de volta por terras británicas logo de conducir o superClio de regreso a Galicia coma vos contaba na entrada anterior, ateigado de enseres e trebellos varios.
Xa queda pois menos para o noso "maternity break" por terras Galegas dende o vindeiro 1 de Xaneiro, día de San Manuel no calendario Gregoriano.
Un dos enseres que xa está de volta na Coruña é o meu ordenador de escritorio, de ahí o meu retraso editorial no recuncho Lia a Día, xa que agora só conto co portatil Airis (aparato non recomendado nin ó mais ruín dos meus inimigos) que non funciona correctamente, xa que se apaga el soíño cando lle sale do disco duro e non volve acender ata que se lle pon nos cables. De ahí a pouca participación activa no blogomillo.

Mais a estancia por terras Galegas, serviu para algo mais que para gañar case 3 Kgs de peso no tempo record de 6 días (E non me refiro o bebé). Serviu tamén para facer unha visita médica á Doutora Roival, na Clínica Herculina de Sta. Teresa, onde como parte normal do proceso de control fixemos unha rutinaria ecografía na que vimos de maneira clara O SEXO do bebé que está de camiño.
Estou polo tanto en condicións de compartir con todos vós de maneira case certeira que se todo vai ben imos ter un MENIÑO.

De verdade que non minto se vos digo que non me importaría en absoluto que fose outra nena, pero os que falastes conmigo en persoa do tema sabedes que vos dixen dende o primeiro momento que tiña a certeza persoal (intuición masculina, que tamén a temos) que nesta ocasión iba ser un NENO.
E acertei.

Hoxe teño polo tanto algo mais que festexar que aquelo que digo sempre de que SEGUIMOS VIVOS.
Hoxe celebramos ademais, que se todo vai ben imos ser pais (que locura, ainda non me afixen á primeira e xa falo do segundo...) dunha parexiña de fedellos.
Recurrindo o tópico, sexa o que sexa....que veña SAN.
Amén.
SAUDOS